บทที่ 4 คู่รักใหม่

ในที่สุดก็มาถึงวันแห่งฤกษ์งามยามดี วันมงคลของกลุ่มตระกูลเฟิงถูกจัดขึ้นอยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ บรรยากาศการแต่งงานเช้านี้ยังคงมีพิธีสืบทอดตามวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม หากจะต่างก็คงแขกที่ได้รับการเชื้อเชิญอาจจะเยอะเป็นพิเศษสักหน่อยเท่านั้น เรียกว่ามีอีกหนึ่งนัยยะสำคัญแฝง เพราะมันคือรวมตัวของเหล่าผู้มีอิทธิพลทั้งสาม และถือเป็นการเจอหน้ากันในรอบหลายปีด้วย

เจ้าบ่าวเจ้าสาวคนสำคัญของงานคล้องแขนกันเดินออกมายลโฉมสู่สายตาเครือญาตินับหลายชีวิต โดยทั้งคู่ต่างอยู่กันในชุดกี่เพ้าแดงงามสง่า หากแต่ต่างกันตรงของอวี่เฉินจะเป็นชุดปกคลุมยาวจนถึงปลายข้อเท้า ส่วนเฟิงจื่อรุ่ยจะสวมกางเกงสีดำหรูหราเอาไว้อยู่ตรงช่วงล่างแทน

ทั้งคู่ต่างหยุดยืนอยู่ตรงกึ่งกลาง ก่อนต่างฝ่ายจะไหว้คับนับฟ้าดินและผู้ใหญ่จากทั้งสองฝั่ง ถึงแม้ว่าทางที่นั่งตระกูลหานจะว่างเปล่า ไม่มีทั้งเตี่ย มาม้าและเกอ แต่ยังดีที่มีเสี่ยวอัน บอดี้การ์ดของตระกูลหานซึ่งถือเป็นตัวแทนสำคัญของในครั้งนี้

ทุกอย่างถูกดำเนินต่อไป กระทั่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวโค้งคำนับให้แก่กัน เรียกว่าเป็นอันเสร็จสิ้นพิธียามเช้าอย่างสมบูรณ์

 “เฮ้อ เหนื่อยจัง นี่ขนาดแค่พิธีเช้านะ” เสียงบ่นปนหงุดหงิดของอวี่เฉินพูดพลางนั่งลงนวดปลายข้อเท้าของตัวเอง เพื่อหวังให้บรรเทาจากความเมื่อยขบ ใบหน้าสวยแต่งแต้มไปด้วยสีสันจากเครื่องประทินโฉมพลันเหลือบมองไปยังนาฬิกาใหญ่ที่ติดตั้งอยู่บนผนัง แสดงให้เห็นว่าใกล้ได้เวลาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกครั้ง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพิธีเฉลิมฉลองของค่ำคืนนี้

“อีกนิดเดียวเอง อดทนหน่อยสิ” เจ้าบ่าวหมาด ๆ ที่ไม่รู้มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยขึ้น พร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ

“ถ้าฉันไม่อดทนคงไม่อยู่จนถึงตอนนี้หรอก” เสียงกระเง้ากระงอดของคนเด็กกว่าว่า ก่อนจื่อรุ่ยจะพยักหน้า เพราะเห็นด้วยทุกประการ

“อาเฉินน้อยของเฮียคนนี้ เก่งจริง ๆ เลยนะ” ฝ่ามือใหญ่เตรียมยื่นไปจับศีรษะเล็กนั่น แต่กลับถูกคนตรงข้ามขยับถอยหนี

 “ดื้อจริงตัวแค่นี้”

 “ยุ่ง!”

 “รู้ใช่มั้ย ว่าคืนนี้เราต้องอยู่ด้วยกัน ระวังตัวไว้ล่ะ”

“ไม่กลัวหรอก...เพราะมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกครั้งแน่” เสียงของอวี่เฉินตอบกลับอย่างแน่วแน่ ก่อนเจ้าตัวจะหันหลังเดินออกไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาคมดุที่จ้องมองแผ่นหลังบางนั้นจนแทบจะทะลุทะลวงไปทั้งตัวอยู่แล้ว

.

.

.

ค่ำคืนสุดท้าย เจ้าบ่าวเจ้าสาวต่างก็อยู่ในชุดที่ตัวเองต่างเลือกกันเอาไว้ หากจะผิดอะไรไปจากนี้สักหน่อยก็คงเป็นชุดของคนข้ายกายนั่นแหละ

“หนาวหรือเปล่า”

“ไม่”

แต่ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงกันอยู่นั้น จื่อรุ่ยก็เหลือบไปเห็นสายตาของพวกฝูงจระเข้ที่ต่างกำลังจดจ้องมาทางภรรยาเขาอยู่พอดี และไม่รู้เลยว่ามันกำลังจินตนาการไปถึงไหนต่อไหนกันบ้างแล้ว

“คลุมซะ จะได้ไม่หนาว” เสียงเข้มของจื่อรุ่ยว่า ก่อนถอดเสื้อสูทของตัวเองขึ้นมาคลุมกายอีกฝ่ายเอาไว้ โดยไม่สนใจว่าคนเป็นภรรยาจะยินยอมหรือเปล่า

“ไม่หนาว เอาออกไป” ดวงตาคู่งามมองค้อนขวับ

“หยุดดื้อได้มั้ย เฮียบอกให้ใส่ก็ใส่” เสียงที่ค่อนไปทางติดดุทำให้อวี่เฉินจำต้องยอมทำตามแต่โดยดี เพราะขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว

กระทั่งเวลาผ่านไปไม่นานระหว่างที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวกำลังเดินสายเพื่อขอบคุณแขกที่ต่างมาร่วมงานในวันนี้ กระทั่งมีแขกคนสำคัญที่จื่อรุ่ยจำได้ว่าส่งคำเชิญไปตามมารยาทเท่านั้น แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะกล้าโผล่มาที่นี่จริงๆ

ตระกูลหลี่ซึ่งมีสองพ่อลูกอย่างหลี่เจิ้ง ผู้นำจากฝั่งเหนือของปักกิ่งคนปัจจุบัน และหลี่เหว่ยลูกชายเพียงคนเดียว รีบตบเท้าเข้ามาพร้อมเหล่าลูกน้องคอยตามหลังราวกับยกโขยงกันมา

“ยินดีด้วยนะ อารุ่ย…ส่วนนี่ก็คือของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากตระกูลหลี่มอบให้ หวังว่าคงจะถูกใจลื้อนะ” เสียงของหลี่เจิ้งเอ่ยทักทายผู้นำตระกูลฝั่งตะวันออกอย่างจื่อรุ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความยินดี พร้อมส่งสัญญาณให้ลูกน้องยกกล่องไม้ที่บรรจุแจกันหยกคู่สีเขียวมรกตราคาแพงให้กับสองคู่เจ้าบ่าวเจ้าสาวตรงหน้า

“ขอบคุณ” จื่อรุ่ยพยักหน้า ก่อนเรียกให้หยงอี้เอาไปเก็บไว้

“จากนี้ตระกูลหานก็คงเชิดหน้าชูตาได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้วสินะ อาเฉิน…อั๊วยินดีด้วยนะ” ทุกถ้อยคำของหลี่เจิ้งเสมือนมีมีดคอยกรีดเชือดเฉือนคนฟังเหลือเกิน อวี่เฉินแทบจะอดรนทนไม่ไหว มือทั้งสองข้างกำหมัดเอาไว้แน่น ก่อนเตรียมปรี่เข้าไปเอาเรื่อง แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ของคนข้างกายดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

“จะเอาคืนเฮียไม่ว่าเลย แต่ขอเป็นหลังจากนี้ได้ไหม”

“แต่มัน…”

“ถือว่าเฮียขอ” เสียงกระซิบแผ่วเบาแฝงความอ้อนวอนอยู่ในที ทำให้อวี่เฉินจำต้องพยายามเก็บระงับโทสะเอาไว้ เพราะสถานะตอนนี้ตัวเองยังคงตกเป็นรอง ดีไม่ดีอาจทำให้แขกเหรื่อในงานต้องมาเดือดร้อนไปด้วย

“เชิดหน้าชูตาอะไรล่ะป๊า แต่มอง ๆ ดูแล้วก็เหมาะสมกันดีนะ เพราะผิดเพศทั้งตระกูล!”

“เสี่ยวเหว่ย ลื้ออย่าเสียมารยาทแบบนี้สิ” ผู้นำตระกูลหลี่เอ่ยกับลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสีหน้าขัดกับคำพูด เพราะรู้ว่าในสถานการณ์แบบนี้จื่อรุ่ยคงไม่กล้าทำอะไรเหิมเกริมแน่

“แต่ถึงจะเป็นผู้ชายก็น่า…อยู่ดีนะป๊า” หลี่เหว่ยยังคงใช้วาจาสกปรกใส่อวี่เฉินไม่หยุด แถมยังจงใจใช้สายตาทุเรศนั่นมองภรรยาของเขาอย่างโลมเลียอีก

คราวนี้ร่างสูงใหญ่ในฐานะผู้นำตระกูลเฟิงคนปัจจุบันกลับขยับตัวขึ้นมาเผชิญหน้ากับบุคคลดังกล่าว พร้อมดันตัวให้ภรรยาหมาด ๆ หลบอยู่กลางแผ่นหลังแทน

“ลองพูดอีกสิ คราวนี้…ลูกน้องของมึงที่ยกโขยงกันมาทั้งหมดก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้นะ หลี่เหว่ย” ใบหน้าของผู้นำตระกูลเฟิงแสดงออกว่าไม่ได้พูดเล่นคราวนี้สองพ่อลูกหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เมื่อหันไปเห็นลูกน้องของตัวเองกำลังถูกปลายกระบอกปืนจี้อยู่ข้างหลังแทบทุกคน

“ใจเย็นสิอารุ่ย ลูกชายอั๊วมันก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง”

“...”

จื่อรุ่ยยังคงนิ่งเงียบ สายตาเอาเรื่อง เพราะเวลานี้ความโมโหเริ่มถูกจุดติดแล้ว อะไรจะเกิดก็ย่อมได้ แต่ขอเพียงอวี่เฉินไม่ถูกดูหมิ่นอีกก็เพียงพอแล้ว

สองพ่อลูกกระซิบกระซาบอยู่พักหนึ่ง ก่อนเตรียมขยับกายถอยร่นกันออกไป แต่ก็ไม่ลืมพูดทิ้งท้ายเอาไว้อยู่ดี

“วันหน้า กูกลับมาเอาคืนแน่”

เมื่อทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติ เฟิงจื่อรุ่ยก็หันกลับมามองหานอวี่เฉินด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

“เป็นอะไรหรือเปล่า” อวี่เฉินทำเพียงส่ายหน้า ก่อนบิดาอย่างเฟิงเหยียนจะรีบรุดเข้ามาสอบถามคนทั้งคู่ถึงเรื่องราวดังกล่าว

“ไม่มีอะไรหรอกอาป๊า ก็แค่พวกหมาลอบกัดน่ะ”

“อืม…ดีแล้ว อย่าให้มันมาทำลายวันมงคลของตระกูลเราเลย ส่วนลื้อตอนนี้ก็รีบพาอาเฉินเตรียมเข้าห้องหอได้แล้ว”