บทที่ 6 ลิปสติก (05)

“คะ...คุณหมอก”         

          นุดีลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงแรงยุบตัวของเตียง หนำซ้ำยังสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ไม่กี่วินาทีต่อมาก็แทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอ เมื่อร่างน้อยๆ โดนเรือนกายสูงใหญ่คร่อมทับ สีหน้าบ่งบอกว่ามีเรื่องไม่ชอบใจ

          นัยน์ตาของคนตัวโตเข้มขึ้น โครงหน้าหล่อเหลาค่อยๆ โน้มลงมาใกล้กับดวงหน้าสวย

          “อยากรู้ทำไมไม่ถาม” หนึ่งคำถามถูกเอ่ยออกมา ขณะใบหน้าห่างกันแค่คืบ นัยน์ตาฉายแววไม่พึงพอใจกับการที่นุดีมักเก็บความทุกข์ไว้กับตัว

          คำถามนั้นทำให้หญิงสาวเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เธออยากถามใจจะขาด แต่กลัวจะกลายไปเป็นการล้ำเส้น

          ฝ่ามือใหญ่เชยหน้านวลให้กลับมาสบตากัน ไออุ่นๆ จากคนตัวโตจึงแผ่ไปหาคนหน้าเศร้า ก่อนคนถูกจับจ้องจะเม้มเรียวปากแน่น

          มือข้างหนึ่งของหมอกยกขึ้นลูบแก้มนวลเบาๆ รู้ว่านุดีคงไม่กล้าถาม เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาและเธอมีกำแพงความรู้สึกกั้นกลาง รวมไปถึงมีคำว่า ‘ศัตรู’ เป็นตัวทำให้ต่างฝ่ายต่างพยายามถอยห่าง แต่ลึกๆ แล้วภายในใจกลับมีบางความรู้สึกชัดเจน

          “ฟังนะ รอยลิปสติกนั่นเป็นแค่อุบัติเหตุ คุณอ้อยเดินไม่ระวังเลยล้ม ผมก็เลยคว้าตัวเธอไว้ และคงจะเปื้อนมาตอนนั้น” อรัญดาหรืออ้อยเป็นเลขาฯ ของหมอกซึ่งทำงานร่วมกันมาหลายปี และนุดีเองก็รู้จัก

          คำอธิบายทำให้นุดีต้องมองลึกเข้าไปในแววตาคู่คม แค่เขาพูดเธอก็เชื่อใจ เพราะชายหนุ่มไม่เคยโกหก พลันยิ้มบางๆ ตอบกลับ เป็นการสื่อว่าเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว และขอบคุณที่คนตัวโตห่วงใย ทั้งที่ไม่จำเป็นเลย

          หมอกยกมือไปลูบแก้มนุ่ม ก่อนจะโน้มหน้าลงจดปลายจมูกบนหน้าผากมน ตามมาด้วยพวงแก้มทั้งสอง แล้วไปหยุดอยู่ที่เรียวปากอมชมพู        

          ลมหายใจร้อนระอุขึ้นในทันใด ความปรารถนาค่อยๆ หมุนเวียนเข้าไปในทุกอณูความรู้สึก

          ปากอิ่มถูกกัดเบาๆ เป็นสัมผัสหวานๆ จากหมอก ทุกครั้งที่ได้แนบชิดมีแต่ความอิ่มเอม เขาไม่เคยสร้างความเจ็บช้ำทางร่างกาย ส่วนหัวใจย่อมมีบ้างเป็นธรรมดาตามประสาคนไร้รัก แต่ได้เท่านี้ก็ถือว่าดีนักหนาแล้ว ดีกว่าต้องทุกข์ทั้งกายและใจ

           “คุณหมอก…” 

          คนตัวเล็กร้องครางและพยายามเบือนหน้าหนี หลังชายหนุ่มเริ่มรุกหนักขึ้น สองมือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแล้วกดจูบถี่ๆ หนักๆ แต่ไม่ได้ดุดัน ยังอยู่บนความปรารถนาที่หวานละมุน ค่อยๆ สร้างพลังรักที่ทั้งสองเต็มใจจะร่วมใช้เวลาแห่งความสุขด้วยกัน สานสัมพันธ์แม้ใจไม่อาจรัก

           ความต้องการของร่างกายค่อยๆ ลุกโชนขึ้นคล้ายมีคนโยนเชื้อไฟลงไปเพิ่มเติม ร่างอ้อนแอ้นของนุดีสั่นเล็กน้อยแล้วเบียดเข้าหาร่างโตอย่างสุดจะห้าม แต่มีหนึ่งสิ่งที่ทำให้ใจดวงเล็กยังนึกห่วงและถือว่าสำคัญไม่น้อย

          “อย่าค่ะคุณหมอก นุดียังไม่…” 

          ทว่าฝ่ายชายไม่เปิดโอกาสให้เอ่ยปากบอกเลย หมอกเดินหน้ารุกและตั้งใจจะรักนุดี แล้วมอบความสิเน่หาให้อย่างไม่หยุดยั้ง

          ไม่นานนักร่างระหงก็อ่อนระทวยพร้อมปล่อยใจไปกับความร้อนเร่าของชายที่เธอห่วงใยทุกลมหายใจ