บทที่ 8 งานเลี้ยงแสนวุ่นวาย

ช่วงบ่ายสองวันต่อมา อวี่เฉินถูกแม่บ้านของตระกูลเฟิงเดินขึ้นมาปลุกถึงภายในห้องนอนใหญ่ จากที่ง่วงงุนอยู่ถึงกับต้องตกใจ เมื่อเห็นจำนวนผู้คนมากหน้าหลายตาจากที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ต่างกรูเข้ามารุมล้อมกันจับตัวเขา พร้อมเปลื้องผ้าจับกายยัดลงในถังไม้แช่ตัวอยู่นานสองนาน แถมยังถูกขัดผิวกายจนแสบหนังกำพร้าไปหมด จนอีกนิดผิวหนังก็แทบจะหลุดติดออกมาด้วยอยู่แล้ว

“สวัสดีค่ะนายหญิง นี่คือเสื้อผ้าของงานค่ำคืนนี้นะคะ” อวี่เฉินเหลือบมองชุดที่ว่าแวบหนึ่ง ตอนนี้ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจาก

งานค่ำคืนนี้…

งานอะไร?

แล้วทำไมเฟิงจื่อรุ่ยถึงไม่ได้บอกเขาก่อนล่วงหน้าเลยล่ะ นึกอยากจะพาไหนก็พาไปโดยไม่คิดจะบอกกล่าวกันสักหน่อยเหรอ

ระหว่างอวี่เฉินกำลังหงุดหงิดหัวเสียอยู่กับตัวเองอยู่นั้น รู้ตัวอีกทีตัวเองก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้กายขาวอยู่ในชุดสูทจีนคอตั้งสีดำสนิท ส่วนท่อนล่างก็เป็นกางเกงผ้าไหมยาวแบบทิ้งตัวสีเดียวกัน

ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้น ก่อนร่างคุ้นเคยของบอดี้การ์ดอย่างหยงอี้จะเดินเข้ามา พร้อมกับโค้งตัวรออยู่ตรงหน้า

“นายหญิง นายท่านรออยู่ข้างล่างแล้วครับ” คนฟังครั้นได้ยินก็พยักหน้าตอบรับทันที

“อือ นำทางไปสิ”

บริเวณลานจอดรถ เฟิงจื่อรุ่ยที่อยู่ในชุดแบบเดียวกัน หากจะต่างก็คงเป็นเพียงรูปแบบของเนื้อผ้าที่ถูกออกแบบมาให้ต่างดีไซน์กัน เพื่อให้แยกแยะสถานะระหว่างสามีและภรรยาออก

“กว่าจะมาได้นะ เฮียยืนรอเราอยู่ตั้งนาน” ทันทีที่ร่างบางของอวี่เฉินมาถึง เสียงดุจากคนรอก็ไม่วายเอ่ยเหน็บ

“ก็ไม่ได้ขอให้พามาด้วยนี่!” ใบหน้าสวยเชิดรั้นขึ้น จะไปไหนก็ไม่คิดจะบอกกันแต่เนิ่น ๆ แล้วจะมาโวยวายอะไรกันล่ะ

“...ขอโทษ งานเลี้ยงมันกะทันหันน่ะ” ครั้นเมื่อถูกสวนกลับก็นิ่งไป หยงอี้เห็นท่าไม่ดี จึงรีบเอ่ยแทรก ก่อนเปิดประตูเพื่อเป็นการเชิญให้เจ้านายทั้งสองเข้าไปข้างใน

“นายท่าน / นายหญิง เชิญครับ”

“ขึ้นไปสิ เดี๋ยวเฮียขึ้นตามทีหลังเอง” คนตัวใหญ่กว่าว่าพลางดันหลังให้อีกฝ่ายขึ้นไปก่อน จากนั้นค่อยพาตัวเองขึ้นตามสมทบอีกที ภายหลังรถยนต์คันหรูแล่นออกไปได้เพียงไม่นานก็มาจอดหยุดจอดลงตรงหน้าการท่าเรือขนาดมหึมาที่มีคนมากมายต่างกระจุกล้อมกันอยู่เต็มไปหมด

“นี่คือท่าเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ของเฮียเอง” เสียงเปล่งว่าออกมาอย่างภาคภูมิใจ ส่วนอวี่เฉินกลับทอดมองไปยังท่าเรือขนาดมหึมาที่อีกฝ่ายเป็นเจ้าของ และจำได้ว่าหลายวันก่อนหน้านั้น ตัวเองเคยผ่านมาตรงนี้แล้ว และก็ไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์เท่าไหร่นัก ว่าพื้นที่ตรงนี้คงเป็นของคนข้างกายแน่ ๆ

“มูลค่าของมันต่อปีเท่าไหร่เหรอ?” อวี่เฉินถามอย่างคนอยากรู้อยากเห็น เพราะถึงอย่างไร ครั้งหนึ่งก็เคยร่ำเรียนเรื่องธุรกิจเพื่อมาสานต่อเหมือนกัน

“เฮียประเมินให้เราฟังเป๊ะ ๆ ไม่ได้หรอก แต่หากจะคร่าว ๆ ก็คงหลักพันล้านขึ้นไปล่ะมั่ง…เป็นไงภูมิใจหรือเปล่าที่มีเหล่ากงรวยขนาดนี้”

“เหอะ รวยแล้วยังไง แต่ถ้านิสัยไม่ดีก็ไม่ไหวนะ”

“สำหรับเรา...เฮียเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” เสียงของจื่อรุ่ยเอ่ยราวกับตัดพ้อ อวี่เฉินครั้นได้ยินก็พลันฉุกได้สติขึ้นมา สงสัยว่าตัวเองคงจะเล่นแรงเกินไปหน่อย

“คิดเอาเองสิ”

“เอาเถอะ เฮียไม่อยากเถียงกับเราตอนนี้ อีกอย่างก็ใกล้เวลาเข้างานแล้วด้วย” เสียงคนข้างกายว่า แต่เมื่ออวี่เฉินเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณามันกลับพบว่าแววตาสีรัตติกาลคู่นั้นดูหม่นลงจริง ๆ จนในใจอดคิดไม่ได้ว่า หรืออีกฝ่ายจะเกิดน้อยใจขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

“มัวแต่เหม่ออะไร ยกมือของเราขึ้นมาสิ” อวี่เฉินมัวแต่คิดเลยไม่ได้สนใจ กว่าจะได้สติก็เห็นแขนแกร่งของคนตรงหน้ายื่นมารอแล้ว

“เดินเองได้”

“เอาสิ แต่แลกกับการที่เฮียจะหักค่าใช้จ่ายทุกเดือนของตระกูลหานออกซะ”

คนฟังตัวแข็งทื่อ มือบางบีบเข้าหากันแน่น เพราะตัวเองยังไม่มีทางเลือกอื่น

“ครับ...เหล่ากง” เอ่ยจบก็เอื้อมแขนขึ้นมาจับอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาเพื่อแสดงเจตนาของความไม่สบอารมณ์ออกไปอยู่ดี

ก่อนทั้งคู่จะเดินจูงมือกันเข้ามาภายในงาน เรียกสายตาจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดี เนื่องจากงานในค่ำคืนนี้ ตระกูลเฟิงเป็นเจ้าของงาน และยังมีอำนาจเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดอันดับหนึ่ง จากเหล่านักลงทุนทั้งในและต่างประเทศในครั้งนี้ด้วย

“สวัสดีครับคุณเฟิง ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับ” ทันทีที่เข้ามาถึง แขกเหรื่อจากทั่วสารทิศต่างก็เข้ามารุมล้อมเพื่อหาทางพูดคุยและเอาใจเฟิงจื่อรุ่ยกันอยู่ตลอดเวลา ถ้าถามว่าทำไมก็คงไม่พ้นต้องการอัปเกรดชีวิตตัวเองนั่นแหละ

“เช่นกันครับ ส่วนนี่ภรรยาของผมหานอวี่เฉิน” ใบหน้าสวยปั้นหน้ายกยิ้มอ่อน ก่อนโค้งตัวทักทายเพื่อรักษามารยาท

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

“ภรรยาของคุณเฟิงสวยเชียวนะครับ เรียกได้ว่าตาถึงเลยทีเดียว” ผู้ถูกชมทำได้เพียงแค่นยิ้มต่อไปตามมารยาท แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการประจบประแจงผู้เป็นสามีของตัวเองอยู่

อวี่เฉินรู้สึกเริ่มเบื่อหน่ายเต็มทีแล้ว หลังจากต้องคอยเดินตามเฟิงจื่อรุ่ยเข้าไปทักทายกับคนนั้นที พูดคุยกับคนนี้หน่อย สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ ฟังจนแทบจะเอียนหูอยู่แล้ว อีกอย่างก็รู้สึกปวดกล้ามเนื้อขามากแล้วด้วย จึงอยากจะหาที่นั่งเหมาะ ๆ สักที่เพื่อนั่งผ่อนคลายสักหน่อย เมื่อคิดได้ดังนั้น ก็ไม่รอช้าตัดสินใจสะกิดแขนคนข้างกายเพื่อบอกให้รู้ทันที

“เหล่ากง…ผมขอออกไปนั่งตรงนั้นได้ไหมครับ พอดีเมื่อยขาน่ะ” อวี่เฉินเรียกคนตรงหน้าเสียงหวาน เพราะยังคงอยู่ต่อหน้าแขกหลายคน

“อืม เอาสิ แต่อย่าไปไหนไกลนักล่ะ” จื่อรุ่ยออกปากอนุญาต เพราะแอบสังเกตว่าอีกฝ่ายว่าคงมีอาการดังกล่าวมาสักพักแล้ว ก่อนส่งสัญญาณให้หยงอี้คอยตามประกบอยู่ห่าง ๆ ด้วย

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ทุกท่านเชิญพูดคุยกันต่อได้ตามสบายเลยครับ” อวี่เฉินว่า ก่อนรีบปลีกตัวออกมาวงสนทนานั้น

ท่ามกลางผู้คนเยอะแยะมากมาย ก่อนจะเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงริมระเบียงของท้ายเรือ ซึ่งมีโต๊ะเล็กพร้อมกับเก้าอี้ว่างวางอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้ารีบก้าวเข้าไปนั่งทันที พร้อมกับทิ้งตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า และไม่ลืมกวักมือเรียกบริกรเข้ามา พร้อมกับหยิบแก้วไวน์แดงขึ้นยกจิบอย่างผ่อนคลาย

อวี่เฉินหลับตาลง ปล่อยให้ลมเย็นคอยปะทะเข้ามาบนใบหน้าอยู่อย่างนั้นหลายนาที กระทั่งรู้สึกดีขึ้นแล้ว จึงคิดจะเดินกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง แต่ทว่าจังหวะเตรียมหันหลังกลับต้องเจอแขกไม่ได้รับเชิญกำลังยืนขวางอยู่ตรงหน้าพอดี

“ไม่คิดเลยนะว่าตระกูลหาน จะจนตรอกถึงขนาดต้องยัดเหยียดลูกชายเข้ามาจับท่านประธานด้วยวิธีนี้” ขณะอวี่เฉินไม่สนใจเดินเฉียดกายผ่านไป เพราะยังไม่อยากเสวนาหรือปะทะคารมกับใครในตอนนี้ กระทั่งได้ยินเสียงแหลมพูดตามไล่หลังออกมา จนฝีเท้าที่ตั้งใจจะก้าวต่อไปข้างหน้ากลับต้องหยุดชะงักลง

“ทำไม…ทำไม่ได้อย่างคนอื่นเขา ก็เลยอิจฉาขึ้นมางั้นสิ” อวี่เฉินหันกลับมามอง ก่อนจงใจใช้คำพูดยั่วโมโห เพราะดูยังไงก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังอยากได้สามีคนอื่นจนตัวสั่น

“ใครอิจฉา! ถ้าแกไม่ใช้มารยามีหรือท่านประธานจะสนใจน่ะ!”

“อะไรทำให้นายคิดแบบนี้ล่ะ เห็นกับตา หรือได้ยินกับหูงั้นเหรอ ประสาท” อวี่เฉินส่ายหัว ก่อนพาตัวเองเดินออกมาอีกครั้ง เนื่องจากรู้สึกรำคาญเสียงแหลมที่คอยแว๊ด ๆ นั่นเต็มทีแล้ว

“แกนี่มันน่าด้านจริง ๆ” ทันใดนั้นอวี่เฉินที่เดินหันหลังไปแล้ว โดยไม่ระวังตัวกลับถูกฝ่ามือจากคนข้างหลัง กระชากเสื้อคอจีนสีดำจนเกือบเสียหลักหงายหลัง ก่อนน้ำสีแดงในแก้วหรูจะถูกสาดกระเด็นลงมาจนเปื้อนไปทั่วทั้งตัว

อวี่เฉินอ้าปากอึ้งและโมโหด้วยความโกรธ ทั้งที่ตั้งใจจะปล่อยผ่านไม่ทำอะไรแล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังไม่วายถูกตามหาเรื่องต่ออยู่ดี ในเมื่ออยู่กันดี ๆ ไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่ ลูกเต้าเหล่าใครจะซัดให้น่วมเลยทีเดียว

ฝ่ามือขาวข้างลำตัวกำหมัดเอาไว้แน่น จากนั้นเสยลงไปบนหน้าของจ้าวหลงตรงเบ้าตาสองข้างอย่างเต็มแรงและต่อเนื่องกันติด ๆ จนเบ้าตาของเจ้าหลงเปลี่ยนสีเป็นม่วงช้ำอย่างน่ากลัว

กรี๊ดดดดดด!!!!!

เสียงร้องดังลอดออกมาจากบริเวณท้ายเรือ ระหว่างนั้นหยงอี้ก็เดินเข้ามาพอดี พร้อมกับรีบมารายงานเรื่องทั้งหมดให้ผู้เป็นเจ้านายฟังด้วยท่าทีร้อนรน

“ชิส์!...จนได้สินะ” ร่างสูงใหญ่ของผู้นำตระกูลเฟิงสบถหยาบ จากนั้นรีบรุดเข้าไปดูเหตุการณ์ดังกล่าวทันที ก่อนพบว่าภรรยาของตัวเอง และจ้าวหลงอดีตพนักงานบริษัทกำลังตะลุมบอนกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่จากลักษณะภายนอก ดูแล้วเหมือนว่าอวี่เฉินจะเป็นฝ่ายได้เปรียบเสียมากกว่า

“อาเฉินหยุด!” เสียงเข้มตวาดกร้าว พร้อมกับหยงอี้และพนักงานเสิร์ฟจะรีบเข้ามาแยกคนทั้งคู่ออก

“โตกันขนาดนี้แล้ว ยังมาทะเลาะกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้ ไม่อายแขกในงานกันหรือไง!” จื่อรุ่ยเปล่งเสียงจนสุดคอ และไม่ลืมเหลือบมองภรรยาของตัวเองที่บัดนี้กำลังอยู่ในสภาพหอบโยน แถมผมเผ้ายังกระเจิดกระเจิง หนำซ้ำเสื้อผ้าก็ยังเลอะเทอะยับยู่ยี่จนแทบดูไม่ได้

“หยงอี้! พานายหญิงกลับบ้าน!”

“ครับนาย”