บทที่ 3 ต่อล้อต่อเถียง

เดิมทีเฟิงจื่อรุ่ยตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักหน่อย เพราะตั้งแต่มาอยู่เซี่ยงไฮ้ก็ไม่เคยได้ออกไปไหนเลย นอกจากอุดอู้อยู่ในคฤหาสน์ ครั้นเมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างกลับกลายเป็นแบบนี้ก็จำต้องพากลับเท่านั้น

บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงของใครเล็ดลอดออกมา ถ้าจะมีก็คงแค่เสียงแอร์แผ่วเบาเท่านั้นแหละ ไม่นานล้อก็พลันหยุดหมุนอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฟิงอีกครั้ง หลังจากออกมาจัดการธุระเกือบหนึ่งวันเต็ม ๆ ร่างบางไม่รอช้ารีบพาตัวเองก้าวพ้นออกมาจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดในรถคันหรูนี้ทันที โดยไม่คิดรอให้หยงอี้เปิดประตูให้เหมือนทุกครั้ง

ดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองแผ่นหลังบางของคนที่เดินออกไปแล้วด้วยความหนักใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อสูทของตัวเองที่ถูกถอดถอดทิ้งเอาไว้บนเบาะนั่งข้างหลังประหนึ่งสิ่งของไร้ค่าไม่จำเป็นอย่างไรอย่างนั้น

อวี่เฉินเมื่อกลับถึงห้องก็เขวี้ยงกระเป๋าลงบนเตียงพลางนั่งทรุดกายลงแนบชิดติดกับประตูทันที เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่เคยมีวันไหนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักที ทั้งที่ไม่เคยขออะไรมากมาย อย่างน้องก็เพียงที่พึ่งพิงยามเหนื่อยล้าให้กันสักหน่อยเท่านั้น

ดวงตาคู่งามเจือหยาดน้ำตาได้แต่นั่งสะอื้นไห้อยู่แบบนั้นหลายนาที จนเริ่มรู้สึกดีขึ้นก็หยัดกายลุกขึ้นยืนเพื่อปาดน้ำตาที่ยังคงเกาะพราวอยู่บนใบหน้าออกอย่างลวก ๆ จากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไร ภาวนาขอแค่ให้ตัวเองไม่ต้องเจออะไรที่หนักหนาไปกว่านี้อีกแล้วก็พอ

มือบางเอื้อมหมุนลูกบิดประตูห้องน้ำเพื่อเตรียมแช่กายลงอ่างไม้หอมที่ถูกเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าจากแม่บ้านของที่นี่ และไม่ลืมจุดกำยานพร้อมกับหรี่ไฟลงในห้องเพื่อสร้างบรรยากาศอีกด้วย

เสื้อคลุมกายถูกถอดทิ้งเอาไว้อยู่บนพื้นข้างล่าง ก่อนเรือนกายขาวเนียน พร้อมบั้นท้ายกลมกลึง และสัดส่วนได้รูปประหนึ่งหุ่นปั้นจะหยัดกายเปลือยเปล่าลงไป

“เฮ้อ สบายจัง” ทันทีที่ก้าวเข้ามา ทั้งความหงุดหงิดพร้อมกับเรื่องราวแย่ ๆ ที่พบเจอมาในวันนี้ก็พลันมลายหายไปในพริบตา ก่อนปิดเปลือกตาลงเพื่อทำสมาธิให้ใจสงบลง

ถ้าหากตอนนี้อยากจะสงสารใครสักคนก็คงไม่พ้นเจ้าของคฤหาสน์นั่นแหละ ที่บัดนี้กำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่ตรงหน้าประตูห้องของอวี่เฉิน รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีทีท่าว่าเจ้าของห้องจะเปิดออกมาสักที

แต่ดูเหมือนในความโชคร้ายก็ยังคงมีความโชคดีหลงเหลืออยู่ เมื่อเห็นแม่บ้านใหญ่กำลังเดินตรงเข้ามาทางนี้พอดี

“อ้าว นายท่านมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ค่ะ”

“เปล่า ฉันแค่เดินผ่านมาน่ะ” คนมีศักดิ์เป็นเจ้านายพยายามปั้นหน้าให้ปกติ และไม่ลืมทำทีปฏิเสธ

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” ว่าแล้ว แม่บ้านใหญ่ก็หยิบพวงกุญแจขนาดเขื่องขึ้นมาไขห้องตรงหน้าต่อทันที

“แล้วมาทำอะไรที่ห้องของนายหญิงเหรอ”

“อ๋อ ดิฉันจะเข้ามาเก็บอ่างไม้หอมให้นายหญิงน่ะค่ะ”

“งั้นเอามาให้ฉัน เพราะฉันกะจะเข้าไปหาเขาอยู่พอดีเลย” แม่บ้านใหญ่ยกมือขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อย เพราะหากจำไม่ผิดเมื่อครู่นายท่านเพิ่งบอกว่าตัวเองแค่เดินผ่านมาเท่านั้นไม่ใช่เหรอ ?

สุดท้ายก็ไม่ได้คิดสนใจต่อ ในเมื่อเจ้านายว่าอย่างไรเธอก็มีเพียงแค่ต้องยอมทำตามแต่โดยดี

ร่างสูงใหญ่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องของอีกคนโดยไม่บอกกล่าว จ้องมองผ้าคลุมสีแดงถูกถอดเอาไว้อยู่ตรงเบื้องหน้าประตู

ครืด…

อวี่เฉินถอนหายใจออกเล็กน้อย ครั้นได้ยินก็รู้ว่าแม่บ้านคงมาทำหน้าที่ของเขาแล้ว จึงไม่ได้สนใจจะลืมตาขึ้นมามองแต่อย่างใด หนำซ้ำยังเอ่ยปากขอให้บุคคลดังกล่าวมาช่วยถูหลังให้อีกต่างหาก

“ช่วยถูหลังให้ฉันหน่อยสิ แล้วหยิบสบู่และผ้าขนหนูตรงนั้นนะ” แขนเรียวยาวชี้ไปยังจุดที่ตั้งเอาไว้ แต่กระนั้นก็ยังคงไม่คิดลืมตาขึ้นมามองเหมือนเดิม ก่อนหันหลังเปลือยเปล่าที่สะท้อนกับแสงรำไรจากช่องบานหน้าต่างเล็กน้อยที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ให้คนข้างหลังได้เชยชม

จื่อรุ่ยเงียบและทำตามคำขออย่างดี ในเมื่อไม่คิดจะหันมาถามอะไร งั้นก็จะเลยตามเลยแล้วกัน มารู้ทีหลังก็อย่ามาโวยวายล่ะ

มือใหญ่หยิบสบู่ขึ้นมาสัมผัสและถูลงบนแผ่นหลังเนียนจนทั่ว ก่อนใช้มืออีกข้างลูบไล้ต่ออย่างแผ่วเบา

“ลงมาอีกหน่อยสิ ถูแค่ตรงนั้นมันจะสะอาดได้ยังไง” มือของคนอายุมากกว่าหยุดกึกเล็กน้อย

“...” คนที่กำลังนั่งหลับสบายอยู่บนอ่างขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อเริ่มเห็นว่าแม่บ้านเงียบไป เลยตัดสินใจอธิบายเพิ่มอีกเล็กน้อย

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ให้เธอถูเข้ามาถึงตรงนั้น แค่ให้เลยกลางหลังไปอีกนิดเอง” อวี่เฉินว่า ก่อนหลับตาลงไปอีกครั้ง

กลางแผนหลังถูกปรนนิบัติด้วยความละเมียดละไมอยู่อย่างนั้นหลายนาทีจนอวี่เฉินเริ่มรู้สึกสบายตัวมากขึ้นแล้ว ก่อนคิดได้ว่าควรลุกออกมาจากตรงนี้เสียที ขืนอยู่นานคงได้เป็นไข้กันพอดี

“พอแล้ว ฉันจะลุกขึ้น เธอช่วยหยิบเสื้อคลุมข้างล่างขึ้นมาสวมใส่ให้ฉันหน่อยสิ” ไม่พูดเปล่า แถมร่างขาวไร้ซึ่งสิ่งปกปิดยังโผล่พ้นขึ้นเหนือผืนน้ำอย่างย่ามใจ ก่อนดวงตาของคนอายุมากกว่าที่ยังไม่ทันได้เตรียมใจว่าเจอกับก้นกลมกลึงสองลูกใต้แสงไฟสลัวนั่นคาตา ใบหน้าหล่อเหลาแข็งค้าง จากนั้นรีบโยนเสื้อคลุมให้อีกฝ่ายอย่างลวก ๆ

“...ขอบใจ” ทว่าเมื่อเตรียมหันหลังกลับไปเพื่อกล่าวขอบคุณ สุดท้ายกลับต้องเบิกตากว้างและถลาตัวถอยร่นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่กลับยืนมองอยู่ตรงหน้าในระยะแค่คืบ

!!!

“ใครสั่งให้เข้ามาว่ะ!” อวี่เฉินส่งเสียงติดสั่น ตามตัวแข็งทื่อไปหมด เพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ามายืนอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว และเห็นอะไรไปบ้าง

“แล้วเราคิดว่า…เฮียเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนกันล่ะ”

“สะกดคำว่ามารยาทเป็นมั้ย ประตูห้องก็มีหัดเคาะบ้างเถอะ” อวี่เฉินที่เพิ่งรู้สึกดีขึ้นแท้ ๆ แต่ก็ยังไม่วายต้องมาหงุดหงิดหัวเสียขึ้นมาอีกครั้งจากคนเดิม ๆ จึงทำเพียงชี้นิ้วเพื่อไล่ผู้บุกรุกออกไปทางประตูเท่านั้น

“เฮียไปก็ได้ ว่าแต่...ก้นเราสวยดีนะ” จื่อรุ่ยพูดพลางแสดงออกพร้อมใบหน้ากรุ้มกริ่ม ก่อนแกล้งทำทีเหลือบมองกายเปียกปอนตั้งแต่หัวจรดเท้า และกว่าที่เจ้าของห้องจะได้สติกลับคืนตัวต้นเรื่องก็เดินเหินออกไปไกลแล้ว

“อะ…ไอ้ ไอ้คนโรคจิต!” เสียงของอวี่เฉินสบถตามไล่หลัง และไม่ลืมคว้าหมอนบนเตียงขึ้นมาเขวี้ยงใส่ไปทางประตูด้วย

[เ ฟิ ง จื่ อ รุ่

ย]

จะเรียกว่าชีวิตของจื่อรุ่ยมีสีสันขึ้นมากกว่าเดิมก็ได้ เพราะตั้งแต่มีอวี่เฉินกลับเข้ามาอีกครั้ง การมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสำคัญมากขึ้นเรื่อย ๆ หากไม่ใช่เพราะอดีตเมื่อหลายปีก่อนที่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนต้องจบสิ้นลง วันนี้มันจะดีขนาดไหนกันนะ

คิดแล้วก็อดเสียดายไม่ได้เหมือนกัน แต่หากจะต้องโทษใครสักคนก็ขอให้เป็นเขาเองแล้วกัน ถ้าตอนนั้นไม่ยอมแพ้ ป่านนี้คงเห็นอาเฉินน้อยคนเดิมคอยวิ่งตามออดอ้อนเหมือนเคยแล้ว

แต่ตอนนี้ก็ไม่นับว่าสายเกินไปที่จะเริ่มต้นปราบเด็กดื้อให้กลับมาอยู่เคียงข้างกันอีกครั้งหรอก…