ANMELDENแผ่นหลังนวลเนียนที่แนบกับที่นอนกำลังจะพยุงกายลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าและชงกาแฟให้สามี ทว่า แขนยาวกว่า
หัวใจคนวัยสี่สิบพองโต มันเต้นรัวแรงเสียยิ่งกว่าตอนสอบได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์เสียอีก เพราะเขาเชื่อว่าลูกที่เกิดขึ้นมา ล้วนเกิดจากความรักของเขาที่มีต่อแม่เด็ก ไม่ใช่ความหลงแบบที่เขาถูกเพื่อนฝูงในวงการหมอชอบแหย่แซวว่าช่วงนี้หมอเมฆากำลัง‘หน้ามืด หลงเมียเด็ก’เพราะเลิกตรวจก็ขับรถกลับบ้านทันที ไม่เคยแวะเถลไถลไปไหน “โว้ๆ ฉันจะมีลูกแล้วเหรอนี่ คุณพ่อ คุณแม่ ต้องดีใจมากๆ ขอบใจเธอมากนะลัยลา”ลัยลายิ้มให้สามี “เดือนกว่าๆ แล้วค่ะ”ดวงหน้าหล่อใสตรงข้ามกับวัยสี่สิบผุดยิ้มกว้างออกมาให้เมียด้วยความปลาบปลื้มใจ “ขอบใจนะยัยม้ามืด”ลัยลาเบะปาก “หมอใจร้าย เรียกแบบนี้อีกแล้ว”“งั้นไม่เรียกม้ามืด เรียก Dark Horse แทน”หากไม่ใช่คนใกล้ชิดแนบสนิทกับเขาอย่างเธอคงไม่รู้ว่าภายใต้สีหน้านิ่งขรึมเวลาอยู่ในห้องตรวจ ช่างแตกต่างกับบนเตียงสิ้นเชิง หมอเมฆานั้นชอบแกล้งเมียมาก พอเห็นเมียสาวหน้ามุ่ยแล้วมองไปทางอื่น คนหล่อก็อ้าแขนคว้าร่างเมียมากอด“โธ่ ฉันล้อเล่นน่า รู้ไหม ตัวเต็งๆ น่ะแพ้หม
แผ่นหลังนวลเนียนที่แนบกับที่นอนกำลังจะพยุงกายลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าและชงกาแฟให้สามี ทว่า แขนยาวกว่าก็เกี่ยวเอวบางของเมียให้แนบลู่ล้มลงมาบนแผ่นอกเขา“จะรีบไปไหน”“ทำอาหารให้พี่หมอไงคะ” เธอเลิกคิ้ว“ไม่ต้องรีบหรอก ลืมใช่ไหม วันนี้ฉันหยุด”ช่วงนี้ เธอมีอะไรให้คิดเยอะจนลืมไปเลยว่าวันนี้เขามีเวรหยุด “แต่ก็ต้องไปเตรียมอาหารให้อยู่ดี”“เช้านี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะนะ”“ทำไมคะ”เขาเลื่อนสายตาลงมายังลำคอระหงขาวผ่องแล้วไม่ประวิงเวลาในการพาปลายจมูกไปซุกกับซอกคอหอมกรุ่นจนลัยลาส่ายหน้าหวือ“พี่หมออย่าบอกนะคะ ว่าจะกินฉันเป็นอาหารเช้าบนเตียง”“หือ” คนหล่อขมวดคิ้วเข้ม “เหมือนเธอจะหลอน กลัวฉันจะจับกิน”เขามองหน้าตกตะลึงปนเคอะเขินของเมียแล้วยิ้มใส่ ก่อนเคลื่อนสายตาลงไปยังทรวงอกที่เธอยกมือกอดอกไว้ ทว่า มันก็ทะลักออกมาอวดสายตาเขาอยู่ดี“ที่ไม่ให้ตั้งโต๊ะ เพราะเธอดูแลฉันทุกวัน วันนี้ฉันหยุด เลยตั้งใจจะทำออมเล็ตให้เธอกิน ใส่น
“อืม...ลดแล้วเหลือประมาณเก้าแสนกว่าๆ”“พี่หมอจะซื้อมาทำไม กระเป๋ากุชชีที่ซื้อให้ลัยลาเดือนก่อนยังไม่โทรมเลย”“ไม่รู้ละ ตอนนี้ เธอมีหนี้เพิ่มอีกเก้าแสน ของเก่ายังใช้ไม่หมด หนี้ใหม่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้ เธอต้องเพิ่มให้ฉันก่อนกินข้าวอีกรอบ ขยันๆ หน่อย หนี้จะได้ลดเร็วๆ”“พี่หมอเขี้ยว ซื้ออะไรให้ไม่ปรึกษา แล้วก็มาลงบัญชียาวเป็นหางว่าว”ดวงตาคมมองกลีบปากนุ่มๆ ที่ขยับต่อว่าเขา ริมฝีปากร้อนแตะลงไปบดกลีบปากนุ่มหอมของเมีย “ก็เมียเด็กอร่อย โคแก่หน้าอ่อนอย่างฉันตั้งใจจะหาหนี้ให้เธอต้องชดใช้ไปถึงชาติหน้าเลย”“พี่หมอ”ลัยลาถอนใจ บางทีภาพลักษณ์คนเราที่เห็นอาจจะเป็นภาพลวง “หมอไอรดาคงไม่รู้ตัวว่าโชคดีแล้ว ที่รอดพ้นเงื้อมมือคนหื่นอย่างพี่หมอไปได้”“งั้นเธอโชคร้ายเหรอที่ได้สามีอย่างฉัน พูดแบบนี้ ฉันต้องลงโทษเมียปากดีแบบเธอสักหน่อยแล้วลัยลา”คนตัวเล็กกว่างุนงง ไม่รู้ว่ากระโปรงตัวสั้นถูกถอดหล่นไปกองที่ปลายเท้าตอนไหน รู้ตัวอีกที่เมื่อแพนตี้ที่สวมอยู่หลุ
น้ำเสียงหวานของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าภรรยาสุดที่รัก ช่างทำให้การทำงานอันเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง วันนี้ บ้านเงียบกว่าทุกวัน เป็นเพราะแม่บ้านของเขากับตุ๊กตาเด็กรับใช้ไปช่วยทำความสะอาดที่บ้านใหญ่ เนื่องจากแม่บ้านที่นั่นเกิดอุบัติเหตุตกบันได ทำให้ภรรยาต้องตั้งโต๊ะอาหารและจัดเสิร์ฟเองทันทีที่ร่างสวยปรากฏกายพร้อมช่วยถือกระเป๋าเอกสาร เขาอยากจะรั้งร่างเมียในชุดเดรสสั้นสีหวานน่ารักเข้ามากอด แต่ต้องยับยั้งห้ามใจตัวเองไว้“เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน”“ดีค่ะ อาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวนะคะ วันนี้ทำแกงส้มต้านโรคเอาไว้ให้ค่ะ” สามีบอกให้เธอฟังว่าผักหลายชนิดมีคุณสมบัติยับยั้งพวกไวรัสได้ ในเครื่องแกงของไทยก็มีพืชสมุนไพรที่มีประโยชน์ต่อร่างกายดวงตาปราบคมปรากฏมองเมียสวมเดรสสั้นกุด ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร ริมฝีปากสีแดงเข้มเม้มเข้าหากัน ยิ่งมองขาเรียวๆ ของเมีย ภายในหัวพลันปรากฏแผนการบางอย่างแล้วเดินผ่านลัยลาที่กำลังง่วนกับการเตรียมอาหารตั้งโต๊ะ แล้วไม่ลืมถ่ายภาพที่ทำให้สามีเก็บไว้เป็นที่ระลึก&ld
ฝ่ายเมฆาเห็นเมียเดินลิ่วไปแล้ว แถวนี้ก็ไม่มีพยาบาล เขาถึงต้องประคองน้องพลอยออกมาเอง เพราะสาวเจ้าปวดปัสสาวะแต่ข้อเท้าเจ็บ จะให้พี่ชายอย่างเขาเมินเฉยก็ทำไม่ได้ ทว่า ลำคอขาวจัดยังยืดคอมองตามหลังเมียไปอย่างห่วงๆ และรู้สึกหน่วงๆ เหมือนเมียจะงอนเขา“ลัยลา เดี๋ยวสิ เธอจะรีบไปไหน”เมฆามองคนที่กำลังประคองอยู่ ไอรดาพยักพเยิดให้เขารีบตามศรีภรรยาไป ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ “รีบตามคุณลัยลาไปสิคะพี่หมอ จะรออะไร พลอยจัดการตัวเองได้”“แต่ข้อเท้าพลอย...”“ไม่เป็นไรค่ะ “ พอดีมีพยาบาลสาวคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี“คุณพัชรีครับ เชิญทางนี้หน่อย ช่วยประคองหมอไอรดาไปห้องน้ำที”“ได้ค่ะคุณหมอ” พยาบาลสาวรับอาสาอย่างแข็งขันเรีบเข้ามาประคองภรรยาผู้อำนวยการโรงพยาบาล“เดี๋ยวพัชรีพาไปค่ะหมอพลอย วันนี้ บุรุษพยาบาลงานยุ่ง เลยไม่มีผ่านมาทางนี้เลย ช่วงนี้คนไข้เยอะมาก”“พลอยเข้าใจค่ะ”“พี่หมอคะ ฉากนี้ต้องวิ่งตามเมียแล้วค่ะ ยืนงงอะไร ไม่ต้องห่วงพลอยค่
ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้าโรงพยาบาล ลัยลาเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ถึงห้องตรวจของสามี พอได้คำตอบก็เดินไปยังทิศทางนั้นด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในมือมีกล่องอาหารที่วางซ้อนกันคล้ายปิ่นโตสีสันสะอาดตา ซึ่งแพ็กเกจนี้ได้มาแบบเร่งด่วนจากผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์คู่ค้าของโรงแรมในเครือตระกูลทิวากร ใช้เฉพาะกิจในช่วงนี้ไปก่อน ค่อยให้ฝ่ายนั้นออกแบบปรับเปลี่ยนใหม่อีกครั้งแต่เธอมองว่าแบบนี้ก็เรียบง่าย ดูสะอาดดีแล้ว เพียงแต่รูปแบบของบรรจุภัณฑ์ที่ผลิตจากชานอ้อยและกระดาษเป็นทรงกล่องสี่เหลี่ยมสูงราวสามนิ้วนี้อาจยังดูไม่เข้ากับอาหารจำพวกผัดหรือทอดเท่าไรนัก หากมีจานรูปทรงกลม รี หรือสี่เหลี่ยมมาเสริมก็น่าจะดึงดูดลูกค้าได้มากยิ่งขึ้น แม้ว่าแพ็กเกจไม่ค่อยเตะตา แต่ความปลอดภัยและผลิตจากวัสดุธรรมชาตินั้นเข้ากับเทรนด์รักษาสุขภาพปีนี้“เอ๊ะ นั่นคุณลัยลา ภรรยาคุณหมอเมฆรึเปล่าคะ”เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยทักจากด้านข้างเรียกให้เจ้าของชื่อหันไปโปรยยิ้มหวาน เธอเห็นเป็นนางพยาบาลสาวสวยคนหนึ่งหยุดยืนมองอยู่ จึงเอ่ยรับน้ำเสียงเป็นมิตร“ใช่ค่ะ”&ldquo







