5

“เย่! ขอบคุณหมอธามมากนะคะ เค้กสัญญาค่ะว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด” เขมมิกาดีใจจนเผลอร้องออกมา ชายหนุ่มถึงกับหันมาจ้องพฤติกรรมของเด็กสาวทันที

“ฉันตกลงรับเธอก็จริง แต่เมื่อไหร่ที่เธอสร้างปัญหา ฉันก็จะเซ็นให้ไม่ผ่านฝึกงานทันที ไม่ต้องรอให้ครบสองเดือน รับได้ไหม” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง และแน่นอนว่าหากเขมมิการับไม่ได้เขาก็ไม่แคร์

“ได้ค่ะ เค้กไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น” เขมมิกาตอบรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่ว่า หมอธามไทจะมีเงื่อนไขอะไร เธอก็ไม่ขัดข้องทั้งนั้น ขอเพียงให้ได้ใกล้ชิดเขา แม้จะเป็นสถานะที่ชายหนุ่มไม่ได้อยากจะให้เข้าใกล้ก็ตามที...

‘อย่างน้อยก็ได้แอบมองเงียบๆ ไม่ให้รู้หมอรู้ เพราะรู้ว่ายังไงหมอก็ไม่มีทางมอง...’

ธามไทขับรถไปยังบาร์ลับของเพื่อนสนิท ‘ว่าน’ เวทัส นายแพทย์ศัลกรรมชื่อดัง ที่ก่อนหน้านี้เป็นเสือซุ่มเหยื่อ และเพิ่งกลายเป็นแมวตัวน้อยๆ ไปไม่นาน เขาอยากมีเพื่อนระบายความอึดอัดในใจ แม้จะรู้ดีว่าเพื่อนรักมีพันธะต้องคอยห่วง แต่ก็คงต้องขอรบกวนเวลามันจริงๆ เพราะเป็นที่รู้กันว่าพวกเขาแทบไม่คบหาใคร อาจจะเป็นเพราะไลฟ์สไตล์ที่ตรงกัน และต่างฝ่ายต่างไม่หวังอะไรต่อกัน แม้จะมีบางครั้งที่พูดจากัดกันไปมาบ้าง แต่ก็ไม่มีใครถือสาอะไร

“ไงมึง เป็นไรมาวะ” เวทัสเดินเข้ามาทักทายเพื่อนรักที่นั่งอยู่ในบาร์คนเดียว เขารับโทรศัพท์จากธามไทตอนเวลาเกือบห้าทุ่มให้ออกมาพบด่วน ปกติเพื่อนไม่ค่อยขอเจอด่วนเช่นนี้ จึงต้องวอนขอ ‘เมรีญา’ ภรรยาแสนดีของเขา และเธอก็แสนดีเสียจริงจึงยอมปล่อยให้มาที่นี่

“มาแล้วเหรอมึง กูคิดว่าจะติดเมียไม่ยอมมาแล้วซะอีก ไอ้คนติดเมีย” ธามไทพูดพร้อมกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก ราวกับว่ามันเป็นน้ำเปล่าเสียอย่างนั้น

“เฮ้ย เบาเว้ยๆ มึงไม่คิดว่าเมียกูจะหวงกูจนไม่อยากให้กูมาบ้างเหรอวะไม่ใช่กูติดเมียคนเดียว เมียกูก็อยากติดกู แปลกตรงไหน ผัวเมียเขารักกัน” เวทัสเอ่ยถามพร้อมกับนั่งเก้าอี้บาร์ข้างๆเพื่อน

“กูรู้ว่าคุณข้าวฟ่างเขาไม่งี่เง่าไม่ติดมืงเท่ามึงติดเขาหรอก คนที่ติดเมียอะคือมึง ห่างนิดห่างหน่อยไม่ได้” ธามไทได้ทีแซวทันที ใครๆ ก็รู้ว่าก่อนหน้านี้เวทัสไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กลับแพ้ให้กับเมรีญาอย่างราบคาบ

“พูดแบบนี้ กูกลับดีไหมครับ นี่ก็สละเวลาอันมีค่าในการนอนกอดเมียมาหามึงแล้วไงครับเพื่อน” เวทัสพูดอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะยกแก้วเหล้ากระดกเช่นกัน

“เออ ขอบใจที่มึงมา ถึงมึงไม่มา กูก็จะตามจนกว่ามึงจะมา” ธามไทยักไหล่อย่างไม่สนใจ คิดจะทำอย่างที่พูดจริงและหากเวทัสไม่รับสาย เขาคงตามบุกถึงคอนโดฯ แน่

“เออ กูรู้ ก็มึงแม่งไม่มีใครคบไง”

“หรือมึงมี?” ธามไทเหยียดยิ้มสวนขึ้นทันที

“มี แต่กูไม่อยากคบ กูหวงพื้นที่ส่วนตัวโว้ย มีอะไรไหม”

แล้วทั้งสองหนุ่มก็หัวเราะเสียงดังด้วยความตลกขบขัน ก่อนที่เวทัสจะสังเกตเห็นความเศร้าและกังวลของธามไท

“ว่าแต่เรียกกูมาดึกๆ แบบนี้มีเรื่องไรวะ” เจ้าถิ่นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง น้อยครั้งที่เขาจะเห็นเพื่อนรักมีสีหน้าเครียดเช่นนี้

“เออ เรื่องงานนั่นแหละ” ธามไทพูดก่อนจะหยิบ Pod ขึ้นมาสูบทันทีเพื่อระบายความเครียด

“มึงก็ปล่อยวางบ้าง หมอไม่ได้มีแค่มึงคนเดียวนะ หยุดงานบ้างก็ได้ จะบ้างานไปถึงไหน” เวทัสกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้จักธามไทดี เพื่อนของเขาห่วงชีวิตคนไข้เสียยิ่งกว่าอะไร บางเดือน หมอหนุ่มไม่หยุดงานเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ใช่เรื่องนั้นว่ะ แต่แม่งเรื่องศศิ” ธามไทดื่มเหล้าเข้าปากอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขากำลังพูดถึง ‘ศศิ’ ลูกสาวของหุ้นส่วนโรงพยาบาลที่ถูกหมายมั่นปั้นมือให้แต่งงานกับเขาแต่เขาไม่เคยรู้สึกอะไรด้วย

“อ้อ ผู้หญิงสวยๆ ที่เป็นลูกสาวคุณสุนทร” เวทัสจำได้ดีว่า คุณสุนทรปลาบปลื้มธามไทแค่ไหน และตั้งแต่ที่ลูกสาวกลับจากต่างประเทศ ฝ่ายนั้นก็คอยพยายามจับคู่ศศิกับธามไทตลอด

“เออดิ”

“มีไรวะ อย่าบอกนะว่า…” เวทัสพูดอย่างรู้ทัน เพราะก่อนหน้านี้ธามไทเคยเอาเรื่องนี้มาปรึกษาบ้างแล้ว ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะจบไปตั้งนาน กลายเป็นว่ายังไม่จบอีก

“เมื่อตอนค่ำ คุณสุนทรนัดพบกูเรื่องงานเนี่ยแหละ แล้วก็เข้าเรื่องศศิอีก พูดจาเหมือนอยากให้กูเอาลูกเขาเป็นเมีย ละกูแม่งก็ไม่ใช่คนฝืนอะไรได้ด้วย กูเลยปฏิเสธไปตรงๆ เลย ว่าไม่อยากได้ลูกเขาเป็นเมีย” ธามไทพูดอย่างหัวเสีย สุนทรพยายามจะยัดเยียดลูกสาวให้อย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเขาจะไม่ได้นึกรังเกียจศศิ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้ชอบศศิแบบนั้นเช่นกัน