บทที่ 7

เสียงหัวเราะที่ไม่สูงไม่ต่ำนั่นเปรียบเสมือนหนามแหลมที่ปักลึกลงไปในอกของเหวินซูอย่างแรง

ซูจื้อเหยา... เห็นภาพอันน่าสมเพชตอนที่เธอโดนเฉินเป่าผิงตบหน้าแล้ว

แถมยังดูเรื่องตลกของเธออย่างเปิดเผยอีกด้วย

ซ้ำยังเห็นความเย็นชาของเซิ่งเจิงโจวที่ไม่คิดจะปกป้องเธอ

ถึงแม้ว่าเหวินซูจะไม่ได้ต้องการเซิ่งเจิงโจวมานานแล้ว แต่การที่มือที่สามผู้ทำลายชีวิตแต่งงานของเธอมาเห็นเรื่องตลกแบบนี้ เธอก็ยังรู้สึก...

ขายหน้าถึงที่สุด

เซิ่งเจิงโจวกวาดสายตามองเฉินเป่าผิงอย่างเย็นชา แล้วบอกซูจื้อเหยาว่าเดี๋ยวค่อยคุยกันก่อนจะกดวางสายวิดีโอคอลไป

ดวงตาที่สงบนิ่งไร้ความรู้สึกกวาดผ่านใบหน้าที่แดงระเรื่อของเหวินซู แล้วหยุดลงที่ใบหน้าของเฉินเป่าผิง น้ำเสียงราบเรียบและเย็นเยียบ “ป้าสะใภ้รอง นี่หมายความว่ายังไงครับ?”

เซิ่งเจิงโจวไม่ได้แสดงความห่วงใยในทันทีว่าเธอเจ็บไหม

เหวินซูไม่หวังจะได้เห็นความสงสารแม้แต่นิดเดียวบนใบหน้าของเซิ่งเจิงโจว

เจ็ดปีมานี้ เธอชินกับความเพิกเฉยที่เขามีต่อเธอมานานแล้ว

สามารถจัดการความรู้สึกตัวเองได้นานแล้ว

เฉินเป่าผิงเมื่อสบเข้ากับสายตาของเซิ่งเจิงโจว ก็ยังอดตัวสั่นโดยไร้สาเหตุไม่ได้

ถึงอย่างไรเหวินซูก็ยังเป็นภรรยาของเซิ่งเจิงโจว

การที่เธอลงมือกับเหวินซู ก็ไม่ต่างจากการตบหน้าเซิ่งเจิงโจว

ต่อให้เซิ่งเจิงโจวจะไม่สนว่าภรรยาของเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง แต่หน้าตาของเขาสำคัญกว่าตัวตนของเหวินซูอยู่แล้ว

คิดได้ดังนั้น เฉินเป่าผิงก็รีบชี้นิ้วใส่เหวินซู “ก็เพราะปัญหาของเหวินซูนั่นแหละ! เรื่องที่เธอไปโรงพยาบาลกับซูจื้อเหยาถูกเปิดเผย! โรงพยาบาลที่ไปตรวจก็เป็นโรงพยาบาลที่เหวินซูทำงานอยู่ ถ้าไม่ใช่เหวินซูแล้วจะเป็นใคร? ในโพสต์นั้นมีคำด่าทอที่จงใจหาเรื่องมากมาย! บอกว่า... บอกว่าซูจื้อเหยาท้องลูกของเธอ! แถมยังบอกว่าพวกเธอ...”

เฉินเป่าผิงพูดไม่ออก

ทำได้เพียงถลึงตาใส่เหวินซูด้วยความโกรธ

ถึงอย่างไรซูจื้อเหยาก็ยังเป็นคู่หมั้นของลูกชายเธอ!

งานแต่งงานยังไม่ได้พูดคุยอย่างเป็นทางการว่าจะยกเลิกหรือไม่

นี่ไม่ใช่การตบหน้าบ้านรองของพวกเขาอย่างโจ่งแจ้งหรอกหรือ?

เธอยังจะอยู่ในแวดวงนี้ได้อีกไหม? ต่อไปจะถูกหัวเราะเยาะขนาดไหนกัน?

เธอถึงได้เกลียดที่เหวินซูไม่มีน้ำยาขนาดนี้!

ถูกนอนมาเจ็ดปี ก็ยังเก็บพื้นที่เล็กๆ ในใจสามีตัวเองไม่ได้เลย

รั้งใจสามีที่คอยแต่จะออกนอกบ้านเอาไว้ไม่อยู่ แถมยังทำลายบุพเพของบ้านเธออีก!

เหวินซูก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เธอแค่พูดเล่นๆ ว่าจะเปิดโพสต์ขอโทษซูจื้อเหยา แต่ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้จริงๆ

จังหวะเวลาที่ถูกเปิดเผยมันพอเหมาะพอเจาะเหลือเกิน...

ราวกับว่าเธอเป็นคนทำจริงๆ

เหวินซูหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาคำสำคัญ

มีโพสต์นี้อยู่จริงๆ

คนที่ปล่อยข่าวเลือกใช้คำที่เห็นได้ชัดว่าไตร่ตรองมาอย่างดี

จงใจบรรยายความสัมพันธ์ที่ไม่เปิดเผยระหว่างเซิ่งเจิงโจวกับน้องสะใภ้ให้ดูมีความเป็นรักแท้อันหวานชื่น

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปมองเซิ่งเจิงโจว

ถึงได้พบว่าเซิ่งเจิงโจวมองเธอมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

วินาทีต่อมา

ก็ได้ยินเขาถามขึ้นมาเหมือนคนนอกเรื่องว่า “คุณแคร์เรื่องของเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เซิ่งเจิงโจวไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ๆ

แต่เหวินซูกลับฟังออกถึงนัยที่แฝงอยู่

เขาปักใจเชื่อไปแล้วหรือว่าเธอหึงหวงจนอยากจะทำลายซูจื้อเหยาให้พินาศ?

สถานการณ์ที่ต้องแบกรับความผิดโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่แบบนี้ ทำให้เหวินซูอดไม่ได้ที่จะทำหน้าตาย “ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่ปล่อยข่าวความสัมพันธ์พวกคุณด้วยคำพูดที่นุ่มนวลขนาดนี้หรอก”

จะไปใช้คำสวยหรูทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูดีขึ้นได้ยังไง!

เฉินเป่าผิงไม่เชื่อ “เธอก็ต้องไม่กล้าด่าทอออกหน้าออกตาสิ! เพราะยังไงเธอก็ไม่อยากถูกเจิงโจวไล่ออกจากบ้านนี่!”

ในตระกูลเซิ่งมีใครไม่รู้บ้างว่าเหวินซูถ้าขาดเซิ่งเจิงโจวไปก็อยู่ไม่ได้?

เหวินซูเบื่อหน่ายกับความคิดเห็นแบบนี้ของเฉินเป่าผิง

แต่จู่ๆ เธอกลับพบความจริงที่น่าสังเวชว่า เธอหาข้อโต้แย้งไม่ได้เลย

เพราะในอดีต เธอเอาใจไปผูกไว้กับเซิ่งเจิงโจวอย่างหมดใจ จนไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรเลย

เซิ่งเจิงโจวปรายตามองเหวินซู

ไม่ได้สนใจว่าเธอจะแก้ตัวหรือไม่ สายตาเขากวาดผ่านใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอไป

หันไปพูดกับพี่เฉินแม่บ้านที่ออกมาเพราะได้ยินเสียง “ไปเอาถุงน้ำแข็งมาให้คุณนายหน่อย”

พี่เฉินได้สติจากการมุงดูเรื่องสนุก จึงรีบทำตาม

คำพูดของเซิ่งเจิงโจวตัดฉับความคิดที่เหวินซูไม่สามารถระบายออกมาได้

ในใจไม่ได้รู้สึกอะไรกับ “ความห่วงใย” ของเซิ่งเจิงโจวอีกต่อไป

ในสายตาเธอ นี่ไม่ใช่ความช่วยเหลือยามลำบากหรือความใส่ใจ แต่เป็นเพียงการอบรมสั่งสอนมาแต่เล็กของเซิ่งเจิงโจว

เป็นเพียงการทำตามมารยาท ไม่ได้มีความจริงใจเจือปน

สิ่งที่คนเราควรเลี่ยงที่สุดคือการหลงตัวเอง

เซิ่งเจิงโจวมองไปที่เฉินเป่าผิงอีกครั้ง แล้วเสนอแผนการและท่าทีของเขา “ถ้าปล่อยให้เรื่องบานปลายไปไม่มีผลดีอะไร ถ้าจะเอาชื่อเสียงของตระกูลเซิ่งเป็นที่ตั้ง งานแต่งงานของซูจื้อเหยากับเฉาหยางก็ยุติลงแค่นี้ ประกาศออกไปว่าทั้งสองฝ่ายไม่เคยหมั้นหมายกัน”

เฉินเป่าผิงหน้าแข็งทื่อ

ไม่นึกเลยว่าเซิ่งเจิงโจวจะมีท่าทีแบบนี้

เดิมทีเธอตั้งใจจะมาเอาเรื่อง

แต่ตอนนี้...

ดูเหมือนจะไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ หรือ?

เหวินซูกุมถุงน้ำแข็งไว้ สายตาที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันตัวเองจดจ้องไปยังใบหน้าที่ดูสูงส่งของเซิ่งเจิงโจว

ที่แท้ นี่ต่างหากคือจุดประสงค์ของเซิ่งเจิงโจว

อาศัยจังหวะนี้ทำให้ซูจื้อเหยาตัดขาดจากบ้านรอง เพื่อที่ตัวเขาและซูจื้อเหยาจะได้...

ทำอะไรๆ ให้ถูกต้องตามธรรมเนียมมากขึ้น

เซิ่งเจิงโจวเห็นได้ชัดว่าร้อนรนอยากจะให้สถานะกับซูจื้อเหยาเต็มทีแล้ว...

“พี่เฉิน ส่งแขก”

เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ปรึกษาเฉินเป่าผิงอยู่แล้ว

พูดจบ เขาก็มองเหวินซูอย่างมีความหมายแฝงก่อนจะหันหลังขึ้นชั้นบนไป

เฉินเป่าผิงโมโหโกรธา แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกกับผู้สืบทอดที่ถูกกำหนดและกำลังจะกุมอำนาจเบ็ดเสร็จอย่างเซิ่งเจิงโจว

ทำได้เพียงถลึงตาใส่เหวินซูก่อนไป “แม่บ้านก็คือขยะ นอกจากทำเรื่องจุกจิกในบ้านก็ไม่มีปัญญาทำอะไร ต่อให้หน้าตาสวยแล้วยังไง? มีความสามารถหรือเล่ห์เหลี่ยมอะไรสักอย่างที่เทียบซูจื้อเหยาได้ไหม ถึงได้มีจุดจบแบบนี้? เหวินซู เธอสมควรแล้ว!”

คำพูดนี้เหวินซูไม่มีใจจะเถียงกลับ

แม้แต่ตัวเธอเองในตอนนี้ยังรู้สึกว่า การทุ่มเทและความคาดหวังตลอดหลายปีที่ผ่านมามันช่างโง่เขลานัก

เหวินซูเดินไปที่ห้องน้ำ

ผิวเธอขาว ต่อให้จะหลบฝ่ามือของเฉินเป่าผิงไปได้กว่าครึ่ง แต่ก็ยังมีความบวมแดงเล็กน้อย

เธอล้างผิวหนังส่วนที่ถูกเฉินเป่าผิงสัมผัสด้วยน้ำสะอาด

ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง

เรื่องที่ห้องฉุกเฉินถูกปล่อยข่าว เธอไม่มีนิสัยชอบรับผิดชอบความผิดแทนใคร

ถามพี่เฉินถึงได้รู้ว่าเซิ่งเจิงโจวกลับเข้าห้องนอนไปแล้ว

คราวนี้เธอรู้จักเคาะประตูแล้ว ยังไงในอนาคตที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านของเธออีกต่อไป

เธอยังมีความเกรงใจในฐานะแขกอยู่

ประตูไม่ได้ปิดสนิท ข้างในก็ไม่มีเสียงอะไร

เหวินซูยืนรออยู่ครู่หนึ่ง

ข้างในถึงได้เริ่มมีเสียงพูดคุยออกมา

“ป้าสะใภ้รองของลูกไปหาเหวินซูหรือเปล่า?” เสียงของเจียงหรูดังออกมาผ่านลำโพงมือถือ

เซิ่งเจิงโจวเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินไปที่ตู้แล้วก้มลงหาของ “อื่ม”

“เรื่องที่ลูกไปโรงพยาบาลแผนกสูตินรีเวชกับเหยาเหยา เป็นฝีมือลูกหรือเหยาเหยาที่ปล่อยข่าว? คิดจะให้เหวินซูรับผิดแทนเพื่อแบกรับความโกรธของบ้านรองหรือไง?”

ประโยคนี้ทำให้เหวินซูใจสั่น

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นความเป็นไปได้ที่น่าขำแบบนี้

เธอกลายเป็นผ้าปิดบังความอับอายในความรักที่บิดเบี้ยวของพวกเขาไปเสียได้?

แต่เซิ่งเจิงโจวไม่ได้ตอบคำถามนี้

ไม่รู้ว่าเป็นการยอมรับหรือว่าแค่ไม่อยากจะตอบ

เจียงหรูพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ไม่บานปลายหรอก ก่อนจะเริ่มมีเค้าลางก็ตัดไฟเสียแต่ต้นลมได้ เหวินซูรักลูกจนถวายหัว ไม่ยอมให้ลูกต้องเสียสมาธิหรอก”

“ผมทราบครับ”

เซิ่งเจิงโจวตอบรับในครั้งนี้

น้ำเสียงดูไม่ใส่ใจ ไม่รู้ว่าเห็นด้วยกับคำไหนของเจียงหรู

เหวินซูที่ยืนอยู่หน้าประตูบีบนิ้วแน่นโดยไร้เสียง

เธอรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อปรับอารมณ์

ไม่คิดจะทำตามกฎของเซิ่งเจิงโจวที่ให้เธอเคาะประตูเหมือนคนนอกอีกต่อไป เธอผลักประตูเข้าไปเลย

พอได้ยินเสียง

เซิ่งเจิงโจวหันมามอง แต่ไม่ได้พูดอะไร

สายถูกตัดไปแล้ว

เหวินซูไม่ได้มองเขาแม้แต่นิดเดียว และยิ่งไม่อยากอธิบายเรื่องที่ต้องรับผิดแทนให้ฟัง เพราะจะดูเหมือนว่าเธอโดนหลอกแล้วยังต้องช่วยเขาอีก

เธอเดินไปที่ตู้เซฟแล้วกดรหัสเปิดออก หยิบตำราแพทย์เล่มโปรดของเธอออกมา

สายตาของเซิ่งเจิงโจวตกลงบนแผ่นหลังที่บอบบางของเธออยู่สองวินาที ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังมีอารมณ์

แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะถามไถ่

เขาหมุนตัวเดินจากระเบียงกลับเข้ามา

ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านโต๊ะเครื่องแป้งของเหวินซู สายตาของเขากลับถูกดึงดูดด้วยซองเอกสารที่วางอยู่บนนั้น

ฝีเท้าหยุดชะงักลงทันที