บทที่ 6

เซิ่งเจิงโจวไม่มีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แต่เบ้าตากลับลึกโหลดำสนิทและเยือกเย็น จ้องมองมาที่ใบหน้าของเหวินซูด้วยความไม่พอใจ

อวี้เหยี่ยนเหวยและลู่เฟยต่างชะงักไป

คำพูดของเหวินซูเมื่อครู่นี้ ไม่แรงไปหน่อยหรือ?

นี่เป็นการเปลี่ยนแผนมาใช้เล่ห์เหลี่ยมเต็มขั้นเพื่อดึงดูดความสนใจของเซิ่งเจิงโจวหรือเปล่า?

แถมยังจะขอโทษต่อหน้าสาธารณชนอีก?

นั่นไม่ใช่การจงใจทำให้ซูจื้อเหยาเสื่อมเสียชื่อเสียงต่อหน้าผู้คนหรอกหรือ?

ซูจื้อเหยาหน้าเย็นชาลง เธอแสยะยิ้มราวกับว่าตัวเองเป็นผู้เสียหาย “เหวินซู คุณอาละวาดพอหรือยัง?”

เหวินซูมองดูท่าทางที่ดูหนักแน่นของอีกฝ่าย ก็ถือว่าได้เห็นฝีมือการโยนความผิดให้คนอื่นของจริงแล้ว

เรื่องที่คนอื่นปักใจเชื่อไปแล้ว เธอไม่คิดจะเสียพลังงานอธิบายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองแม้แต่นิดเดียว!

ไหนๆ ก็จะหย่ากันแล้ว การไปตอแยกับคนเลวก็มีแต่จะทำให้ตัวเองรำคาญใจเปล่าๆ

เหวินซูหมุนตัวเดินจากไปทันที

ทว่าในจังหวะที่เดินผ่านเซิ่งเจิงโจว

ดวงตาเย็นชาของชายหนุ่มจ้องมองเธอ และเขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีความหมายแฝง

เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ “ใช้ทั้งไม้แข็งและไม้อ่อนเหรอ?”

เหวินซูชะงักไปชั่วครู่ “อะไรนะ?”

เซิ่งเจิงโจวลดสายตาลงเล็กน้อย แย้มยิ้มหยัน “ทีตอนนี้ทำไมไม่เถียงกลับล่ะ?”

เมื่อกี้ปากคอยังจัดจ้านอยู่เลยไม่ใช่หรือ?

เหวินซูเข้าใจแล้ว ขอบตาก็เริ่มแดง

เพราะถูกยั่วโมโหนั่นเอง

อารมณ์ทั้งหมดของเธอ ไม่ว่าจะเป็นการคลุ้มคลั่ง สติแตกเสียใจ หรือแม้แต่ความสิ้นหวังจนเลือกที่จะถอยออกมา ในสายตาเขา กลับมองว่าเป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมกลอุบายทั้งหมด?

แม้แต่ตอนที่โกรธจนแทบจะกระอักเลือดตาย ก็ยังหนีไม่พ้นคำว่า “เสแสร้ง”

เธอไม่เหมือนซูจื้อเหยา ที่มีคนหนุนหลังมากมาย

การเถียงต่อไป มีแต่จะทำให้ตัวเองดูน่าสมเพชยิ่งขึ้น

อีกอย่าง

เซิ่งเจิงโจวมองว่าเธอกำลัง “ทำตัวงี่เง่า” เป็นการตำหนิที่เธอไม่รู้จักกาลเทศะ

ไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอย่างไร เขาก็ไม่มีวันเชื่อใจเธอแม้แต่นิดเดียว

แล้วจะเสียเวลาพูดไปทำไม?

เธอค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง ไม่มีแรงจะเถียงอีกต่อไป จึงพยักหน้าตอบรับ “งั้นฉันขอให้พวกคุณมีความสุขนะคะ พอใจหรือยังคะ?”

ไม่ว่าเขาจะทำหน้าแบบไหน เธอก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

สามเดือน

เธอแค่ต้องอดทนอีกสามเดือน ก็จะจบสิ้นชีวิตแต่งงานที่น่าอึดอัดใจนี้เสียที!

เซิ่งเจิงโจวปรายตามองตามไป

เพียงแค่สองวินาที ก็เบนสายตากลับ

ไม่มีท่าทีที่จะใส่ใจอารมณ์เกรี้ยวกราดของเหวินซูแต่อย่างใด

อารมณ์บางอย่าง ปล่อยให้มันเย็นลง เดี๋ยวก็เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเอง

นี่คือความเข้าใจกันรูปแบบความสัมพันธ์ที่พวกเขามีต่อกันตลอดเจ็ดปีมานี้

......

เหวินซูไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฮั่วอี้ฟัง เพราะไม่อยากให้ฮั่วอี้โกรธจนไปหาเรื่องชกต่อยกับใคร

เธอก็ไม่มีอารมณ์จะทานข้าวต่อ หลังจากแยกกับฮั่วอี้ เหวินซูก็กลับไปอพาร์ตเมนต์เพื่อจัดสัมภาระ

ตอนที่จัดของใกล้เสร็จ เวลาก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่ม

ถึงเพิ่งนึกได้ว่าตำราแพทย์ที่อาจารย์ส่งมาให้ยังไม่ได้หยิบมาด้วย

เหวินซูเกาหัวถอนหายใจ นึกขึ้นได้ว่าเก็บไว้ในตู้เซฟที่เรือนหอ

เธอไม่รอช้า รีบคว้าเสื้อคลุมแล้วขับรถไปที่เรือนหอทันที

ยังไงเซิ่งเจิงโจวก็ไม่ค่อยชอบกลับบ้านอยู่แล้ว เธอคงไม่เจอกับเขาหรอก

เธอเดินขึ้นชั้นบนอย่างคุ้นเคย แล้วผลักประตูห้องนอนออก

จังหวะนั้นสายตาก็ปะทะกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างในเข้าอย่างจัง

เซิ่งเจิงโจวยืนอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ในมือถือหน้าจอวิดีโอคอลค้างอยู่ ภาพที่แวบผ่านตาไป ทำให้เหวินซูเห็นใบหน้าของซูจื้อเหยาในนั้น

พวกเขาราวกับ... คู่รักที่กำลังอินเลิฟ อยากเห็นหน้ากันตลอดเวลา

เซิ่งเจิงโจวขมวดคิ้วมองมาที่เธอ น้ำเสียงตอนท้ายของเขาไม่มีความอบอุ่น “ทำไมไม่เคาะประตู?”

คำพูดนี้ทำให้เหวินซูชะงักไป

ในฐานะภรรยา ในเรือนหอที่อยู่มาตั้งเจ็ดปี กลับต้องมาเจอกฎเกณฑ์เรื่องการเคาะประตูเพียงเพราะเขากำลังอินเลิฟกับซูจื้อเหยาเนี่ยนะ?

“ออกไป!” เซิ่งเจิงโจวสั่งเสียงเข้ม

ราวกับว่าเธอจงใจมาแอบฟังเรื่องของพวกเขา

หัวใจของเหวินซูบีบรัดตัวอย่างกะทันหัน

เธอปิดประตูแล้วถอยออกมาโดยสัญชาตญาณ

เธอไม่ได้มีนิสัยชอบทรมานตัวเองขนาดต้องเข้าไปฟังว่าความสัมพันธ์นอกสมรสของสามีจะหวานชื่นขนาดไหน

เดินลงมาข้างล่าง

พี่เฉินแม่บ้านได้ยินเสียงจึงออกมา

พอเห็นเธอ ก็รีบพูดทันที “คุณนายคะ คุณนายใหญ่โทรมาค่ะ”

เหวินซูเหลือบมองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะเครื่องนั้น

ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินเข้าไปหา

พี่เฉินรู้ดีว่าเหวินซูแม้จะไม่ได้รับความสนใจจากสามี แต่คุณนายใหญ่ที่บ้านใหญ่ก็เอ็นดูเหวินซูไม่น้อย จึงไม่ได้อยู่ฟังเรื่องราว แล้วหมุนตัวขึ้นไปเก็บตะกร้าผ้าสกปรกบนชั้นบน

“ซูซู?” เสียงใจดีของคุณย่าดังมาจากปลายสาย

เหวินซูดูเวลา แล้วนึกถึงเรื่องตำราแพทย์ “คุณย่าคะ ยังไม่นอนเหรอคะ”

คุณย่าทำเสียงดุ “ย่าอายุเยอะแต่สุขภาพยังแข็งแรงดี เลยหัดนอนดึกแบบพวกเด็กๆ อย่างน้อยก็ได้ยาบำรุงที่หนูส่งมาให้บ่อยๆ ไม่เป็นไรหรอก”

เหวินซูนิ่งเงียบรอฟังสิ่งที่ท่านจะพูดต่อ

ก็เป็นไปตามคาด

คุณย่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วเข้าประเด็น “ซูซู ในเมื่อหนูมีความรู้ด้านการแพทย์ ทำไมไม่จัดยาบำรุงร่างกายตัวเองล่ะ? เตรียมตัวให้พร้อม จะได้มีลูกที่แข็งแรงไงล่ะ หนูเองก็น่าจะรู้ ตระกูลเซิ่งเรามีลูกชายเยอะ อยากได้เหลนสาวสักคน การมีลูกช่วยกระชับความสัมพันธ์สามีภรรยาได้นะ ความจริงแล้วเจิงโจวชอบเด็กจะตาย”

หัวข้อสนทนาเร่งเร้าเรื่องลูก ตลอดหลายปีมานี้ไม่เคยขาด

การมีอยู่ของหนูน้อยลิ่งอี๋ เธอไม่เคยหลุดปากบอกใครเลยแม้แต่นิด

ตอนนี้ตัดสินใจจะหย่าแล้ว ยิ่งไม่มีทางบอก

ต่อให้ยังไม่หย่า แต่ลำพังแค่เธอปรุงยาบำรุงจะมีประโยชน์อะไร?

เซิ่งเจิงโจวเป็นคนเย็นชาเรื่องอย่างว่า ไม่มีอะไรให้ต้องไปพยายามทำ

ยิ่งไปกว่านั้น

เซิ่งเจิงโจวเคยพูดด้วยตัวเองเมื่อหลายปีก่อนว่าเขาจะไม่มีลูก

คุณย่าไม่มีทางไม่รู้เรื่องข่าวลือที่ว่า “เป็นหมัน”

แต่กลับมาเกลี้ยกล่อมให้เธอกินยาบำรุงร่างกาย

เธอรู้สึกว่า ผู้หญิงในโลกนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ ถูกสูบเลือดสูบเนื้อจนแห้งเหือดแล้ว ยังต้องมารับผิดชอบความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่ออีก

ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

แต่ตอนนี้เพื่อจบหัวข้อสนทนา

เหวินซูกำนิ้วแน่น และไม่ได้ปิดบัง “คุณย่าคะ หนูตัดสินใจว่าจะหย่ากับเจิงโจวแล้วค่ะ”

ปลายสายเงียบกริบลงทันที

ดูประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ผ่านไปครู่ใหญ่

คุณย่าเซิ่งถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆ ว่า “ย่ารู้ว่าหนูเจ็บปวด เจ้าเด็กเจิงโจวคนนี้ เป็นคนที่ไม่รู้จักวิธีรักคนอื่น แต่เขาก็ยังทำหน้าที่สามีได้ดีไม่ใช่เหรอ ซูซู ลองพิจารณาดูอีกทีได้ไหม?”

“ไม่พิจารณาแล้วค่ะ หนูตัดสินใจดีแล้ว”

คุณย่านิ่งไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วรีบแสดงท่าทีทันที “ซูซู ตระกูลเซิ่งติดค้างหนู หนูวางใจเถอะ ต่อให้หย่ากัน ย่าก็จะหาทางออกดีๆ ให้หนู ในแวดวงนี้มีเด็กหนุ่มดีๆ อีกเยอะ ถ้ามีใครที่เหมาะสมกับหนู ย่าจะรีบจัดการอนาคตของหนูให้เร็วที่สุด”

เหวินซูถึงกับชะงักไป

ไม่นึกเลยว่าคุณย่าจะพูดแบบนี้

ยังไม่ทันหย่าขาด ก็จะรีบหาคนใหม่มาชดเชยให้เธอแล้วเหรอ?

...นี่ไม่รีบไปหน่อยเหรอ?

แต่นั่นก็ทำให้เหวินซูมีความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

ที่แท้ ทุกคนต่างรู้ดีว่าชีวิตแต่งงานของเธอกับเซิ่งเจิงโจวตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้นเลวร้ายแค่ไหน

เพราะพากันยอมรับว่าเธอต้องคอยยอมและคอยอดทนเพื่อเซิ่งเจิงโจวเรื่อยมา ทุกคนเลยเมินเฉยต่อความเจ็บปวดของเธอไปเสียสนิท

แต่นับจากนี้ จะไม่มีอีกแล้ว

จบการสนทนา

เหวินซูดูเวลา ผ่านไปสิบนาทีแล้ว

เธอคิดในใจว่า เซิ่งเจิงโจวที่ตอนนี้ยังเป็นสามีของเธอ ดื่มด่ำกับแฟนสาวของเขาพอหรือยัง?

เธอแค่อยากหยิบตำราแพทย์แล้วรีบไป

กำลังจะขึ้นไปเร่ง

ประตูก็ถูกผลักออกกะทันหัน

เฉินเป่าผิง ป้าสะใภ้รองเดินเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม เดินตรงมาหาเหวินซูด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

ง้างมือตบลงมาทันที!

เหวินซูไหวตัวทัน รีบถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ

แรงตบของเฉินเป่าผิงจึงไม่โดนเต็มๆ แต่ปลายนิ้วก็เฉียดผ่านแก้มเธอไป

เพียะ!

แก้มของเหวินซูยังคงรู้สึกชา

ได้ยินเฉินเป่าผิงชี้นิ้วด่าว่า “เหวินซู เธออิจฉาจนบ้าไปแล้วหรือไง? เป็นภรรยาที่สามีไม่รัก พอไม่ได้ดั่งใจก็ลากทุกคนลงนรกไปด้วยแบบนี้ มันได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา?”

เหวินซูโดนทำร้ายโดยไม่ทันตั้งตัว ยังตั้งสติไม่ได้

ยังไม่ทันได้โต้เถียงกับเฉินเป่าผิง

เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้า

พอหันกลับไป ก็เห็นเซิ่งเจิงโจวลงมาตั้งแต่ตอนไหนไม่ทราบ ในมือหน้าจอวิดีโอยังคงเปิดอยู่

เหวินซูมองดูซูจื้อเหยาในหน้าจอนั้น ที่จ้องมองมาที่เธอที่เพิ่งจะถูกตบ แล้วจู่ๆ ก็...

หัวเราะออกมา