ANMELDEN“เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีทีวี ไมโครเวฟแต่เก่าแล้ว ที่น่าเสียดายก็พวกของมีค่าก็สร้อยแหวนนี่แหละค่ะ” อันที่จริงเธอก็ฝากคนข้างบ้านคอยเป็นหูเป็นตาไว้ แต่คนจ้องขโมยมันก็หาโอกาสเอาจนได้
“เธอจดรายการไว้แล้วก็ไปแจ้งความ ส่วนที่บ้านนี้ก็ปิดไว้ก่อน รอให้ตำรวจมาดู ยังไงเธอก็ไม่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว”
ใช่ เธอไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้อีกแล้ว ต่อไปก็ต้องอยู่กับเขา แต่ว่ามันก็แค่ระยะสั้น เมียที่เขาไม่ได้รักเธอไม่อยากคาดหวังอะไรมาก
“บ้านหลังนี้ปิดไว้ก่อนก็ได้ค่ะ ยังไงก็บ้านเก่าของฉันกับป้า ถ้าไม่มีที่อยู่ฉันก็ยังกลับมาอยู่ได้”
“ขายมันซะ ฉันจะช่วยมองหาบ้านให้ป้าเธอเอง เอาที่สภาพแวดล้อมดีกว่านี้”
“ป้าไม่มีเงินหรอก ฉันก็ไม่ได้มีเงินอะไรมากนัก” สินสอดที่ได้มาเธอจะเอามาใช้มือเติบก็ไม่ได้ ความจนทำให้เธอต้องใช้เงินอย่างระวังมาก
“อืม มองหาใหม่ หลังเท่าไหร่มาบอก ฉันซื้อให้”
“หา” ลัยลาตาโต เขาพูดเหมือนบ้านราคาร้อยสองร้อยบาท
“บ้านนะคะ ไม่ใช่กับข้าวสำเร็จรูปในตลาด”
“ใช่ ฉันรู้ เธอคงไม่คิดจะละลายทรัพย์ในกระเป๋าฉันซื้อบ้านหลังละยี่สิบล้านบาทมั้ง ดูขนาดที่ป้าเธอพอจะอยู่ได้ สักสี่หห้าล้านบาทเป็นไง”
“นั่น มันหรูเกินไปไหม”
“ตามนี้” เขาบอกเหมือนรำคาญ”
“ค่ะ” ลัยลาพูดไม่ออก บทเขาจะใจดีก็เหมือนผีเข้า
ของที่เธอจะเอาไปมีอะไรอีกบ้าง ฉันจะได้ช่วยเก็บ”
ลัยลาหายตกใจ มองสภาพบ้านแล้วก็ถอนหายใจ แค่ไม่อยู่โจรก็ขึ้นบ้าน ไม่อยากคิดถึงถ้าหากเธอต้องเผชิญหน้ากับมันตามลำพังเลย
“ของใช้ส่วนตัวแล้วก็เอกสารสำคัญอีกนิดหน่อยค่ะ คุณหมอไม่ต้องตามขึ้นไปก็ได้ ฉันขึ้นไปเก็บเอง”
ลัยลาบอกแล้วก็เดินขึ้นชั้นสองของบ้าน ขณะที่คุณหมอหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วมองหาเบอร์ของพยาบาลที่ประจำวอร์ดตึกออร์โธปิดิกส์
“คุณลัดดา วันนี้ผมเข้าสายหน่อยนะ น่าจะสิบเอ็ดโมง ”
เมื่อโทร.ไปลางานที่โรงพยาบาลแล้ว เมฆาก็กดโทร.หาประนอม “ป้านอมครับ ช่วยมาหาผมที่บ้านของลัยลา เดี๋ยวผมจะบอกที่อยู่ให้ ป้าก็นั่งแท็กซี่มาเลยนะครับ เดี๋ยวมาเก็บเงินที่ผม”
เมฆาบอกที่อยู่ให้กับประนอมแล้วก็เดินมองดูรอบบ้านหลังเล็กของลัยลา ข้าวของที่ถูกรื้อค้นต้องจัดเก็บเข้าที่แล้วก็ต้องเก็บกวาดใหม่ด้วย ลัยลาทำคนเดียวคงไม่เสร็จเขาเลยโทร.เรียกป้าประนอมให้มาช่วย ไม่อยากยอมรับว่าไม่ไว้ใจให้ลัยลาอยู่ที่นีคนเดียว
ลัยลาลงมาจากชั้นสองของบ้านพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หนึ่งใบ
“ฉันเก็บของที่เหลือมาหมดแล้วค่ะ ฝากใส่หลังรถของคุณหมอหน่อยนะคะ แล้วคุณหมอจะกลับไปก่อนก็ได้ ฉันจะไปแจ้งความก่อนแล้วเดี๋ยวจะกลับมาทำความสะอาดบ้านต่อ”
เขาเม้มปากแน่น “ผมจะอยู่ช่วย” เมฆาแย่งเอาหูกระเป๋าล้อเลื่อนมาจากลัยลาแล้วเดินไป ขณะที่คนถูกแย่งไปกะพริบตาปริบๆ มองด้วยความงุนงง จู่ๆ เขาก็ใจดีมาส่งและยังมาช่วยเธอ จะออกเงินซื้อบ้านใหม่ จะช่วยเก็บข้าวของในบ้าน
‘อารมณ์ไหน’
ภรรยาม้ามืดที่เขาไม่ได้รักงงไปหมดแล้ว ทว่าสาวน้อยก็แอบอมยิ้มไม่หยุด
ส่วนหมอเมฆาลากกระเป๋าล้อเลื่อนออกไปหน้าบ้านแล้วยกใส่กระโปรงหลังรถคันหรู ก่อนจะเดินกลับเข้ามาที่ตัวบ้านอีกครั้ง
“ผมโทร.เรียกป้านอมให้มาช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดแล้ว อีกสักพักคงมา ระหว่างนี้เราไปแจ้งความก่อนดีกว่า”
“คุณหมอโทร.เรียกป้านอมมาหรือคะ” ลัยลารู้สึกเกรงใจขึ้นมาอีกครั้ง
“ใช่ ทำไมเหรอ หรือว่าเธออยากทำความสะอาดคนเดียวฉันจะได้โทร.บอกป้านอมให้กลับ”
ลัยลารีบยกมือห้าม ทำหน้ายู่ใส่เขา เห็นสภาพบ้านแบบนี้ใครก็อยากได้ตัวช่วย เพราะฉะนั้นปากเธอจะไม่พาซวยห้ามเด็ดขาด แค่เกรงใจป้านอม กับเขา “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่แค่แปลกใจ วันนี้คุณหมอใจดีกับฉันจังเลยนะคะ”
“ฉันอารมณ์ดีมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ” เขาบอกแล้วส่งสายตาวิบวับ วิบวับมาให้ ลัยลานึกถึงเพลงที่กำลังฮิตขึ้นมาเลย
‘อยากให้ใจดีแบบนี้ทุกวันเลย’
แต่พักเดียว หญิงสาวก็หุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อรอยยิ้มร้ายที่มุมปากหยักขึ้น เป็นยิ้มร้านที่ลัยลาเดาได้เลยว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร “เมื่อคืนสบายตัวขึ้นเยอะเลย ต้องยกความดีให้เธอ”
ที่แท้เขาก็
“หมอหื่น”
“เธอว่าฉันทำไม” เมฆารีบถาม
“ก็เอ่อ...หมอคิดเรื่องเมื่อคืน พูดออกมาได้คล่องปากมาก ไม่อายเลยหรือคะ” ลัยลาหน้าแดงขึ้นเอง
“ฉันอายุเท่าไรแล้ว คิดว่าเมื่อคืนนี้เป็นครั้งแรกของฉันหรือไง จะให้มาพูดอ้อมค้อมทำไมอีก อีกอย่างเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องธรรมชาติ หรือเธอจะเถียงว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องที่สามีภรรยาเขาทำกัน”
“ใช่น่ะมันใช่ค่ะ ถ้าหากว่าสามีภรรยาคู่นั้นเขารักกันมาก่อนแต่งงานก็คงไม่แปลกทีเขาจะทำกัน ไม่ใช่ว่าจำใจแต่งแบบคู่เรา”
“จะบอกว่าเธอจำใจแต่ง เลยต้องจำใจถูกฉันกระทำงั้นสิ”
“ก็หรือว่าไม่จริงล่ะคะ หมอเองก็จำใจแต่งงานกับฉัน ถ้าหากว่าเรื่องคืนนั้นคุณพ่อของหมอไม่ทราบเรื่องเข้าเสียก่อน คุณหมอก็คงไม่ต้องแต่งงานกับฉันจริงไหม”
หมอเมฆาจ้องหน้าภรรยาแล้วยอมรับว่าที่เธอพูดก็มีส่วนจริง
เมื่อลัยลาทวนความจำ เมฆาก็เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม เรื่องคืนนั้นเขาพร้อมจะรับผิดชอบลัยลาอยู่แล้วแต่ติดที่ว่าเธอเจอเขาทีไรก็มักจะมีปากเสียงกันตลอดจนทำให้เขาปล่อยระยะเวลาให้เนิ่นนานจนกระทั่งบิดารู้เรื่องเข้าจากปากลัยลาเพราะเธอหนีไปศัลยกรรมแก้ไขใบหน้าจากที่เคยต้องทำให้ใบหน้าตัวเองคล้ายกับไอรดา เพราะบิดาเขาขอร้องให้ทำ
หัวใจคนวัยสี่สิบพองโต มันเต้นรัวแรงเสียยิ่งกว่าตอนสอบได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์เสียอีก เพราะเขาเชื่อว่าลูกที่เกิดขึ้นมา ล้วนเกิดจากความรักของเขาที่มีต่อแม่เด็ก ไม่ใช่ความหลงแบบที่เขาถูกเพื่อนฝูงในวงการหมอชอบแหย่แซวว่าช่วงนี้หมอเมฆากำลัง‘หน้ามืด หลงเมียเด็ก’เพราะเลิกตรวจก็ขับรถกลับบ้านทันที ไม่เคยแวะเถลไถลไปไหน “โว้ๆ ฉันจะมีลูกแล้วเหรอนี่ คุณพ่อ คุณแม่ ต้องดีใจมากๆ ขอบใจเธอมากนะลัยลา”ลัยลายิ้มให้สามี “เดือนกว่าๆ แล้วค่ะ”ดวงหน้าหล่อใสตรงข้ามกับวัยสี่สิบผุดยิ้มกว้างออกมาให้เมียด้วยความปลาบปลื้มใจ “ขอบใจนะยัยม้ามืด”ลัยลาเบะปาก “หมอใจร้าย เรียกแบบนี้อีกแล้ว”“งั้นไม่เรียกม้ามืด เรียก Dark Horse แทน”หากไม่ใช่คนใกล้ชิดแนบสนิทกับเขาอย่างเธอคงไม่รู้ว่าภายใต้สีหน้านิ่งขรึมเวลาอยู่ในห้องตรวจ ช่างแตกต่างกับบนเตียงสิ้นเชิง หมอเมฆานั้นชอบแกล้งเมียมาก พอเห็นเมียสาวหน้ามุ่ยแล้วมองไปทางอื่น คนหล่อก็อ้าแขนคว้าร่างเมียมากอด“โธ่ ฉันล้อเล่นน่า รู้ไหม ตัวเต็งๆ น่ะแพ้หม
แผ่นหลังนวลเนียนที่แนบกับที่นอนกำลังจะพยุงกายลุกขึ้นไปทำอาหารเช้าและชงกาแฟให้สามี ทว่า แขนยาวกว่าก็เกี่ยวเอวบางของเมียให้แนบลู่ล้มลงมาบนแผ่นอกเขา“จะรีบไปไหน”“ทำอาหารให้พี่หมอไงคะ” เธอเลิกคิ้ว“ไม่ต้องรีบหรอก ลืมใช่ไหม วันนี้ฉันหยุด”ช่วงนี้ เธอมีอะไรให้คิดเยอะจนลืมไปเลยว่าวันนี้เขามีเวรหยุด “แต่ก็ต้องไปเตรียมอาหารให้อยู่ดี”“เช้านี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะนะ”“ทำไมคะ”เขาเลื่อนสายตาลงมายังลำคอระหงขาวผ่องแล้วไม่ประวิงเวลาในการพาปลายจมูกไปซุกกับซอกคอหอมกรุ่นจนลัยลาส่ายหน้าหวือ“พี่หมออย่าบอกนะคะ ว่าจะกินฉันเป็นอาหารเช้าบนเตียง”“หือ” คนหล่อขมวดคิ้วเข้ม “เหมือนเธอจะหลอน กลัวฉันจะจับกิน”เขามองหน้าตกตะลึงปนเคอะเขินของเมียแล้วยิ้มใส่ ก่อนเคลื่อนสายตาลงไปยังทรวงอกที่เธอยกมือกอดอกไว้ ทว่า มันก็ทะลักออกมาอวดสายตาเขาอยู่ดี“ที่ไม่ให้ตั้งโต๊ะ เพราะเธอดูแลฉันทุกวัน วันนี้ฉันหยุด เลยตั้งใจจะทำออมเล็ตให้เธอกิน ใส่น
“อืม...ลดแล้วเหลือประมาณเก้าแสนกว่าๆ”“พี่หมอจะซื้อมาทำไม กระเป๋ากุชชีที่ซื้อให้ลัยลาเดือนก่อนยังไม่โทรมเลย”“ไม่รู้ละ ตอนนี้ เธอมีหนี้เพิ่มอีกเก้าแสน ของเก่ายังใช้ไม่หมด หนี้ใหม่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้ เธอต้องเพิ่มให้ฉันก่อนกินข้าวอีกรอบ ขยันๆ หน่อย หนี้จะได้ลดเร็วๆ”“พี่หมอเขี้ยว ซื้ออะไรให้ไม่ปรึกษา แล้วก็มาลงบัญชียาวเป็นหางว่าว”ดวงตาคมมองกลีบปากนุ่มๆ ที่ขยับต่อว่าเขา ริมฝีปากร้อนแตะลงไปบดกลีบปากนุ่มหอมของเมีย “ก็เมียเด็กอร่อย โคแก่หน้าอ่อนอย่างฉันตั้งใจจะหาหนี้ให้เธอต้องชดใช้ไปถึงชาติหน้าเลย”“พี่หมอ”ลัยลาถอนใจ บางทีภาพลักษณ์คนเราที่เห็นอาจจะเป็นภาพลวง “หมอไอรดาคงไม่รู้ตัวว่าโชคดีแล้ว ที่รอดพ้นเงื้อมมือคนหื่นอย่างพี่หมอไปได้”“งั้นเธอโชคร้ายเหรอที่ได้สามีอย่างฉัน พูดแบบนี้ ฉันต้องลงโทษเมียปากดีแบบเธอสักหน่อยแล้วลัยลา”คนตัวเล็กกว่างุนงง ไม่รู้ว่ากระโปรงตัวสั้นถูกถอดหล่นไปกองที่ปลายเท้าตอนไหน รู้ตัวอีกที่เมื่อแพนตี้ที่สวมอยู่หลุ
น้ำเสียงหวานของผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าภรรยาสุดที่รัก ช่างทำให้การทำงานอันเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง วันนี้ บ้านเงียบกว่าทุกวัน เป็นเพราะแม่บ้านของเขากับตุ๊กตาเด็กรับใช้ไปช่วยทำความสะอาดที่บ้านใหญ่ เนื่องจากแม่บ้านที่นั่นเกิดอุบัติเหตุตกบันได ทำให้ภรรยาต้องตั้งโต๊ะอาหารและจัดเสิร์ฟเองทันทีที่ร่างสวยปรากฏกายพร้อมช่วยถือกระเป๋าเอกสาร เขาอยากจะรั้งร่างเมียในชุดเดรสสั้นสีหวานน่ารักเข้ามากอด แต่ต้องยับยั้งห้ามใจตัวเองไว้“เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน”“ดีค่ะ อาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวนะคะ วันนี้ทำแกงส้มต้านโรคเอาไว้ให้ค่ะ” สามีบอกให้เธอฟังว่าผักหลายชนิดมีคุณสมบัติยับยั้งพวกไวรัสได้ ในเครื่องแกงของไทยก็มีพืชสมุนไพรที่มีประโยชน์ต่อร่างกายดวงตาปราบคมปรากฏมองเมียสวมเดรสสั้นกุด ไม่รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร ริมฝีปากสีแดงเข้มเม้มเข้าหากัน ยิ่งมองขาเรียวๆ ของเมีย ภายในหัวพลันปรากฏแผนการบางอย่างแล้วเดินผ่านลัยลาที่กำลังง่วนกับการเตรียมอาหารตั้งโต๊ะ แล้วไม่ลืมถ่ายภาพที่ทำให้สามีเก็บไว้เป็นที่ระลึก&ld
ฝ่ายเมฆาเห็นเมียเดินลิ่วไปแล้ว แถวนี้ก็ไม่มีพยาบาล เขาถึงต้องประคองน้องพลอยออกมาเอง เพราะสาวเจ้าปวดปัสสาวะแต่ข้อเท้าเจ็บ จะให้พี่ชายอย่างเขาเมินเฉยก็ทำไม่ได้ ทว่า ลำคอขาวจัดยังยืดคอมองตามหลังเมียไปอย่างห่วงๆ และรู้สึกหน่วงๆ เหมือนเมียจะงอนเขา“ลัยลา เดี๋ยวสิ เธอจะรีบไปไหน”เมฆามองคนที่กำลังประคองอยู่ ไอรดาพยักพเยิดให้เขารีบตามศรีภรรยาไป ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ “รีบตามคุณลัยลาไปสิคะพี่หมอ จะรออะไร พลอยจัดการตัวเองได้”“แต่ข้อเท้าพลอย...”“ไม่เป็นไรค่ะ “ พอดีมีพยาบาลสาวคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี“คุณพัชรีครับ เชิญทางนี้หน่อย ช่วยประคองหมอไอรดาไปห้องน้ำที”“ได้ค่ะคุณหมอ” พยาบาลสาวรับอาสาอย่างแข็งขันเรีบเข้ามาประคองภรรยาผู้อำนวยการโรงพยาบาล“เดี๋ยวพัชรีพาไปค่ะหมอพลอย วันนี้ บุรุษพยาบาลงานยุ่ง เลยไม่มีผ่านมาทางนี้เลย ช่วงนี้คนไข้เยอะมาก”“พลอยเข้าใจค่ะ”“พี่หมอคะ ฉากนี้ต้องวิ่งตามเมียแล้วค่ะ ยืนงงอะไร ไม่ต้องห่วงพลอยค่
ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้าโรงพยาบาล ลัยลาเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ถึงห้องตรวจของสามี พอได้คำตอบก็เดินไปยังทิศทางนั้นด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในมือมีกล่องอาหารที่วางซ้อนกันคล้ายปิ่นโตสีสันสะอาดตา ซึ่งแพ็กเกจนี้ได้มาแบบเร่งด่วนจากผู้ผลิตบรรจุภัณฑ์คู่ค้าของโรงแรมในเครือตระกูลทิวากร ใช้เฉพาะกิจในช่วงนี้ไปก่อน ค่อยให้ฝ่ายนั้นออกแบบปรับเปลี่ยนใหม่อีกครั้งแต่เธอมองว่าแบบนี้ก็เรียบง่าย ดูสะอาดดีแล้ว เพียงแต่รูปแบบของบรรจุภัณฑ์ที่ผลิตจากชานอ้อยและกระดาษเป็นทรงกล่องสี่เหลี่ยมสูงราวสามนิ้วนี้อาจยังดูไม่เข้ากับอาหารจำพวกผัดหรือทอดเท่าไรนัก หากมีจานรูปทรงกลม รี หรือสี่เหลี่ยมมาเสริมก็น่าจะดึงดูดลูกค้าได้มากยิ่งขึ้น แม้ว่าแพ็กเกจไม่ค่อยเตะตา แต่ความปลอดภัยและผลิตจากวัสดุธรรมชาตินั้นเข้ากับเทรนด์รักษาสุขภาพปีนี้“เอ๊ะ นั่นคุณลัยลา ภรรยาคุณหมอเมฆรึเปล่าคะ”เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยทักจากด้านข้างเรียกให้เจ้าของชื่อหันไปโปรยยิ้มหวาน เธอเห็นเป็นนางพยาบาลสาวสวยคนหนึ่งหยุดยืนมองอยู่ จึงเอ่ยรับน้ำเสียงเป็นมิตร“ใช่ค่ะ”&ldquo







