บทที่ 9 ราวหัวใจจะขาดรอนๆ (2)-(03)

ก้อนเมฆสีดำยังคงปกคลุมไปทั่วพื้นที่อกซ้าย หนึ่งคืนกับหนึ่งวันที่ผ่านมาเขาต้องทนอยู่กับความรู้สึกกังวล          

          เวลานี้เขากำลังนั่งเฝ้ามองร่างบนเตียงหลังคุณหมออนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ หน้าของโมกข์หมองลงจากการอดนอน เขาต้องเฝ้าหญิงสาวสลับกับการกลับไปดูลูกสาวทั้งสอง อาจจะมีงีบหลับบ้าง แต่ไม่นานก็ต้องตื่นขึ้นมาด้วยความหวัง

          เขาสมควรคาดหวังใช่ไหม

          มันคงไม่ผิดอะไร หากจะรู้สึกสงสารและห่วงใยพาขวัญ ในเมื่อเจ้าตัวเป็นเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งที่ดันพ่วงด้วยสถานะ ‘แม่ของลูก’

          นาทีที่เห็นหน้าท้องพาขวัญเต็มไปด้วยเลือด ใจเขาสั่นสะท้านและจะไม่ยอมให้หญิงสาวเป็นอะไรไป สายตาคมช้อนขึ้นมองไปยังเตียงขนาดพอดีกลางห้อง แล้วระบายลมหายใจหนักๆ เขานึกกลัวหัวใจของตนเองจริงๆ

          ก่อนสีหน้าจะลดร่องรอยความเครียดลงเมื่อร่างน้อยเริ่มขยับตัว โมกข์รีบลุกพรวดขึ้นไปชิดขอบเตียง จดจ้องทุกการเคลื่อนไหวช้าๆ ของคนเจ็บ เขาอยากจะเห็นนัยน์ตาที่มีแววโศกลืมขึ้น

          “พาขวัญ”        

          เขาเรียกหญิงสาวด้วยสุ้มเสียงที่ยังกระด้างไม่ต่างจากเดิม เพียงแต่มีความอ่อนโยนสำแดงขึ้น โล่งอกได้เสียที

          เปลือกตาของคนเจ็บค่อยๆ เปิดขึ้น ทว่าแสงสว่างในห้องวาบเข้ามาทำให้ต้องปิดตาลงอีกหน ทุกๆ อย่างในความทรงจำวิ่งฉิวเข้ามา ทุกการกระทำ ทุกความหวาดกลัว และทุกคำพูดส่งผลร้ายแรง เนื้อตัวของหญิงสาวเริ่มสั่นเทา พร้อมน้ำใสๆ ฉ่ำเยิ้มหน่วยตา        

          และมีหนึ่งอย่างที่ทำให้หญิงสาวเกิดอาการจุกแน่นในอก ไม่พ้นวลีของชายที่กำลังจ้องมองมา นอกจากไม่มีหัวใจแล้วเขายังเป็นคนที่ร้ายกาจที่สุด

          “พาขวัญเป็นอะไรหรือเปล่า” โมกข์ถามเสียงเข้ม หลังหญิงสาวนิ่งเงียบไป ใจชักเป็นห่วงขึ้นมา

          สาวเจ้าพยายามฝืนทน ไม่ยอมให้ตนเองคร่ำครวญหวนไห้ เธอจะต้องไม่เสียน้ำตา พาขวัญกัดเม้มเรียวปากอย่างสุดจะกลั้น แค่เห็นใบหน้าคนใจร้าย ทุกความตั้งใจก็สูญสิ้น ไม่ง่ายเลยในการต้องอดและทนอยู่โดยไม่เก็บกักความใจดำของสามีมาทำร้ายความรู้สึก จะเกลียดกันก็ไม่ว่า แต่ไยจึงไม่เมตตาพาณิภัคและพาณิธิดาบ้าง สักนิดก็ยังดี

          “เจ็บแผลหรือไง ฉันจะได้ไปตามหมอให้” เห็นสีหน้าเศร้าๆ โมกข์ก็พานนึกไปว่าอาจเกิดจากพิษของบาดแผลทางกาย

          “ลูกๆ ปลอดภัยใช่ไหมคะ” พาขวัญส่ายหน้า แล้วถามถึงแก้วตาดวงใจ หัวใจเธอคงสลายหากเด็กทั้งสองเป็นอะไรไป ทุกวันนี้มีแรงและกำลังใจได้ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกๆ พวกแกเป็นเสมือนยาวิเศษสำหรับเธอ   

          คนตัวโตพยักหน้า

          “เรื่องคนร้ายฉันจับตัวส่งให้ตำรวจไปแล้ว”

          คำบอกกล่าวไม่ได้ทำให้พาขวัญยินดียินร้าย แค่โล่งอกได้เท่านั้น คำพูดของโมกข์มีผลกระทบกับเธอมากกว่า แล้วความเงียบก็ได้เข้าปกคลุม มีแค่สายตาจดจ้อง ต่างฝ่ายต่างเอาความรู้สึกปวดลึกสาดใส่กัน ใช่ว่าหุ่นยนต์ตัวใหญ่จะไม่รับรู้ถึงสายตาตัดพ้อ

          ในที่สุดความอ่อนแอก็ถาโถมเข้ามา พาขวัญน้ำตาปริ่มล้น เธอยังเฝ้าคิดถึงแต่คำพูดไร้หัวใจนั้น จนอยากจะลุกขึ้นไปเอาสองมือระรัวอกกว้าง

          “ถ้าขวัญตาย คุณโมกข์จะทิ้งเด็กๆ จริงหรือคะ” ในที่สุดเธอก็ถามออกไป

          คนต้องตอบตัวแข็งไปชั่วขณะ รับรู้ถึงอาการใจจะขาดของร่างบางแต่กลับไม่แยแส และไม่ขอตอบอะไรทั้งสิ้น เพราะคิดว่าคำตอบไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

          “คนใจร้าย นั่นลูกของเรานะคะ” พาขวัญพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ไม่สามารถสั่งห้ามให้น้ำตาหยุดรินไหลได้ ไยโมกข์ถึงเป็นคนใจจืดใจดำเช่นนี้ ไม่นานเสียงสะอื้นก็ดังขึ้น ได้แต่นึกสงสารลูกและตนเอง ทำไมโชคชะตาต้องชักพาให้เธอและเขามาบรรจบกัน

          “ใช่ลูก แล้วลูกของเราเกิดมาจากวิธีไหนล่ะ ฉันเต็มใจหรือ”

          คำถามที่สวนกลับมาทำให้หญิงสาวสะอึกแล้วหยุดนิ่งไปหลายนาที

          “ขวัญอยากเจอลูก”      

          เธอรู้สึกหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไหว ยามนี้จึงอยากได้กำลังใจ อยากโอบกอดลูกน้อย รวมไปถึงอยากจะหอบลูกหนีไปให้ไกล ให้พ้นจากความผิดที่ติดตัว เธอต้องการไปเริ่มต้นใหม่ที่ไม่มีผู้ชายไร้หัวใจ

          ท่าทีที่นิ่งเงียบของโมกข์ ทำให้พาขวัญต้องตะเบ็งเสียงสั่นๆ ออกไปอีก

          “คุณโมกข์”

          “หุบปากแล้วนอนซะ เธอจะได้เจอลูกก็ต่อเมื่ออาการดีขึ้นแล้วเท่านั้น” โมกข์บอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไม่มีการปลุกปลอบใดๆ ถึงแม้จะเห็นเต็มตาว่าพาขวัญกำลังสะอื้นไห้ เขาอยากให้เธอเจ็บบ้าง จะได้รู้ว่าเขาเองก็เจ็บไม่น้อยในวันที่ต้องเสียนุริน กระนั้นเขาก็ไม่ได้ใจดำเช่นเจ้าตัวหรอกที่เอาตัวรอดด้วยการทำร้ายคนอื่น

          ปัง!

          เสียงปิดประตูห้องเต็มแรงทำให้ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ก่อนจะซุกหน้าเข้ากับหมอน วันนี้เธอต้องขอเป็นคนอ่อนแอสักวัน เพราะเกินกว่าจะฝืนไหว

          “ฮือ”