บทที่ 1 พบพานที่ไม่ได้แปลว่าอยากพบเจอ

นครเซี่ยงไฮ้

23.00

น.

การเดินทางครั้งนี้ดูรีบร้อนและหุนหันพลันแล่นไปเสียหมด หากไม่ใช่เพราะคำสั่งเร่งรัดของตระกูลเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ เวลานี้อวี่เฉินคงนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายใจไปแล้ว

“ถึงแล้วครับคุณเฉิน” เสียงบอดี้การ์ดของตระกูลเฟิงเอ่ยบอก

 “ขอบใจ” ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำก้าวฝีเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ก่อนจะชะโงกหน้าลงมาจากดาดฟ้าด้วยความตกตะลึง เมื่อมองเห็นผืนที่อันกว้างใหญ่ไพศาลของตระกูลเฟิง ณ เวลานี้กลับขยายอาณาเขต จนกลายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมในอดีตหลายปีก่อนอยู่เลย

อวี่เฉินถูกพาเข้ามาในลิฟต์หลายสิบชั้น ก่อนลงมาจนถึงชั้นสิบห้า ครั้นเมื่อจะก้าวฝีเท้าเดินต่อไปกลับถูกบอดี้การ์ดนับสิบกรูกันออกมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ยืนรุมล้อมเพื่อตรวจสอบหาอาวุธรอบกาย

“ใครให้พวกนายมาแตะต้องตัวฉัน ห้ะ!” เสียงของอวี่เฉินตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล เพราะไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อต้องตัว

“พวกเราต้องทำตามหน้าที่ ขอโทษด้วยนะครับคุณเฉิน”

“เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณเฉินไปยังห้องพักของนายท่าน” กล่าวเพียงแค่นั้น บอดี้การ์ดตรงหน้าก็ทำการผายมือไปยังอีกฟากฝั่งทันที

นายท่าน?

“พวกนายกำลังพูดถึงห้องของเฟิงจื่อรุ่ยงั้นเหรอ?” อวี่เฉินถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“ใช่ครับ”

“แต่ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับนายท่านของพวกนายเลยนะ ตอนนี้ต้องแยกห้องสิถึงจะถูก”

“ใจเย็นครับคุณเฉิน พวกเราแค่จะพาไปหานายท่าน เพื่อรายงานการมาถึงของคุณเท่านั้นเอง”

“งั้นก็รีบไปเถอะ จะได้จบ ๆ สักที” เสียงของอวี่เฉินเอ่ยตัดความรำคาญ เพราะอยากพักผ่อนเต็มทีแล้ว

ก๊อก ๆ ๆ

“เข้ามา” เสียงตะโกนอันคุ้นเคยที่อวี่เฉินไม่ได้ยินมานานนับหลายปี บัดนี้กลับดังขึ้นอีกครั้ง” บอดี้การ์ดเปิดประตูออกกว้าง ก่อนปล่อยให้แขกผู้มาใหม่เดินเข้าไปข้างในเพียงคนเดียว ใบหน้าสวยมาถึงก็พลันต้องย่นจมูกหนี เมื่อได้กลิ่นคละคลุ้งของควันซิการ์ลอยอยู่เหนืออากาศเต็มไปหมด

“มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ ดึกแล้ว ฉันจะได้ไปนอน”

“จะรีบไปไหนล่ะ…อาเฉินน้อย” ร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดนอนอาบน้ำสีแดงหันหลังยืนอยู่ พร้อมคาบม้วนซิการ์อยู่ในปากหันมาเผชิญตรงหน้า

ทำเอาคนเพิ่งมาใหม่ถึงกับตกตะลึง เพราะไม่รู้นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เจอะเจอใบหน้าหล่อเหลาอันคุ้นเคยนี้

“อาเฉินน้อย บ้านนายสิ!” ครั้นเมื่อตั้งสติได้ก็เอ่ยคำหยาบคายทักทายกลับไปทันที สิ้นคำดังกล่าวทำให้ร่างสูงใหญ่จำต้องพรวดเข้ามาดึงรั้งกลางลำตัว ก่อนผลักอวี่เฉินจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกำแพงห้อง พร้อมฝ่ามือจ่อเข้าตรงคอแกมบีบเบา ๆ

“อยู่ที่บ้าน เราจะทำตัวยังไงเฮียไม่ว่า แต่สำหรับที่นี่ เราต้องทำตามกฎ…ครั้งนี้เฮียจะปล่อยผ่านไปก่อน แต่หากยังมีครั้งต่อไปอีก จะมาหาว่าเฮียใจร้ายไม่ได้นะ” ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองลงมาอย่างดุดัน พร้อมลมหายใจของควันซิการ์ลอยพวยพุ่งออกมาตีผสานกับน้ำหอมหรูของคนเด็กกว่า

“...” ใบหน้าสวยรีบเบี่ยงหน้าหนี เพราะกลิ่นซิการ์ที่ตีตื้นเข้ามาประชิดระยะจมูกเกินไป จนเริ่มรับรู้สึกได้ถึงอาการคัน จากนั้นก็เริ่มจามออกมาไม่หยุด

ฮัดชิ้ว!

เสียงจามยังคงดังต่อเนื่องติด ๆ กัน จนน้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเลอะเต็มมุมปากไปหมด

“ยังเป็นภูมิแพ้อยู่เหรอ ไหนขอเฮียดูหน่อยสิ”

เพี้ยะ!

“ยุ่ง!” ฝ่ามือใหญ่ของเจ้าบ้านเตรียมจะสัมผัสใบหน้าของบุคคลผู้มาใหม่ แต่กลับถูกตีตกเสมือนแรงจากสัตว์ชนิดเล็ก ๆ ให้พอรู้สึกแสบคัน

“หยงอี้!” เสียงของ เฟิงจื่อรุ่ย ตะโกนเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนอารักขาอยู่ข้างนอกห้องให้เข้ามา

“ครับนายท่าน!”

“พาว่าที่ภรรยาฉันไปพัก และจัดหายาแก้แพ้อย่างดีมาให้ด้วย” จื่อรุ่ยพูดและไม่ลืมเหลือบมองใบหน้าสวยเจือความแดงตรงปลายจมูกไปด้วย

“ครับ!”

“อ๋อ พรุ่งนี้เราต้องไปตัดชุดแต่งงานด้วยกันนะ ฉะนั้นรีบพักผ่อนล่ะ อย่าเอาแต่คิดถึงเฮียจนนอนไม่หลับ เข้าใจมั้ย” น้ำเสียงเย้ยหยันพูดพลางขยิบตาใส่คนที่กำลังเตรียมหันหลังกลับ เมื่ออวี่เฉินได้ยินก็พลันเบ้ปากมองบนให้กับความมั่นหน้านี้

.

.

.

กว่าจะเดินทางมาถึงก็ดึกมากแล้ว แถมยังกินยาแก้แพ้เสริมเข้าไปอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าวันนี้คงต้องสะลึมสะลือมากแน่ ๆ เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวอยู่หลายครั้ง แต่กลับแปลกนัก เมื่อไม่ยักเห็นเจ้าของห้องจะเปิดประตูออกมาเสียที

 “คุณเฉินได้เวลาแล้วครับ!” หยงอี้ตะโกนถามเสียงแหบเสียงแห้งแบบนั้นอยู่หลายครั้ง ในขณะที่เจ้านายกลับยืนไขว้ขารออยู่ข้างหลัง จื่อรุ่ยไม่ได้ยินแม้เสียงตอบรับสักนิด จึงนึกห่วงเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไป ยิ่งเมื่อวานก็มีอาการภูมิแพ้กำเริบอยู่ด้วย

“ไปเอากุญแจสำรองมา!” เสียงทรงอำนาจตะโกนบอก เพียงไม่นานหยงอี้ก็กลับมาพร้อมกับแม่บ้านใหญ่ที่เป็นคนรับผิดชอบทำความสะอาดและควบคุมกุญแจสำรองทั้งหมด

แกร๊ก!

ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่เพิ่งฝ่าประตูเข้ามาด้วยความร้อนรนแทบลมจับ เมื่อมองเห็นร่างบางที่เขาห่วงนักห่วงหนาเกรงว่าจะเป็นอะไร กลับกำลังนั่งหลับตาสัปหงก เส้นผมกระเจิดกระเจิง ชี้ฟูไร้ทิศทางประหนึ่งรังนกก็ไม่ปาน ส่วนใบหน้าสวยนั้นก็เอนไปทางหน้าทีหลังทีเหมือนรอจังหวะว่าจะล้มหัวคะมำเมื่อไหร่

ปึก!

นั่นไง พูดขาดคำเสียที่ไหนล่ะ

“โอ๊ย!!” ฝ่ามือขาวของคนบนเตียงลูบศีรษะตัวเองป้อย ๆ ก่อนใบหน้ายับยู่ยี่นั้นจะลืมตามอง เมื่อรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้อง

“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานมันเสียมารยาทรู้ไหม…อาเฉิน”

“...” อวี่เฉินยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง และไม่คิดจะลุกออกไปไหนตามคำสั่ง

“สงสัยคงอยากให้เฮียอาบให้นักใช่มั้ย หืม” ร่างสูงใหญ่ที่กอดอกมองอยู่ ตั้งท่าจะเดินเข้ามาจัดการ แต่คนบนเตียงกลับไวกว่า รีบวิ่งตัวปลิวเข้าไปในห้องน้ำเสียเอง

“ภายในครึ่งชั่วโมงหากเธอยังไม่จัดการธุระของตัวเองให้เรียบร้อย เฮียจะยกเลิกงานแต่งซะ แล้วหลังจากนั้นก็จะส่งเธอกลับตระกูลทันที”

แม่งเอ๊ย...!

ทันทีที่เสียงประตูห้องนอนถูกปิดลง ใบหน้าสวยครั้นได้ยินทุกอย่างก็ขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน พร้อมปัดของใช้บนโต๊ะหน้ากระจกจนพังทลายลงมา เพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ ที่ไม่อาจต่อรองอะไรกับอีกฝ่ายได้สักอย่าง

 จื่อรุ่ยลงบันไดมาถึงกลางห้องโถง จากนั้นก้าวเข้าไปนั่งอยู่บนโต๊ะเก้าอี้ว่างข้างบิดา

 “อ้าว ทำไมลื้อถึงลงมาคนเดียวละ อาเฟิง” เสียงของหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นแม่เลี้ยงเอ่ยถามทันที

 “อวี่เฉิน ตื่นสายนิดหน่อยน่ะครับ เดี๋ยวก็ลงมา”

 “ฮึ จะมาเป็นสะใภ้ของตระกูลเฟิงเราทั้งที ยังขี้เกียจอีกเหรอครับ”

“ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูดขึ้นมาดีกว่านะ...จื่อหาน” เสียงแข็งกระด้างจากคนเป็นพี่ชายเอ่ยเตือน

 “ก็มันจริงนี่ หรือเฮียเห็นมันดีกว่าผมไปแล้ว” เฟิงจื่อหาน หันมาถามพี่ชายที่ยังคงนั่งนิ่งเงียบ ก่อนวางช้อนกระแทกลงบนจานด้วยความไม่พอใจ

“เอาล่ะ ๆ อย่าทะเลาะกันเลย อาเฟิงลื้อก็พูดดี ๆ กับน้องหน่อย ส่วนแกอาจื่อ นี่มันเรื่องของพี่ชายแก ทีหลังอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า” เสียงของบิดาที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเอ่ยขึ้น

“อาป๊าอ่ะ!”

ระหว่างถกเถียงกันอยู่ คนอาศัยใหม่ก็เดินลงมาจากขั้นบันไดพอดี เฟิงจื่อรุ่ยเหลือบมองเล็กน้อย ขณะยกแก้วน้ำชาเพื่อดับอารมณ์ขุ่นมัวจากการปะทะเมื่อครู่ แต่พอเห็นใบหน้าสวยที่เมื่อวานว่างดงามแล้ว วันนี้กลับยิ่งกว่าเมื่อวานหลายร้อยเท่านัก ทันใดนั้นอารมณ์ก็พลันดีขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“ทำเวลาได้ดีนี่”

“เหอะ! คราวนี้ไปกันได้หรือยังล่ะ” ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดออกจากโต๊ะมุ่งตรงไปหาคนตรงหน้าทันที ดวงตาสีรัตติกาลเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ เมื่อพบว่าอีกนาทีเดียวก็ถึงขีดเส้นตายแล้ว นับว่าครั้งนี้อีกฝ่ายยังคงมีความว่านอนสอนง่ายอยู่บ้าง

“มาหาครอบครัวเฮียหน่อยสิ” ร่างบางถูกคนอายุมากกว่าดึงแขนให้ตามมาหยุดยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน

 “สวัสดีครับ…คุณอาเหยียน” เสียงเล็กเอ่ยทักทายคนคุ้นเคยที่ไม่เจอะเจอหน้ากันมานานหลายปี ก่อนโค้งตัวลงเพื่อทำความเคารพ

 “วันนี้อั๊วดีใจนะที่ได้เจอลื้ออีกครั้งน่ะ”

“เช่นกันครับ”

“ส่วนคนนี้...แม่เลี้ยงของเฮีย คุณหวังไป๋หลัน” ดวงตาคู่งามเหลือบมองคนที่เพิ่งเคยเจอะเจอครั้งแรกอย่างแปลกใจ เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ไม่คาดคิดว่าจะมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้

“ส่วนคนนี้ ชื่อเฟิงจื่อหาน ลูกติดของคุณไป๋หลันนะ แล้วก็ถือว่าเป็นน้องชายอีกคนของเฮียด้วย”

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อวี่เฉินพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบทักทายตามมารยาท

“...” เสียงของจื่อหานยังคงไม่หลุดจากปาก หนำซ้ำยังคงนั่งนิ่งทำท่าทางยุกยิกไปมาราวกับไม่สนใจว่าใครกำลังพูดอยู่ด้วย

“อาหาน ลื้ออย่ามาทำตัวเสียมารยาทนะ !” เสียงเข้มของคนที่ชื่อไป๋หลันเอ่ยดุลูกชายตัวเอง แล้วก็ได้ผล เมื่อเฟิ่งจื่อหานหันกลับมามอง พร้อมยกมือขึ้นไหว้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำแบบขอไปทีอยู่ดี

“ขอโทษแทนลูกชายฉันด้วยนะคะ คุณเฉิน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจดี ว่าเด็กคนนี้คงมีนิสัยแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ฉะนั้น...ผมไม่ถือสาหรอกครับ”

ถ้อยคำที่ถูกเอ่ยออกมาใครได้ยินก็รู้ว่ากำลังถูกค่อนแคะอยู่ บรรยากาศคล้อยเงียบลงถนัดตา ส่วนจื่อรุ่ยก็เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าดี ไม่เข้าข้างใครทั้งนั้น เพราะถือว่าพอกันทั้งคู่ คนหนึ่งก็ไม่รู้จักกันดี แต่กลับพูดจาไม่มีมารยาทเพียงเพราะอคติ ส่วนอีกคนเป็นประเภทที่ไม่ยอมใครง่าย ๆ อยู่แล้ว แถมวาจายังจัดจ้านหาใครเปรียบด้วย

“อารุ่ย ลื้อรีบพาอาเฉินไปที่ร้านเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันการเอานะ” อดีตผู้นำของตระกูลเฟิงเอ่ยเสียงดังฟังชัดกับลูกชายคนโต เพราะต้องการตัดช่องทางการปะทะคารมของสองคนตรงหน้าออกไป

“ไปกันเถอะ” จื่อรุ่ยหันไปพูดกับว่าที่ภรรยาที่ยืนอยู่ข้างกัน ก่อนจะถือวิสาสะโอบเอวบางเดินออกไป