Home / วาย / ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ / บทที่ 1 พบพานที่ไม่ได้แปลว่าอยากพบเจอ

Share

บทที่ 1 พบพานที่ไม่ได้แปลว่าอยากพบเจอ

last update publish date: 2026-03-05 15:01:09

นครเซี่ยงไฮ้

23.00

น.

การเดินทางครั้งนี้ดูรีบร้อนและหุนหันพลันแล่นไปเสียหมด หากไม่ใช่เพราะคำสั่งเร่งรัดของตระกูลเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ เวลานี้อวี่เฉินคงนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายใจไปแล้ว

“ถึงแล้วครับคุณเฉิน” เสียงบอดี้การ์ดของตระกูลเฟิงเอ่ยบอก

 “ขอบใจ” ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำก้าวฝีเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ก่อนจะชะโงกหน้าลงมาจากดาดฟ้าด้วยความตกตะลึง เมื่อมองเห็นผืนที่อันกว้างใหญ่ไพศาลของตระกูลเฟิง ณ เวลานี้กลับขยายอาณาเขต จนกลายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมในอดีตหลายปีก่อนอยู่เลย

อวี่เฉินถูกพาเข้ามาในลิฟต์หลายสิบชั้น ก่อนลงมาจนถึงชั้นสิบห้า ครั้นเมื่อจะก้าวฝีเท้าเดินต่อไปกลับถูกบอดี้การ์ดนับสิบกรูกันออกมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ยืนรุมล้อมเพื่อตรวจสอบหาอาวุธรอบกาย

“ใครให้พวกนายมาแตะต้องตัวฉัน ห้ะ!” เสียงของอวี่เฉินตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล เพราะไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อต้องตัว

“พวกเราต้องทำตามหน้าที่ ขอโทษด้วยนะครับคุณเฉิน”

“เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณเฉินไปยังห้องพักของนายท่าน” กล่าวเพียงแค่นั้น บอดี้การ์ดตรงหน้าก็ทำการผายมือไปยังอีกฟากฝั่งทันที

นายท่าน?

“พวกนายกำลังพูดถึงห้องของเฟิงจื่อรุ่ยงั้นเหรอ?” อวี่เฉินถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ใช่ครับ”

“แต่ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับนายท่านของพวกนายเลยนะ ตอนนี้ต้องแยกห้องสิถึงจะถูก”

“ใจเย็นครับคุณเฉิน พวกเราแค่จะพาไปหานายท่าน เพื่อรายงานการมาถึงของคุณเท่านั้นเอง”

“งั้นก็รีบไปเถอะ จะได้จบ ๆ สักที” เสียงของอวี่เฉินเอ่ยตัดความรำคาญ เพราะอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว

ก๊อก ๆ ๆ

“เข้ามา” เสียงตะโกนอันคุ้นเคยที่อวี่เฉินไม่ได้ยินมานานนับหลายปี บัดนี้กลับดังขึ้นอีกครั้ง” บอดี้การ์ดเปิดประตูออกกว้าง ก่อนปล่อยให้แขกผู้มาใหม่เดินเข้าไปข้างในเพียงคนเดียว ใบหน้าสวยมาถึงก็พลันต้องย่นจมูกหนี เมื่อได้กลิ่นคละคลุ้งของควันซิการ์ลอยอยู่เหนืออากาศเต็มไปหมด

“มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ ดึกแล้ว ฉันจะได้ไปนอน”

“จะรีบไปไหนล่ะ…อาเฉินน้อย” ร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดนอนอาบน้ำสีแดงหันหลังยืนอยู่ พร้อมคาบม้วนซิการ์อยู่ในปากหันมาเผชิญตรงหน้า

ทำเอาคนเพิ่งมาใหม่ถึงกับตกตะลึง เพราะไม่รู้นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอะเจอใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นเคยนี้

“อาเฉินน้อย บ้านนายสิ!” ครั้นเมื่อตั้งสติได้ก็เอ่ยคำหยาบคายทักทายกลับไปทันที สิ้นคำดังกล่าวทำให้ร่างสูงใหญ่จำต้องพรวดเข้ามาดึงรั้งกลางลำตัว ก่อนผลักอวี่เฉินจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกำแพงห้อง พร้อมฝ่ามือจ่อเข้าตรงคอแกมบีบเบา ๆ

“อยู่ที่บ้าน เราจะทำตัวยังไงเฮียไม่ว่า แต่สำหรับที่นี่ เราต้องทำตามกฎ…ครั้งนี้เฮียจะปล่อยผ่านไปก่อน แต่หากยังมีครั้งต่อไปอีก จะมาหาว่าเฮียใจร้ายไม่ได้นะ” ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองลงมาอย่างดุดัน พร้อมลมหายใจของควันซิการ์ลอยพวยพุ่งออกมาตีผสานกับน้ำหอมหรูของคนเด็กกว่า

“...” ใบหน้าสวยรีบเบี่ยงหน้าหนี เพราะกลิ่นซิการ์ที่ตีตื้นเข้ามาประชิดระยะจมูกเกินไป จนเริ่มรับรู้สึกได้ถึงอาการคัน จากนั้นก็เริ่มจามออกมาไม่หยุด

ฮัดชิ้ว!

เสียงจามยังคงดังต่อเนื่องติด ๆ กัน จนน้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเลอะเต็มมุมปากไปหมด

“ยังเป็นภูมิแพ้อยู่เหรอ ไหนขอเฮียดูหน่อยสิ”

เพี้ยะ!

“ยุ่ง!” ฝ่ามือใหญ่ของเจ้าบ้านเตรียมจะสัมผัสใบหน้าของบุคคลผู้มาใหม่ แต่กลับถูกตีตกเสมือนแรงจากสัตว์ชนิดเล็ก ๆ ให้พอรู้สึกแสบคัน

“หยงอี้!” เสียงของ เฟิงจื่อรุ่ย ตะโกนเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ข้างนอกห้องให้เข้ามา

“ครับนายท่าน!”

“พาว่าที่ภรรยาฉันไปพัก และจัดหายาแก้แพ้อย่างดีมาให้ด้วย” จื่อรุ่ยพูดและไม่ลืมเหลือบมองใบหน้าสวยเจือความแดงตรงปลายจมูกไปด้วย

“ครับ!”

“อ๋อ พรุ่งนี้เราต้องไปตัดชุดแต่งงานด้วยกันนะ ฉะนั้นรีบพักผ่อนล่ะ อย่าเอาแต่คิดถึงเฮียจนนอนไม่หลับ เข้าใจมั้ย” น้ำเสียงเย้ยหยันพูดพลางขยิบตาใส่คนที่กำลังเตรียมหันหลังกลับ เมื่ออวี่เฉินได้ยินก็พลันเบ้ปากมองบนให้กับความมั่นหน้านี้

.

.

.

กว่าจะเดินทางมาถึงก็ดึกมากแล้ว แถมยังกินยาแก้แพ้เสริมเข้าไปอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าวันนี้คงต้องสะลึมสะลือมากแน่ ๆ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวอยู่หลายครั้ง แต่กลับแปลกนัก เมื่อไม่ยักเห็นเจ้าของห้องจะเปิดประตูออกมาเสียที

 “คุณเฉินได้เวลาแล้วครับ!” หยงอี้ตะโกนถามเสียงแหบเสียงแห้งแบบนั้นอยู่หลายครั้ง ในขณะที่เจ้านายกลับยืนไขว้ขารออยู่ข้างหลัง จื่อรุ่ยไม่ได้ยินแม้เสียงตอบรับสักนิด จึงนึกห่วงเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไป ยิ่งเมื่อวานก็มีอาการภูมิแพ้กำเริบอยู่ด้วย

“ไปเอากุญแจสำรองมา!” เสียงทรงอำนาจตะโกนบอก เพียงไม่นานหยงอี้ก็กลับมาพร้อมกับแม่บ้านใหญ่ที่เป็นคนรับผิดชอบทำความสะอาดและควบคุมกุญแจสำรองทั้งหมด

แกร๊ก!

ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่เพิ่งฝ่าประตูเข้ามาด้วยความร้อนรนแทบลมจับ เมื่อมองเห็นร่างบางที่เขาห่วงนักห่วงหนาเกรงว่าจะเป็นอะไร กลับกำลังนั่งหลับตาสัปหงก เส้นผมกระเจิดกระเจิง ชี้ฟูไร้ทิศทางประหนึ่งรังนกก็ไม่ปาน ส่วนใบหน้าสวยนั้นก็เอนไปทางหน้าทีหลังทีเหมือนรอจังหวะว่าจะล้มหัวคะมำเมื่อไหร่

ปึก!

นั่นไง พูดขาดคำเสียที่ไหนล่ะ

“โอ๊ย!!” ฝ่ามือขาวของคนบนเตียงลูบศีรษะตัวเองป้อย ๆ ก่อนใบหน้ายับยู่ยี่นั้นจะลืมตามอง เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้อง

“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานมันเสียมารยาทรู้ไหม…อาเฉิน”

“...” อวี่เฉินยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง และไม่คิดจะลุกออกไปไหนตามคำสั่ง

“สงสัยคงอยากให้เฮียอาบให้นักใช่มั้ย หืม” ร่างสูงใหญ่ที่กอดอกมองอยู่ ตั้งท่าจะเดินเข้ามาจัดการ แต่คนบนเตียงกลับไวกว่า รีบวิ่งตัวปลิวเข้าไปในห้องน้ำเสียเอง

“ภายในครึ่งชั่วโมงหากเธอยังไม่จัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย เฮียจะยกเลิกงานแต่งซะ แล้วหลังจากนั้นก็จะส่งเธอกลับตระกูลทันที”

แม่งเอ๊ย...!

ทันทีที่เสียงประตูห้องนอนถูกปิดลง ใบหน้าสวยครั้นได้ยินทุกอย่างก็ขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน พร้อมปัดของใช้บนโต๊ะหน้ากระจกจนพังทลายลงมา เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ที่ไม่อาจต่อรองอะไรกับอีกฝ่ายได้สักอย่าง

 จื่อรุ่ยลงบันไดมาถึงกลางห้องโถง จากนั้นก้าวเข้าไปนั่งอยู่บนโต๊ะเก้าอี้ว่างข้างบิดา

 “อ้าว ทำไมลื้อถึงลงมาคนเดียวละ อาเฟิง” เสียงของหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงเอ่ยถามทันที

 “อวี่เฉิน ตื่นสายนิดหน่อยน่ะครับ เดี๋ยวก็ลงมา”

 “ฮึ จะมาเป็นสะใภ้ของตระกูลเฟิงเราทั้งที ยังขี้เกียจอีกเหรอครับ”

“ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูดขึ้นมาดีกว่านะ...จื่อหาน” เสียงแข็งกระด้างจากคนเป็นพี่ชายเอ่ยเตือน

 “ก็มันจริงนี่ หรือเฮียเห็นมันดีกว่าผมไปแล้ว” เฟิงจื่อหาน หันมาถามพี่ชายที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบ ก่อนวางช้อนกระแทกลงบนจานด้วยความไม่พอใจ

“เอาล่ะ ๆ อย่าทะเลาะกันเลย อาเฟิงลื้อก็พูดดี ๆ กับน้องหน่อย ส่วนแกอาจื่อ นี่มันเรื่องของพี่ชายแก ทีหลังอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า” เสียงของบิดาที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเอ่ยขึ้น

“อาป๊าอ่ะ!”

ระหว่างถกเถียงกันอยู่ คนอาศัยใหม่ก็เดินลงมาจากขั้นบันไดพอดี เฟิงจื่อรุ่ยเหลือบมองเล็กน้อย ขณะยกแก้วน้ำชาเพื่อดับอารมณ์ขุ่นมัวจากการปะทะเมื่อครู่ แต่พอเห็นใบหน้าสวยที่เมื่อวานว่างดงามแล้ว วันนี้กลับยิ่งกว่าเมื่อวานหลายร้อยเท่านัก ทันใดนั้นอารมณ์ก็พลันดีขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“ทำเวลาได้ดีนี่”

“เหอะ! คราวนี้ไปกันได้หรือยังล่ะ” ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดออกจากโต๊ะมุ่งตรงไปหาคนตรงหน้าทันที ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ เมื่อพบว่าอีกนาทีเดียวก็ถึงขีดเส้นตายแล้ว นับว่าครั้งนี้อีกฝ่ายยังคงมีความว่านอนสอนง่ายอยู่บ้าง

“มาหาครอบครัวเฮียหน่อยสิ” ร่างบางถูกคนอายุมากกว่าดึงแขนให้ตามมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน

 “สวัสดีครับ…คุณอาเหยียน” เสียงเล็กเอ่ยทักทายคนคุ้นเคยที่ไม่เจอะเจอหน้ากันมานานหลายปี ก่อนโค้งตัวลงเพื่อทำความเคารพ

 “วันนี้อั๊วดีใจนะที่ได้เจอลื้ออีกครั้งน่ะ”

“เช่นกันครับ”

“ส่วนคนนี้...แม่เลี้ยงของเฮีย คุณหวังไป๋หลัน” ดวงตาคู่งามเหลือบมองคนที่เพิ่งเคยเจอะเจอครั้งแรกอย่างแปลกใจ เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ไม่คาดคิดว่าจะมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้

“ส่วนคนนี้ ชื่อเฟิงจื่อหาน ลูกติดของคุณไป๋หลันนะ แล้วก็ถือว่าเป็นน้องชายอีกคนของเฮียด้วย”

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อวี่เฉินพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบทักทายตามมารยาท

“...” เสียงของจื่อหานยังคงไม่หลุดจากปาก หนำซ้ำยังคงนั่งนิ่งทำท่าทางยุกยิกไปมาราวกับไม่สนใจว่าใครกำลังพูดอยู่ด้วย

“อาหาน ลื้ออย่ามาทำตัวเสียมารยาทนะ !” เสียงเข้มของคนที่ชื่อไป๋หลันเอ่ยดุลูกชายตัวเอง แล้วก็ได้ผล เมื่อเฟิ่งจื่อหานหันกลับมามอง พร้อมยกมือขึ้นไหว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำแบบขอไปทีอยู่ดี

“ขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะคะ คุณเฉิน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจดี ว่าเด็กคนนี้คงมีนิสัยแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ฉะนั้น...ผมไม่ถือสาหรอกครับ”

ถ้อยคำที่ถูกเอ่ยออกมาใครได้ยินก็รู้ว่ากำลังถูกค่อนแคะอยู่ บรรยากาศคล้อยเงียบลงถนัดตา ส่วนจื่อรุ่ยก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าดี ไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น เพราะถือว่าพอกันทั้งคู่ คนหนึ่งก็ไม่รู้จักกันดี แต่กลับพูดจาไม่มีมารยาทเพียงเพราะอคติ ส่วนอีกคนเป็นประเภทที่ไม่ยอมใครง่าย ๆ อยู่แล้ว แถมวาจายังจัดจ้านหาใครเปรียบด้วย

“อารุ่ย ลื้อรีบพาอาเฉินไปที่ร้านเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันการเอานะ” อดีตผู้นำของตระกูลเฟิงเอ่ยเสียงดังฟังชัดกับลูกชายคนโต เพราะต้องการตัดช่องทางการปะทะคารมของสองคนตรงหน้าออกไป

“ไปกันเถอะ” จื่อรุ่ยหันไปพูดกับว่าที่ภรรยาที่ยืนอยู่ข้างกัน ก่อนจะถือวิสาสะโอบเอวบางเดินออกไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 19 ของขวัญแสนพิเศษให้เหล่ากง (จบ) 3/3

    “นะ…นี่อั๋วกำลังจะเป็นอาม่าแล้วงั้นเหรอ?” เสียงติดสั่นของคนที่เพิ่งได้รับรู้ว่าตัวเองกำลังจะมีหลานฉายชัดแสดงออกถึงความดีใจจนแทบปกปิดเอาไว้ไม่อยู่“ตอนแรกที่อั๋วรู้ก็มีท่าทีแบบนี้นี่แหละ” ใบหน้าสวยกล่าวอย่างติดตลก แต่ทว่าในใจกลับสุขล้นเหลือเกิน“จากนี้พวกลื้อสองคนต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะ ทำอะไรก็นึกถึงลูกกันให้มาก ๆ เพราะทุกอย่างล้วนส่งผลต่อเขาทั้งหมด แล้วอย่าคิดจะทำอะไรเกินตัว หากมีอะไรก็ให้รีบพูดหันหน้าเข้าหากัน ไม่ใช่ช่วยกันปกปิดเหมือนที่เคยทำกับม้า” คำกล่าวอวยพรแต่กลับแฝงไปด้วยความจริงตีแสกหน้า ทำเอาทั้งสองคนที่ได้ยินถึงกับใบหน้าถอดสี“ม้า…” เสียงสั่นของลูกชายคนเล็ก พร้อมกับเตรียมเอื้อมฝ่ามือเข้าปลอบ“ไม่ต้องร้อง เพราะอั๊วทำใจได้แล้ว ตอนนี้ก็พยายามอยู่กับความจริง ดูแลเตี้ยลื้อ ดูแลอาเจ๋อ ในเมื่อจะเดินไปทางไหนก็มีค่าเท่ากัน เอาเป็นว่าจากนี้อย่าให้หลานของอั๊วต้องมาซ้ำรอยเดิมไปอีกคนก็แล้วกัน”“อั๊วเองก็เพิ่งรู้ไม่นานนี่เอง” หานอวี่เฉินเอ่ยเสียงแผ่ว“ถ้าจะมีใครผิดสักคนก็คงเป็นผมเอง” ร่างสูงเตรียมลุกขึ้นยืนเพื่อโค้งตัวขอโทษ“พอ ๆ พวกลื้อนี่ยังไง อั๋วบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าทำใจได้แล้ว งั้นเ

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 19 ของขวัญแสนพิเศษให้เหล่ากง (จบ) 2/3

    “อ้าว แล้วฉันจะโกหกแกทำไมล่ะ” ผู้เป็นพ่อย้อนถามกลับทันที“จริงครับเฮีย คุณหมอเพิ่งบอกไปเมื่อครู่นี่เอง คราวนี้ ยังดีที่ผมช่วยอาซ้อไว้ได้ทันนะ ไม่อย่างนั้นแย่แน่” เฟิ่งจื่อหานรีบเสริมทัพเพื่อย้ำว่าทุกอย่างเป็นความจริง ก่อนค่อย ๆ เล่าเหตุการณ์ในวันนี้ให้พี่ชายฟังตั้งแต่ต้น“ขอบใจมาก จากนี้เฮียจะกลับมาให้เงินเดือนเราเท่าเดิม”“เย้!” จื่อหานชูกำปั้นขึ้น ก่อนแสดงท่าทีของความดีใจออกมา“ชู่ว! เบา ๆ หน่อยสิ อาซ้อของลื้อยังนอนอยู่เลยนะ” เสียงของมารดาเอ่ยปรามเพราะเกรงจะรบกวนคนป่วย“ก็คนมันดีใจนี่นา!” ระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่ คนบนเตียงก็ลืมตาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้ว ก่อนยกยิ้มอ่อนกับภาพและบทสนทนาตรงหน้า“เฮีย…” น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยเรียกผู้เป็นสามี เฟิงจื่อรุ่ยครั้นได้ยิน ก่อนรีบวิ่งเข้าไปเกาะขอบเตียงอีกครั้ง“เป็นไงบ้าง อยากจะทานน้ำสักหน่อยไหม”“ครับ” หานอวี่เฉินส่งเสียงตอบสั้น ๆ ก่อนรีบหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง ด้วยการประคองจากสามี“ผมสลบไปนานแค่ไหนเหรอ?”“ราวสามชั่วโมงครับ ส่วนเฮียไม่รู้หรอก เพราะเพิ่งมาถึงไม่นานนี่เอง” เฟิงจื่อหานเป็นคนตอบแทน เพราะอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ต้น“ขอบคุณนะ” หานอ

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 19 ของขวัญแสนพิเศษให้เหล่ากง (จบ) 1/3

    “น้องทำได้แล้ว และในที่สุดเราก็สามารถผ่านมันมาได้สักที!” เสียงใสตะโกนออกมาดังสนั่นทันทีที่ทุกอย่างสิ้นสุดลง“แล้วมีรางวัลอะไรให้กับผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการบ้างล่ะ” ใบหน้าสวยขมวดคิ้วค้อนขวับ ก่อนพุ่งตัวเข้าไปสวมกอดผู้เป็นสามีด้วยความดีใจ“...งั้นเฮียอยากได้อะไรล่ะ” คนเด็กกว่าที่กำลังแนบแก้มอยู่บนอกแกร่งของอีกฝ่ายถามเสียงอู้อี้กลับ“ปั๊มลูกให้เฮียหน่อยสิ” เสียงแหบพร่ากระซิบกระซาบอยู่ข้างใบหูจนอวี่เฉินต้องย่นคอหลบหนี ก่อนใบหน้าเหนียมอายจะหลุบต่ำลง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าในนี้ยังมีหยงอี้อยู่อีกคน“เฮีย ในนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคนนะ ไว้กลับถึงบ้านเมื่อไหร่ น้องจะจัดเต็มให้เฮียทุกอย่างเลย ดีไหม?”“พูดแล้ว ห้ามคืนคำทีหลังล่ะ” คนโตกว่าพูดดักเอาไว้ ก่อนโอบเอวบางเข้ามาใกล้“แน่นอนสิ น้องจะโกหกทำไมล่ะ”“ได้ หยงอี้เป็นพยานนะ” จื่อรุ่ยหันหน้าตะโกนบอกบอดี้การ์ดคนสนิทลั่นรถ“ครับนาย”18.04 น.อวี่เฉินกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลเฟิงก็เจอเข้ากับสองครอบครัวที่ต่างออกมายืนรอต้อนรับกันอย่างพร้อมเพรียง“ผลออกมาเป็นไงบ้างอาเฉิน ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราแค่กลับมาอยู่กันแบบเดิมก็พอ”“ใช่ เพราะไม่ว่ายังไงตระกูลหานเร

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 18 กรรมสิทธิ์กลับคืนสู่เจ้าของ 2/2

    “ไม่เป็นไร อั๊วแค่ทำสิ่งที่ควรทำเท่านั้นเอง” แม้ว่าคำพูดจะดูสวนทางกับความรู้สึกในใจ แต่ทว่าทุกอย่างในตอนนี้มันลงตัวดีที่สุดแล้ว จึงไม่ควรไปขุดหรือรื้อฟื้นอดีตมันกลับขึ้นมาอีกครั้ง“ถึงอย่างนั้น อั๊วก็ยังต้องขอบคุณพวกลื้ออีกครั้งอยู่ดีนั่นแหละ” กล่าวจบ อดีตผู้นำตระกูลหานก็รีบลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนรีบโค้งกายลงเพื่อเป็นการขอบคุณอีกครั้ง แต่ใครจะรู้ว่าอีกนัย หานเจี๋ยนกั๋วทำเพื่อต้องการขอโทษกับรูปภาพตรงหน้าของเจิ้งเหม่ยฮวาที่ติดอยู่บนผนังด้านหลังห้องรับแขกต่างหากณ กว่างโจวเช้าตรู่สองสัปดาห์ต่อมา อวี่เฉินเดินทางกลับสู่บ้านเกิดอีกครั้ง หลังจากพาครอบครัวมาอยู่ในความดูแลของตระกูลเฟิงเรียบร้อยแล้ว พอเรื่องราวในวันนี้จบลง ต่อยพาทั้งสามคนกลับมาที่นี่อีกครั้ง“แล้วทนายล่ะครับเฮีย” เสียงเล็กเอ่ยถามขณะชะเง้อใบหน้ามองหาทนายที่สามีเป็นคนจัดหามาให้“เดี๋ยวก็มาแล้ว รออีกหน่อยแล้วกัน”ทว่าพูดได้เพียงไม่นาน รถยนต์คันสีเทาเข้มทะเบียนเรียบง่ายก็ค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดลงตรงหน้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองของกว่างโจว ก่อนชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมจะก้าวลงจารถดังกล่าว พร้อมหอบกองเอกสารจำนวนไม่น้อยถือมาด้วย“สวัสดีครับค

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 18 กรรมสิทธิ์กลับคืนสู่เจ้าของ 1/2

    ณ คฤหาสน์ตระกูลเฟิงสามชั่วโมงให้หลัง ในที่สุดเอกสารที่ต้องการก็หาเจอสักที หลังพยายามขุ้นหาจนทั่วทั้วใบหุ้นบริษัทตัวจริง พร้อมตราประทับที่ถูกกลุ่มตระกูลหลี่ปลอมแปลงมันขึ้นมา“หลักฐานการชำระเงิน และเอกสารสำคัญอย่างการก่อตั้งบริษัท เรามีครบหมดแล้วใช่มั้ย” เสียงของเฟิงจื่อรุ่ยเอ่ยถาม หลังจากค้นหาเอกสารมาได้สักพักแล้ว“ครับ รวมถึงเอกสารการซื้อขายหุ้นก็มีครบ”“ดี งั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าก็รีบเดินทางกลับบ้านเกิดของเรา แล้วรวบรวมเอกสารจัดการให้เสร็จเรียบร้อย”“ครับ” หานอวี่เฉินพยักหน้าตอบ แต่สายตายังคงนึกสงสัยกับกองแผ่นตรงหน้าว่ามันคืออะไรกันแน่“เฮีย น้องขอเปิดมันดูหน่อยได้หรือเปล่า?” เสียงใสเอ่ยขณะส่งสายตาเป็นเชิงบอก“หยงอี้เอาไปเปิดสิ”“ครับนาย” ลูกน้องคนสนิทขานรับ ก่อนหยิบแผ่นทรงกลมใส่เข้าไปในช่องเครื่องเล่นดีวีดีเพียงไม่กี่นาทีต่อมา ภาพเคลื่อนไหวก็เริ่มปรากฏออกมาอย่างช้า ๆ จากที่คราแรกเหมือนแผ่นติดขัดอยู่เล็กน้อย ก็เริ่มเผยออกมาเป็นรูปเป็นรางชัดเจนมากขึ้น นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้างแทบนั่งไม่ติดทันที เมื่อเห็นเสื้อคุ้นเคยที่จำได้ว่าเป็นของพี่ชายตัวเองขณะพวกมันกำลังพยายามรุมล้อมเพื่อกระทำบางอย่างก

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 17 ตระกูลหลี่ 2/2

    20.00 น.เฟิงจื่อรุ่ยมองผ่านช่องเลนส์ประตู เมื่อมองเห็นว่าพนักงานคนเดิมกำลังเดินผ่านไปมาราวกับต้องการสอดส่องเส้นทาง ขณะเดียวกัน หยงอี้เองก็ปรับเปลี่ยนการแต่งกายให้ดูอ่อนวัยลง เสื้อเชิ้ตเผยแผงอกสีชมพู และกางเกงลำลองขาสั้นสีขาว“นายครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยชินเลย”“ทน ๆ ไปก่อนแล้วกัน ผ่านคืนนี้ไปก็จบแล้ว”“แต่ผมว่าดูหล่อดีนะครับ ไม่ค่อยเห็นคุณหยงอี้ใส่แบบนี้เท่าไหร่เลย” เสียงใสเอ่ยแทรก ขณะเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าคนทั้งคู่พอดี“แล้วนั่นเราเป็นอะไรน่ะ” เฟิงจื่อรุ่ยถามขึ้น ขณะเห็นคนเป็นภรรยากำลังอยู่ในท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“เครียดสิเฮีย หวังว่าคืนนี้จะผ่านมันไปได้ด้วยดีนะ”“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”เคร้ง!“เวรเอ๊ย! เจ็บฉิบ!!” เสียงสบถหยาบดังเล็ดลอดออกมาจากบริเวณด้านนอก เฟิงจื่อรุ่ยได้ยินดังนั้นก็รีบตามสอดส่องตรงเลนส์ช่องประตูอีกครั้ง มองเห็นหลี่เหว่ย พร้อมพรรคพวกมันอีกสองคนกำลังเดินตรงมายังหน้าประตูห้องของหยงอี้ ก่อนทำการไขกุญแจที่คาดว่าพนักงานเป็นคนสำรองไว้เข้าไปเวลานี้เฟิงจื่อรุ่ยก็ได้แต่รอสัญญาณส่งมาจากหยงอี้ เพราะก่อนไปก็ได้วางแผนกับลูกน้องคนสนิทเอาไว้แล้วว่า หากทุกอย่

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 15 ให้เหล่ากงได้อธิบาย 1/2

    คนต้นเรื่องได้ยินก็ถึงกับต้องเม้มปากแน่น รีบดึงรั้งร่างบางบนตักเข้ามากอดเอาไว้อย่างหวงแหน ดวงตาสีรัตติกาลพลันแดงก่ำ นึกโทษตัวเองซ้ำ ๆ ที่ได้เผลอพลาดสร้างบาดแผลให้กับเด็กน้อยตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจเวลานี้ทุกอย่างพลันเงียบสงัด ไม่มีการเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกจากปากทั้งคู่ นอกเสียจากเสียงสะอื้นไห้และกายแนบช

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 8 งานเลี้ยงแสนวุ่นวาย

    ช่วงบ่ายสองวันต่อมา อวี่เฉินถูกแม่บ้านของตระกูลเฟิงเดินขึ้นมาปลุกถึงภายในห้องนอนใหญ่ จากที่ง่วงงุนอยู่ถึงกับต้องตกใจ เมื่อเห็นจำนวนผู้คนมากหน้าหลายตาจากที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ต่างกรูเข้ามารุมล้อมกันจับตัวเขา พร้อมเปลื้องผ้าจับกายยัดลงในถังไม้แช่ตัวอยู่นานสองนาน แถมยังถูกขัดผิวกายจนแสบหนังกำพร้าไปหมด จนอ

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 7 อาเฉินน้อยหยุดซุกซนได้ไหม

    อวี่เฉินเดินทอดน่องเลยออกมาจากบริษัทเฟิงซื่อกรุ๊ปไม่ไกล แค่เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงย่านการค้าของท่าเรือในผู่ตงแล้ว ซึ่งตรงนี้คงไม่ต้องเดาว่าเป็นของใคร เพราะดูจากความวุ่นวายของลูกเรือเช้านี้คงทำรายได้มูลค่าสูงต่อปีได้เป็นกอบเป็นกำทีเดียวส่วนอีกฟากฝั่ง ก็จะเป็นแหล่งการค้าแข็งขันเต็มรูปแบบ โดยมีตั้งแต่ผู

  • ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ   บทที่ 6 วันแรกของสามีและภรรยา

    ยามเช้าของนครเซี่ยงไฮ้ อวี่เฉินจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อถูกปลุกด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านช่องว่างหน้าต่าง ร่างบางขยับกายเล็กน้อยเพื่อเตรียมลุกขึ้นจากเตียง ทว่าจังหวะนั้นความทรงจำจากภาพเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมดก็พลันหลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ จนแทบอยากจะแทรกห

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status