9

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังทำให้คนที่กำลังตากม็อบถูพื้นไว้หลังบ้านวิ่งออกมาดู ลัยลาเดินมาพร้อมกับเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า แม้ว่าจะมีประนอมมาช่วยแต่ว่าเธอก็ไม่อยากเอาเปรียบแม่บ้านสูงวัยของสามี เธอเลยเป็นคนถูพื้นบ้านเองตั้งแต่ชั้นสองลงมา

“ลัยลากลับมาตั้งแต่เมื่อไร แล้วหายไปไหนมา”

คนที่มาทักทายคืออรรณพ เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในซอย นอกจากเป็นช่างภาพแล้ว เขายังมีงานอดิเรกเป็นนักวาดภาพ แกลเลอรีที่อรรณพมักจะนำภาพไปขายต้องการภาพวิถีของชาวชุมชนแออัด อรรณพจึงเช่าบ้านหลังนี้ไว้ แม้งานของเขาจะเสร็จแล้ว แต่อรรณพก็ยังเช่าบ้านหลังเดิมทิ้งไว้ไปๆ มาๆ และเขาคนนี้เป็นช่างภาพในงานที่ลัยลาเคยไปทำงานเป็นพริตตี้ ซึ่งเป็นงานแสดงรถยนต์

“ณพเข้าบ้านก่อนไหม”

อรรณพพยักหน้าแล้วเดินตามลัยลาเข้าบ้าน

“ณพบ้านฉันถูกขโมยงัด เมื่อวาน ณพเห็นอะไรหรือได้ยินอะไรผิดสังเกตไหม”

อรรณพเบิกตากว้าง “จริงเหรอ มันมางัดตอนไหน ณพกลับมาถึงตอนทุ่มหนึ่งก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินะ”

ถึงเขาจะช่วยเป็นหูเป็นตา แต่ก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ทุกวัน เขาเองก็มีงานมาก และมีบ้านที่อื่น ลัยลาไม่แปลกใจหากอรรณพจะไม่รู้ว่าบ้านเธอถูกงัด

“สงสัยมันมาตอนกลางวัน นั่งก่อนสิ เดี๋ยวฉันเอาน้ำมาให้”

“ไม่ต้องหรอก ไหนเล่ามาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วมันได้อะไรไปบ้าง” ที่อรรณพยังเข้ามาที่นี่ก็เพราะเขาติดใจในตัวเพื่อนบ้านสาวสวย ตั้งแต่เห็นเธอครั้งแรก เขาก็ประหลาดใจ ลัยลาเหมือนนางฟ้าที่หลงมาเดินในชุมชนแออัดแห่งนี้

“เมื่อเช้า ฉันกลับมาบ้าน เปิดประตูรั้วเข้ามาก็เห็นว่าบ้านถูกงัดแล้ว นี่ก็เพิ่งทำความสะอาดเสร็จ มันเอาทีวี ไมโครเวฟ แล้วก็ทองของฉันไปด้วย”

“แล้วแจ้งความหรือยัง”

ลัยลาพยักหน้า “ไปแจ้งความแล้วละ”

“ไม่ได้ยินข่าวว่ามีขโมยงัดแงะบ้านนานแล้วนะ กรรมการหมู่บ้านติดกล้องไว้บางจุด เราอาจจะขอดูกล้องเพื่อหาคนน่าสงสัยได้”

“ฉันไปถามแล้ว เขาบอกกล้องเสีย ยังไม่ได้มาซ่อม”

“อะไรกันเนี่ย ทำไมไม่ดูแลกันเลย”

คนที่ไม่ได้ถูกโจรขึ้นบ้านออกอาการอารมณ์เสียจนคนที่ถูกโจรขึ้นบ้านต้องปลอบ “ใจเย็นก่อนเถอะณพ ฉันทำใจแล้วละ นี่ก็กะว่าทำความสะอาดบ้านเสร็จแล้วก็จะปิดไว้”

“ปิดไว้ หมายความว่าเธอจะย้ายบ้านหรือ”

ลัยลาอึกอักไปครู่หนึ่ง ลังเลว่าจะบอกยังไงดี เรื่องแต่งงานของเธอมันฉุกละหุกมาก ในงานแต่งของเธอมีแต่แขกของเจ้าบ่าว แขกของเธอมีแค่ตัวเธอกับอนามิกา เพื่อนสนิทเท่านั้น คนอื่นเธอไม่ได้บอก

“ใช่จ้ะ ฉันจะย้ายบ้านน่ะ”

“ไปอยู่คอนโดฯ เหรอ” อรรณพพูดเองเออเองเสร็จสรรพ ไม่แปลกใจนัก ใครๆ ก็อยากมีที่อยู่อาศัยดีๆ ตรงข้ามกับเขาที่มีคอนโดฯ หรู แต่เอาตัวมาอยู่ที่นี่เพราะพอใจสาวข้างบ้าน และเขาคงคาดไม่ถึงว่าเหตุผลที่แท้จริงของลัยลาคือไปอยู่บ้านสามี

“ณพเข้าใจ คอนโดฯ ใหม่คงน่าอยู่ ลัยลาไปซื้อคอนโดฯ แถวไหนครับ”

“...” ลัยลาอึกอัก ไม่รู้จะตอบยังไง

“อืม ณพมีข่าวดีจะบอก งานที่ลัยลาไปแคสต์ไว้ ทางเจ้าของงานเลือกให้ลัยลาไปเป็นนางแบบเดินโชว์ด้วยนะ พี่ปัทมาเพิ่งบอกณพเมื่อเช้านี้”

“งานโชว์เครื่องเพชรน่ะเหรอ”

เพราะการประกวดนางงามก็เจอผู้จัดการประกวดหัวงูคิดจะลวนลาม หลังจากนั้น ลัยลาก็หันหลังให้เวทีประกวดขาอ่อน ลัยลารับงานพริตตี้ นางแบบ เป็นอาชีพเสริมระหว่างรอเรียกสัมภาษณ์จากโรงแรมที่เธอไปสมัครงานไว้ เธอไม่คิดจะใช้หน้าตาหาเงินไปตลอดชีวิต เพราะรู้ว่ามันไม่จีรังยั่งยืน จึงเลือกสมัครงานประชาสัมพันธ์ที่โรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง เพื่อต้องการฝึกฝนภาษาอังกฤษและได้นำเอาความรู้ที่ร่ำเรียนมาใช้ด้วย แต่จนเธอแต่งงานแล้วโรงแรมที่วาดหวังไว้ก็ยังไม่เรียกตัว

“ใช่ งานนี้ ณพก็ได้เป็นช่างภาพด้วย พี่ปัทมาที่ดูแลงานนี้เขาโทร.หาลัยลาไม่ติด เลยฝากบอกณพมาบอกไง”

ลัยลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู และจริงอย่างเขาว่า มีสายเข้าจากปัทมาเมื่อเช้าหนึ่งสาย สงสัยเธอจะยุ่งกับเหตุการณ์ที่เกิดเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

“พี่ปัทมาโทร.มาจริงๆ ด้วยณพ ตกลงว่าฉันได้งานนี้จริงๆ ใช่ไหมณพ ฉันไม่ได้ฝันไปนะ” ลัยลาชอบทำงานเพราะงานทำให้เธอได้เงิน พอหาเงินเองได้ก็รู้สึกว่ามีคุณค่า

“ตื่นอยู่จะฝันได้ไงล่ะคนสวย” เขาแซวเธอแล้วยิ้มหล่อๆ ส่งมาให้

“ก็งานนี้มีนางแบบมืออาชีพไปแคสต์ตั้งเยอะ ฉันก็เลยไม่มั่นใจน่ะสิ นางแบบโนเนมอย่างลัยลา ใครจะไปคิดว่าเข้าตา”

“โทร.ไปถามเลยสิจะได้แน่ใจ”

ลัยลายิ้มน่ารักให้ จากนั้นกุมมือของอรรณพไว้ด้วยความดีใจ “ถ้าได้งานนี้จริงๆ ก็ถือว่าชดเชยกับทองที่หายไปได้เลยนะเนี่ย ช่วงนี้ ทองแพงมากด้วย ลัยลาดีใจมากรู้ไหม เดี๋ยวโทร.ไปหาพี่ปัทมาก่อนนะ”

ตอนที่ลัยลาไปโทรศัพท์นั้น โทรศัพท์ของประนอมก็ดังขึ้นทันที นางมองชื่อคนที่โทร.เข้ามาแล้วรีบเดินออกไปคุยหลังครัวไม่ให้แขกของลัยลาได้ยิน

“ป้านอมครับ ผมโทร.หาลัยลาไม่ติด เธอทำอะไรอยู่หรือครับ”

“เธอติดสายน่ะค่ะ”

“อ้อ” คุณหมอหนุ่มครางรับในลำคอ “งั้นไม่เป็นไรครับ ผมจะโทร.มาถามว่าเก็บของเสร็จกันหรือยัง”

“เสร็จได้สักครู่แล้วละค่ะ แต่ว่าคุณลัยลามีคนรู้จักมาหาที่บ้านพอดี”

เมฆาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถามต่อ “แขกที่ไหนครับป้า”

เพราะจำได้ว่าลัยลาไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้วนอกจากป้าซึ่งบวชชีพราหมณ์อยู่ที่วัดมเหยงค์ ตอนงานแต่งงานก็มีแค่เพื่อนสนิททำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวคนเดียวเท่านั้นเอง