10

“เอ่อ ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะว่าเป็นใคร แต่เห็นคุณลัยลาแกคุยด้วยท่าทางสนิทสนม น่าจะเป็นเพื่อนบ้านกันค่ะ”

“งั้นไม่เป็นไรครับป้า ฝากบอกคุณลัยลาด้วยว่าผมจะไปรับ ให้รอก่อน อีกประมาณสี่สิบนาที ผมจะไปถึง”

น้ำเสียงของประนอมดีใจขึ้นทันทีที่ได้ยินว่าเจ้านายหนุ่มจะมารับที่บ้าน “ดีเลยค่ะ คุณหมอรีบมาเลยนะคะ ป้าไม่อยากให้คุณลัยลาคุยกับเพื่อนคนนี้นานเลยค่ะ”

นางมองเห็นลัยลาเดินกลับเข้ามาแล้วก็คุยกับแขกหนุ่มคนนั้นต่อ ประกายตาหนุ่มคนนั้น คนสูงวัยอย่างนางเห็นแล้วห่วงแทนเจ้านาย

ทั้งคู่คุยกันอย่างถูกคอต่อไป ไม่รู้ฝ่ายชายพูดอะไรกับนายผู้หญิง เพราะทำให้คุณลัยลาหัวเราะไม่หยุดท่าทางสดใส ดูแล้วสนิทสนมกันมากอยู่

“ณพ ฉันเคยใส่ชุดราตรีแล้วเกือบทำเกาะอกร่วงด้วยนะ ดีนะที่ตอนนั้น ณพบอกฉันทันน่ะ แล้วนี่งานนี้ พี่ปัทก็บอกว่าต้องใส่ชุดเกาะอกด้วย ฉันเลยไม่ค่อยมั่นใจ”

“อย่ากังวลเกินไปสิ ลัยลาก็พยายามเซฟตัวเองไว้ให้ดีที่สุด บอดี้สูทสีเนื้อไง ไอเทมนี้มันต้องมี ถ้ากังวลมากๆ ณพจะคอยดูอยู่ใกล้ๆ เองดีไหม”

อรรณพมองเธอด้วยประกายตาวิบวับ เขาชอบลัยลา เธอน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ แม้ไม่ได้รู้จักกันมานานหลายปีแต่เขาก็ติดใจหลายอย่างในตัวสาวสวยคนนี้ และพร้อมจะพัฒนาไปอีกขั้น

งานโชว์รถยนต์ที่ศูนย์การแสดงสินค้าแห่งหนึ่งคือสถานที่ลัยลาหมายถึง ตอนนั้น เธอเรียนอยู่ปีสุดท้ายแล้วและได้รับงานเป็นพริตตี้รถยนต์ของค่ายเบนซ์ แต่ว่าเวลานั้น ลัยลาผอมมากไปหน่อยเลยทำให้ชุดเกาะอกที่สวมนั้นเกือบหลุด ถ้าหลุดขึ้นมา บอกได้เลยขายหน้าแน่นอน ดีที่อรรณพที่กำลังถ่ายภาพเก็บบรรยากาศในงานไปลงในเพจผ่านมาเห็นเข้าพอดีเลยช่วยถอดแจ็กแกตให้เธอสวมใส่ จากนั้น เธอก็เจอเขาอีกหลายๆ งาน จนกระทั่งเขามีโปรเจ็กต์วาดภาพให้แกลเลอรีจึงมาสนิทกัน

ลัยลามองคนตรงหน้าด้วยสายตาซาบซึ้งใจ เธอมีเพื่อนไม่มากนักเพราะทำงานยุ่งทุกวัน และเธอไม่คบหากับคนในวงการเดียวกันเพราะมักจะมีเรื่องของความริษยามาเกี่ยวข้อง บ้างขัดแข้งขัดขากัน บ้างก็ดีต่อหน้า ลับหลังนินทากันแหลก เธอจึงชอบอยู่แบบโดดเดี่ยว พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้น จึงมีแต่อรรณพและอนามิกาที่เป็นเพื่อนสนิท แต่ก็ไม่ได้เปิดหมดทุกอย่าง ยังไงซะ เขาก็เป็นผู้ชาย

“ขอบใจณพมากนะ ณพดีกับลัยลามากจริงๆ”

“เปลี่ยนคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้ไหมลัยลา”

หญิงสาวยิ้มให้อย่างกันเอง “อะไรเหรอ”

“ก็เช่นว่า เปลี่ยนเป็น...”

“เปลี่ยนเป็นอะไรณพ” ลัยลาถามแล้วจ้องหน้าเขา

“เป็น...” ถึงนาทีสำคัญ พูดไม่ออกทุกที

ยังไม่ทันที่ลัยลาจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินเข้ามาในบ้าน ลัยลาทะลึ่งลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ เพราะจู่ๆ เมฆาก็เดินพรวดๆ เข้ามาถึงตัว

“คุณหมอมาได้ยังไงคะเนี่ย”

“ฉันโทร.หาตั้งนานแล้ว แต่ว่าเธอไม่ได้ดูโทรศัพท์เลย ทำอะไรอยู่”

“ฉันมีแขกน่ะค่ะ” ลัยลาตอบแล้วหันไปทางอรรณพที่ลุกขึ้นยืนยิ้มให้อย่างสุภาพ “ณพ นี่คุณหมอเมฆาจ้ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมอรรณพครับ” เขาแอบคิด ลัยลาป่วยเป็นอะไร ทำไมมีหมอมาหาถึงบ้าน ชักเป็นห่วงขึ้นมา แต่เมื่อคิดอีกที ลัยลาป่วยต้องไปหาหมอสิ ไม่ใช่หมอมาหา

เมฆามองสำรวจหนุ่มตรงหน้า อีกฝ่ายน่าจะอายุน้อยกว่าเขาหลายปี อายุน่าจะมากกว่าเมียเขาหน่อย ทั้งหน้าตา ทั้งสไตล์การแต่งตัวดูดีไม่น้อย ไม่น่าจะมาอยู่ในชุมชนแห่งนี้ แต่สิ่งที่เขาเห็นแล้วหงุดหงิดใจก็คือสายตาของอีกฝ่ายที่มองลัยลา มันมีความพิเศษมาก ดูวิบวับๆ แปลกๆ เขาเป็นผู้ชายด้วยกันมองออก

“ผมหมอเมฆา ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ”

น้ำเสียงกดต่ำของหมอเมฆา กับสายตามองสำรวจทำให้อรรณพรู้สึกว่าอีกฝ่ายคล้ายไม่ถูกชะตากับเขา สายตาก็คมดุแปลกๆ เขาไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้ามีเป้าหมายอะไรกับลัยลา หรือว่าลัยลามีคนมาจีบ นั่นเท่ากับว่าเขามีคู่แข่งแล้วงั้นเหรอ เป็นหมอซะด้วย

“คุณหมอเมฆาเป็นหมอสาขาไหนหรือครับ” อรรณพชวนคุยพร้อมสำรวจประวัติว่าที่คู่แข่ง

“ผมเป็นหมอออร์โธปิดิกส์ ถ้าคุณกระดูกหัก หัวแตก กรามร้าว มีปัญหาอะไรก็แวะไปหาผมได้ที่โรงพยาบาลวนารมย์นะครับ”

ทำเอาคนฟังรู้สึกเหงื่อชื้นเต็มแผ่นหลัง “ผมคงไม่อยากไปหาคุณหมอด้วยอาการพวกนั้นมั้งครับ ปกติผมไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับใคร”

อรรณพเริ่มไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังขู่อะไรเขาหรือเปล่า แต่ว่าเขาก็ไม่กลัว “ผมว่ากระดูกผมยังดีอยู่ อายุยังไม่มาก ไม่น่ามีปัญหานะครับ”

“ครับ ดูแลรักษากระดูกของคุณไว้ให้ดีๆ ต่อไป เพราะกระดูกถ้าลองได้หักแล้วก็ต่อติดยาก ถึงต่อติดก็ไม่เหมือนเก่า”

ลัยลาหน้าเสีย มองหน้าเมฆาสลับกับอรรณพ รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่ส่อแววลุกเป็นไฟแล่นเปรี๊ยะๆ ทางสายตาของคนทั้งคู่

“คุณหมอคะ ทำไมพูดอะไรเครียดจัง เดี๋ยวคุณหมอนั่งรอก่อนดีกว่า ฉันจะออกไปส่งเพื่อน” ลัยลาบอกคนตัวโตกว่ามากด้วยท่าทีปกติ แล้วเดินไปหาคนที่ยืนนิ่งขึงสีหน้าบอกบุญไม่รับเพราะถูกขู่ฟ่อๆ

“ณพ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง”

“ไม่เป็นไรลัยลา ไม่ต้องหรอก ลัยลาดูแลแขกเถอะ” เขามองไปที่คุณหมออายุมากกว่า แต่หล่อมากมาย

“ไม่ใช่แขก” หมอเมฆากดน้ำเสียงเข้ม

อรรณพขยับปากจะถามต่อ อยากจะถามหญิงสาวเหลือเกินว่าไอ้หมอนี่เป็นใคร เป็นคนมาจีบเธอเหมือนกันหรือเปล่า แต่ว่าจะถามตอนนี้ก็ดูไม่เหมาะ ไม่มีจังหวะให้ถามได้เลย เขาจึงขอตัว

"ผมมานานแล้ว ถ้ายังไง ผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า ลัยลา เดี๋ยวเราโทร.คุยกันอีกทีนะ” เขาไม่อยากกลับแต่ว่าก็ต้องกลับก่อน ไม่อยากอยู่นานกว่านี้ กลัวมีเรื่องชกปากหมอ

เขาแอบชอบลัยลามานานแล้ว แต่ว่าลัยลาไม่รู้ตัวเลยว่าเขาคิดเกินเพื่อนมาตลอด เขาเก็บความรู้สึกนี้ไว้เพราะไม่ต้องการเสียเธอไป แต่ว่าหลังจากเห็นคุณหมอหนุ่มคนนี้เข้ามาก็ทำให้รู้สึกว่าจะช้าอีกไม่ได้ เห็นทีคราวนี้ต้องลุย

อรรณพเดินออกจากประตูรั้วบ้านของลัยลา แล้วก็เดินกลับบ้านของตัวเองที่อยู่ข้างๆ แต่ไม่วายเหลือบมองมา

เมฆาเดินตรงไปที่หน้าต่างด้านหน้า แหวกม่านเปิดออกเพื่อดูว่าไอ้หนุ่มคนนั้นมันเป็นใครกันแน่ แล้วเขาก็ได้คำตอบแล้วว่าเป็นเพื่อนข้างบ้านนี่เอง อย่างนี้ยิ่งไม่น่าไว้ใจ เขาจึงปิดหน้าต่างซะ ปิดกั้นการมองเห็นอีกทางหนึ่ง

เขารู้แบบนี้แล้วก็กดยิ้มมุมปาก “หึ...”