บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)-(04)

“ฮือ”    

          เสียงสะอื้นฮักดังอยู่เป็นระลอก น้ำตารินไหลไม่ขาดสาย

          ด้านโมกข์เดินออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิด ภายใต้ใบหน้าเรียบตึงมีความสะเทือนใจซุกซ่อนอยู่ ไม่นานก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนที่ต้องการ 

          “ยัยหนูเป็นยังไงบ้างครับ” น้ำเสียงที่ถามออกไปต่างจากตอนอยู่กับพาขวัญลิบลับ

          “ตื่นมาก็เอาแต่ร้องหาหนูขวัญค่ะ นี่ก็เพิ่งจะหลับไป”       

          พิมพ์ผกากล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล เธอกลัวว่าพาณิภัคและพาณิธิดาจะล้มป่วยเอาได้ ขืนยังเอาแต่ตะเบ็งเสียงร้องไห้อยู่แบบนี้ รู้ดีว่าเด็กๆ ติดคนเป็นแม่อย่างมาก ในเมื่อมีกันและกันแค่สามคนเท่านั้น คนเป็นพ่อก็ช่างใจแข็งเสียนี่กระไร

          หลังได้คำตอบ สีหน้าคร้ามคมก็มีความห่วงใยปรากฏขึ้น เขาเป็นห่วงพาณิธิดาเป็นพิเศษ เพราะลูกคนเล็กร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แต่ถ้าจะทิ้งพาขวัญแล้วกลับไปดูลูกๆ ในตอนนี้คงไม่ดี เลยจำใจต้องเอ่ยปากให้คนที่เคารพช่วยดูแลเด็กๆ ต่อไปอีก หลังจากนั้นจึงถอยหลังกลับเข้าไปในห้อง

          เมื่อโมกข์เข้ามาในห้อง พาขวัญรีบพลิกตัวหันหลังให้คนไร้หัวใจทันทีแม้จะมีอาการเจ็บแผล ซึ่งคงไม่สู้ปวดใจ ทางโมกข์หย่อนก้นลงนั่งโดยไม่มีบทสนทนาอะไร เอาแต่ตีหน้าเป็นมนุษย์หุ่นยนต์ตามแบบฉบับคนหัวใจด้านชา     

         

          อาการปวดแปลบยังสำแดงบนใบหน้าของพาขวัญ หลังผ่านมาอีกสองวัน หญิงสาวไม่อาจฝืนยิ้มหรือแม้แต่จะเอ่ยคำไหนกับคนนั่งเฝ้าได้ อยากจะไล่เขาไปไกลๆ แต่กลับไม่กล้า เนื่องจากชายที่นั่งหน้าเรียบอยู่นี้ไม่ต่างจากเจ้าชีวิต

          หญิงสาวยิ้มขื่นขมออกมา กล้ำกลืนและฝืนทนต่อไป ถึงแม้จะรู้วันสิ้นสุด แต่มันกลับช่างนานเหลือเกิน เธออยากจะให้เวลาหมุนเวียนไปอย่างเร็วไว ให้หลับแล้วลืมตาขึ้นมาเป็นวันที่รอคอย

          “แม่...ขวัญเหนื่อยเหลือเกิน”     

          พาขวัญคิดถึงอ้อมกอดของมารดาขึ้นมาจนอยากจะกลับไปหา หลังไม่ได้ไปมาเกือบหนึ่งปี แต่ยังมีการติดต่อหากันผ่านสายโทรศัพท์อยู่เสมอ

          ทุกครั้งพาขวัญต้องฝืนยิ้มและโกหกมารดาว่าความสัมพันธ์ของเธอกับโมกข์ดีขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ไม่มีอะไรคืบหน้า มีแต่จะถอยหลังลงคลอง

ไม่นานสีหน้าซีดเซียวก็มีริ้วรอยแห่งความดีใจ ยามเห็นว่ามีคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

          “ลุงไม้” แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาใจกลับต้องห่อเหี่ยวลง เมื่อชะเง้อคอมองไปที่ประตูหวังว่าจะเห็นร่างน้อยของลูกๆ แต่ไม่พบ

          “เป็นยังไงบ้างหนูขวัญ” ลุงไม้ยกยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้

          “ขวัญดีขึ้นแล้วค่ะ แล้วเด็กๆ เป็นยังไงบ้างคะ แก...ร้องไห้หรือเปล่า” น้ำเสียงประโยคท้ายแสดงถึงความเศร้าและห่วงใยในตัวลูกน้อย เธออยากจะได้ยินเสียงเรียกว่า แม่ขัน แม่ขัน ใจจะขาดแล้ว

          คนต้องตอบหันไปมองคนเป็นนายชั่ววินาทีแล้วจึงเอ่ย

          “มีงอแงบ้างครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะ”

          “พาลูกมาหาขวัญได้ไหมคะ” หญิงสาวขอร้อง

          ลุงไม้ถึงกับอึกอัก สีหน้าลำบากใจ เนื่องจากเจ้านายคงไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น

          “รอให้หายดีก่อน แล้วฉันจะเป็นคนพาเด็กๆ มาหาเธอเอง” ชายหนุ่มพูดสวนขึ้นห้วนๆ ด้วยอยากให้หญิงสาวดีขึ้นกว่านี้ก่อน ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายคิดถึงลูกแค่ไหน อย่างไรก็จะไม่ใจอ่อน ขืนยอมให้ลูกมาหา พวกแกคงปีนป่ายไปกอดรัดมารดา พานไปให้รอยแผลต้องปริออกแน่ เดี๋ยวจะแย่เอาได้

          “แต่ขวัญไม่อยากรอ” หญิงสาวสวนกลับทันที

          ฝ่ายเจ้าชีวิตไม่สนใจคำพูดของพาขวัญและเดินหนีออกจากห้องไป

          หญิงสาวเลือกจะเบือนหน้าไปนอกหน้าต่าง นึกอยากเป็นเจ้านกตัวน้อยขึ้นมา อยากมีปีกจะได้บินหนีไปให้ไกล ทว่าจะทำเช่นนั้นก็ต่อเมื่อปลดพันธะลงได้

          ชายหนุ่มหายไปเกือบทั้งวัน ก่อนจะโผล่หน้ามาอีกครั้งในช่วงกลางคืน ส่วนลุงไม้ขอตัวกลับไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นจึงมีแต่ความตึงเครียดและแสนอึมครึม