6

                ลัยลาคิดแล้วยิ่งละอายหน้าแดงซ่าน แล้วพูดตรงกันข้าม

“คุณหมอดีต่อหนูมากค่ะ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะคะ”               

“ถ้าหมอรังแกอะไร หนูต้องบอกแม่ทันทีเลยนะจ๊ะ ตอนนี้ก็ถือว่าหนูเป็นลูกสาวคนหนึ่งของแม่แล้ว”

“ขอบคุณมากค่ะ คุณแม่ดีต่อหนูมากเลยค่ะ” ลัยลายกมือไหว้แม่สามีอีกครั้ง เธอเสียมารดาไปเมื่อก่อน จากนั้นเธอก็ใช้ชีวิตคนเดียวมาตลอด ทั้งเหงาและโดดเดี่ยว เมื่อได้แต่งงานก็รู้สึกว่าสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยินดีได้ก็คือพ่อแม่สามีที่เอ็นดูเธอเหมือนลูกนี่แหละ

“วันนี้หมอไปทำงานก็ได้ แต่ว่าสัญญากับแม่แล้วก็ต้องทำตามสัญญานะ พาน้องไปฮันนีมูนแล้วก็ดูแลน้องให้ดี”

“ครับคุณแม่ ผมสัญญา” เมฆาบอกด้วยน้ำเสียงติดเบื่อหน่าย เพราะเขาไม่ได้รักใคร่ในตัวลัยลามากขนาดต้องดูแลอย่างดี แค่ทำตามหน้าที่สามีก็น่าจะพอแล้วมั้ง

“หนูลัยลา วันนี้หมอเขาไปทำงานแล้ววันนี้จะไปไหนลูก”

“หนูจะไปเก็บของที่บ้านเก่าค่ะ”

“แล้วไปยังไง หมอเขาไปทำงานแล้วใครจะไปเป็นเพื่อนหนู” นางมาลินีถามเสียงสูงด้วยความไม่พอใจ ทำไมลูกชายตัวดีปล่อยให้เมียกลับบ้านตามลำพัง เพราะเมื่อกี้ลูกชายประกาศปาวๆ ว่าจะไปทำงาน ดังนั้น นางเลยคะเนว่าลัยลาคงไปเก็บของคนเดียว

“คุณแม่คะ คุณหมอเขาบอกว่าจะแวะไปช่วยหนูก่อนเข้าโรงพยาบาลค่ะ คุณหมอเป็นห่วงหนูมาก ไม่ปล่อยให้หนูไปคนเดียวได้หรอกค่ะ”

นางมาลินียิ้มกว้าง “ได้ยินแบบนี้แม่ค่อยสบายใจ”

“สบายใจแล้วใช่ไหมคุณ ทีนี้เราจะกลับกันได้หรือยัง ผมต้องไปออกรอบกับเพื่อนๆ อีก ส่วนคุณจะไปร้านนวดหน้าไม่ใช่เหรอ นัดเขาไว้กี่โมงล่ะ”

“ฉันนัดไว้เที่ยงนู้นน่ะค่ะ มีเวลาถมเถ อ้อ หนูลัยลามีอะไรให้พี่เขาช่วยก็บอกพี่เขานะ เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว มีอะไรต้องคุยกันให้มากๆ นะรู้ไหม”

ลัยลาฉีกยิ้มกว้าง “ค่ะ หนูกับคุณหมอจะคุยกันทุกเรื่องอย่างที่คุณแม่สั่งทุกประการเลยค่ะ”

เมื่อพ่อแม่สามีกลับออกไปแล้วลัยลาก็ลุกขึ้นยืน “ฉันไปก่อนนะคะ”

เสียงดุเข้มเอ่ยขึ้น “เดี๋ยว แล้วเธอจะไปยังไง” เพราะลัยลาไม่มีรถยนต์ เขาเองก็ไม่ใช่คนใจจืดใจดำจะปล่อยให้เมียตะลอนออกไปเอง อีกอย่างเขากลัวแม่บ้านเห็นแล้วจะผิดสังเกตด้วย

“ฉันจะเรียกรถแท็กซี่มารับค่ะ” เธอหมายถึงแกร็บแท็กซี่

“ฉันไปส่งดีกว่า ไม่อยากให้ป้านอมผิดสังเกต” ป้านอมที่เมฆาพูดถึงคือประนอม แม่บ้านที่อยู่กับเขามานานแล้วตั้งแต่เขามาซื้อบ้านหลังนี้อยู่เมื่อสามปีก่อน

“ก็ได้ค่ะ ส่งฉันที่หน้าปากซอย เดี๋ยวฉันนั่งรถแท็กซี่ต่อไปเอง”

เมื่อตกลงกันได้แล้วเมฆาก็เดินนำไปขึ้นรถยนต์เลกซัสสีขาวคันหรูของเขา ลัยลาเดินไปเปิดประตูนั่งข้างเขา เมื่อรถยนต์ขับมาถึงหน้าปากซอย หญิงสาวก็ช้อนตามองเขา

“จอดตรงป้ายรถเมล์ก็ได้ค่ะ” เธอหันไปบอกเมื่อเห็นว่าเลยหน้าปากซอยที่พอจะหยุดจอดรถได้แล้วแต่เขากลับไม่จอด

“ผมไปส่งที่บ้านดีกว่า” เขาเคยไปมาแล้วพอจะจำได้ และแถวนั้นก็มีพวกผู้ชายที่ดูอันตราย เขาเคยเห็นวัยรุ่นจับกลุ่มดื่มเหล้ากัน บางคนก็ดูเหมือนติดยา

ลัยลาเลิกคิ้วมองเขา “ไหนว่าจะไปเข้าเวร”

“ไปสายสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงไม่เป็นไรมั้ง”

เมื่อถูกเขาเร่งรัดแบบฉุกละหุก เลยทำให้ลัยลาจำต้องบอกทางไปบ้านเธอให้กับเขา “ที่จริงคุณหมอมีงานก็ไม่ต้องไปส่งฉันก็ได้ค่ะ ไปเข้าเวรเถอะ”

“อย่าเรื่องเยอะได้ไหม ฉันบอกไปแล้วไงว่าจะไปส่งเธอก่อน หรือว่าที่บ้านเธอซ่อนใครไว้เลยไม่อยากให้ฉันไป”

“ซ่อนใครหมายถึงอะไรคะ”

“หมายถึงเธอมีความลับอะไรที่ไม่อยากให้ฉันไปส่งที่บ้านไงล่ะ”

“ฉันไม่มีความลับค่ะ อยากไปส่งก็ไปค่ะ ดีเสียอีก ฉันจะได้สบายไม่ต้องนั่งแท็กซี่ไปเองให้ลำบาก”

ลัยลาไม่ลำบากตอนนั่งแท็กซี่แต่นั่งรถเขามาก็สบายดี ทว่าเมื่อมาถึงบ้านแล้วก็ต้องพบว่าบ้านของเธอที่ปิดไว้ถูกโจรยกเค้าเอาของในบ้านไปหมด มือบางจับลูกบิดประตูที่ถูกงัดแงะแค่ดันเข้าไปเบาๆ ก็เปิดออกได้แล้ว

ภายในบ้านถูกรื้อค้นจนรก ตู้ลิ้นชักถูกรื้อค้นกระจุยกระจายจนลัยลายืนหน้าซีดเผือดเป็นเพราะป้าซึ่งเป็นญาติสนิทคนเดียวที่เหลืออยู่ตั้งแต่ถูกคุณหมอที่กลายมาเป็นสามีรักษาอาการบาดเจ็บเพราะถูกรถเฉี่ยวชนท่านก็ไปบวชชีพราหมณ์ที่วัดดังที่อยุธยาจนถึงเวลานี้เพราะบอกว่ารู้สึกสงบ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมบ้านกลายเป็นแบบนี้” มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกคนในชุมชนแออัดมีคนหลายประเภทอาศัยอยู่พวกงัดแงะชอบขโมยมีอยู่แล้ว แต่ที่ผ่านมาเธอกับป้าคอยระมัดระวังตัว แต่ความจนทำให้ต้องทนอยู่

เขากวาดมองแล้วนึกเป็นห่วงโชคดีที่ไม่ปล่อยลัยลามาลำพัง “เธอไปอยู่หน้าบ้าน ฉันจะไปดูข้างบนเอง ไม่รู้ว่ายังมีพวกมันอยู่หรือเปล่า” คนได้สติก่อนบอกคนยืนงงด้วยเสียงทุ้มลึก แล้วดันแผ่นหลังลัยลาให้ออกไป

ลัยลายังไม่หายตกใจดีแต่ว่าก็รีบรวบรวมสติอย่างรวดเร็ว เธอถูกขโมยขึ้นบ้าน เธออยู่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่พ่อกับแม่เสีย ป้าทำหน้าที่ส่งเธอ และเธอได้ทุนเรียนและค่าใช้จ่ายส่วนหนึ่งจากบิดามารดาของหมอเมฆา เพราะท่านเห็นแกที่มารดาของเธอเคยเป็นพยาบาลพิเศษดูแลท่านช่วงหนึ่ง พอรู้ว่ามารดาเสียหลังงานศพก็ให้คนโอนเงินมาให้ทุกเดือน พอมารู้ทีหลังว่าป้าเธอมาอยู่สลัมพวกท่านถึงไม่ยอมแล้วดึงเธอให้ค่อยพ้นจากความลำบาก จนกลายมาเป็นสะใภ้ของพวกท่านเช่นวันนี้

“ไม่น่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้เลย”  ลัยลาขมวดคิ้วแน่น ไม่รู้ว่าขโมยเอาของอะไรไปบ้าง ทั้งที่ข้าวของก็ไม่มีอะไรให้ขโมยนัก  ลัยลาเดินออกไปรอเมฆาที่หน้าบ้านแล้วชะเง้อมองเข้าไปด้านในด้วยความเป็นห่วงคนที่หายไปสักพักเพราะชั้นสองพื้นกระดานค่อนข้างพุพัง

รอราวสิบนาทีเมฆาก็เดินออกมา “ไม่มีโจรอยู่แล้ว แต่ว่าข้าวของข้างบนก็ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย จะไปแจ้งความเลยไหม ฉันจะพาไป” เขาขันอาสา

“ไปค่ะแต่ว่าขอฉันขึ้นไปดูในห้องนอนก่อนนะคะ มีสร้อยทองอยู่ในนั้นด้วยค่ะ”

ลัยลารีบขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ตรวจตราข้าวของที่เก็บซ่อนไว้ในตู้  ปรากฏว่าสร้อยทองและของมีค่าที่มารดาเก็บไว้ให้เป็นสมบัติอันตรธานหายไปหมด พวกมันรื้อค้นทุกซอกทุกมุมเพราะเห็นว่าไม่มีคนอยู่บ้าน

“ไอ้พวกชั่ว” ลัยลาก่นด่าเพราะเสียดายของที่แม่อุตส่าห์เก็บไว้ให้ นึกต่อว่าตนเองที่ไม่รอบครอบทำไมถึงไม่เอาของพวกนี้ติดตัวไปด้วย “ฉันเองก็ผิดไม่น่าไว้ใจเลย ทั้งที่รู้ว่าอยู่ในที่แบบนี้อันตราย” แต่เพราะการที่เธอเคยสัมผัส ผู้คนในชุมชนแออัด ไม่ใช่ทุกคนที่นิสัยแย่ คนดีๆ มีน้ำใจก็มีมากจึงไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์นี้กับตัว

“ตัดใจเถอะ ของนอกกายหาใหม่ได้  ดีกว่ามันมาปล้นฆ่าเธอนะ โชคดีที่เธอไปอยู่บ้านฉัน มันได้แค่ของมีค่า ”

“แต่มันก็อดเสียดายไม่ได้นะคะ สร้อยแหวนพวกนั้น กว่าฉันจะทำงานเก็บเงินซื้อได้ต้องใช้หยาดเหงื่อแรงงานเท่าไร บางเส้นเป็นของแม่ให้ไว้ก่อนท่านเสีย” ฐานะทางบ้านของเธอหลังพ่อกับแม่เสียไปค่อนข้างลำบาก

 “เธอก็คิดว่าฟาดเคราะห์ไป แล้วตรวจดูทั่วบ้านหรือยัง มีอะไรที่หายอีกบ้าง”