บทที่ 6 ลิปสติก (04)

“ไม่ต้องทำสีหน้าแบบนั้นหรอกครับ พี่รู้ว่าพี่เป็นได้แค่พี่ชาย แต่ถ้าวันหนึ่งที่นุดีไม่เหลือใคร อย่าลืมนะว่ายังมีพี่ที่รอจะปกป้องนุดีอยู่” วาคิมมีความห่วงใยและจริงใจให้นุดีเสมอ แต่ถ้าเป็นใครอีกคน เขากลับมีให้แต่ความเย็นชา ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อหัวใจไม่ได้รัก

          หญิงสาวระบายยิ้มอีกหนแล้วเดินเลี่ยงตัวเข้าไปในห้องทำงาน ทันทีที่แผ่นหลังพิงกับเบาะ ก็ต้องยกมือขึ้นมากุมขมับกับความรู้สึกที่รุมเร้า

          เฮ้อออ… ‘ความรักของแกมีแต่เจ็บกับเจ็บนะยัยนุดี’ รู้ว่าไม่มีทางเป็นจริง แต่ก็หยุดรักไม่ได้เช่นกัน

          นุดีไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกได้ มีแต่ปล่อยให้ยิ่งถลำลึกลงไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ว่าจะเดินย้อนกลับไป ณ จุดเริ่มต้นได้อย่างไร ก่อนจะสะบัดศีรษะแรงๆ หันกลับมาสนใจงานตรงหน้า จนระยะเวลาล่วงเลยมาถึงยามเย็นหญิงสาวก็คว้ากระเป๋าสะพายใบสวยขึ้นมาเพื่อตรงกลับคอนโดมิเนียม

          บรรยากาศในห้องกว้างๆ นี้ช่างอ้างว้าง กระทั่งเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาบอกว่าเกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ใครอีกคนก็ยังไม่กลับมา แต่นุดีก็ยังรอ

          ชายรูปร่างสูงโตเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าติดกาย สีหน้าไร้ความรู้สึก แม้เห็นว่ามีคนรออยู่ก็ตามที

          นุดีรีบลุกขึ้นไปทำหน้าที่ภรรยาที่ได้มาด้วยความไม่เต็มใจ เธอรับกระเป๋าเอกสารจากมือหนาแล้วนำมันไปวางไว้บนโต๊ะทำงาน พลันหมุนกายกลับมาหาชายหนุ่มอีกหน

          “หิวไหมคะ เดี๋ยวนุดีไปหาอะไรมาให้กิน” เธอรู้ดีว่ามันเป็นคำถามที่โง่ เพราะกลิ่นเหล้าฟุ้งลอยมาเตะจมูกขนาดนี้ แสดงว่าเขาคงพาลูกค้าออกไปกินข้าวมา

          ชายหนุ่มส่ายหน้าปราศจากรอยยิ้มแทนคำตอบ หันมองเจ้าของร่างเล็กเพียงเสี้ยวนาที แล้วเดินอาดๆ เข้าไปในห้องนอน         

          นุดีจึงเดินตามเข้าไป แต่แล้วเท้าน้อยๆ ก็มีอันต้องชะงัก เพราะดวงตากลมโตมองไปเห็นบางสิ่ง ส่งผลให้รอยร้าวในหัวใจเริ่มปริออก จนรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

          คนที่ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามมาต้องหันหลังกลับไปมอง แล้วพบสายตาสั่นไหวจากภรรยาลับๆ

          “เป็นอะไร”      

          เขาสืบเท้ากลับมาเพื่อทวงถาม พลางยกมือขึ้นลูบแก้มนวลเบาๆ เพราะกังวลว่าคนตรงหน้าจะล้มป่วย นุดีร่างกายอ่อนแอ แต่เจ้าตัวไม่เคยทำให้ใครสงสาร พยายามทำเป็นเข้มแข็งเหมือนหนูตัวจ้อยซึ่งพยายามงัดท่อนซุงที่มีน้ำหนักมาก

          คนโดนถามส่ายศีรษะไปมา แม้ใจสั่นแต่ก็ฝืนยิ้มตอบกลับไป

          แค่ได้คำตอบ ชายที่แสดงความห่วงใยเล็กๆ ก็หมุนตัวเดินเข้าห้องไป ทิ้งให้นุดีก้าวเท้าไม่ออก ได้แต่ตั้งคำถามในใจว่า

          ‘ใครกัน...ใครคือเจ้าของ’

          เปลือกตาบางปิดลงเพื่อเรียกความเข้มแข็ง ไม่อยากสร้างความอึดอัดระหว่างกัน เพราะรู้ว่าตนอยู่ในฐานะอะไร ไม่ได้มีสิทธิ์มีเสียงมากนัก เธออยู่อย่างเจียมตัวและรู้ว่าสมควรทำอะไร แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าก็ไม่วายคุกรุ่นไปด้วยความเศร้า

          ด้านหมอกรีบเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบผ้าขนหนูออกมา เขารู้สึกเหนียวตัวและเหม็นกลิ่นเหล้าไปหมด ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่ามีหนึ่งสิ่งผิดแปลกไป

          ฝ่ามือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อ ตามด้วยกางเกง แล้วถอดโยนใส่ตะกร้า จากนั้นจึงนำผ้าขนหนูมาพันกายไว้ ระหว่างนั้นก็ชำเลืองมองนุดีอยู่ตลอด สงสัยว่าสายตาคู่นั้นเศร้าลงเพราะเหตุใดกัน ก่อนจะละทิ้งทุกความรู้สึกแล้วเดินตรงเข้าไปอาบน้ำ

          ส่วนคนที่เวลานี้นั่งนิ่งอยู่บนเตียงผ่อนลมหายใจออกมา เอาเข้าจริงๆ มันไม่ง่ายเลย เพราะมีคำถามวนเวียนอยู่ในหัวตลอด หากไม่ขจัดให้หมดความขุ่นข้องก็ไม่มีทางจางหาย แต่จะเอ่ยปากถามไปว่าอย่างไรล่ะ แล้วต้องใช้น้ำเสียงประมาณไหนไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกรำคาญ      

          หญิงสาวครุ่นคิดพลางเป่าปาก กลัวว่าถามไปแล้วจะกลายเป็นสร้างกำแพงที่กั้นกลางระหว่างกันให้สูงกว่าเดิม

          ซ่า ซ่า

          เสียงน้ำกระทบพื้นดังขึ้นพอๆ กับความวุ่นวายในทรวงละมุน นุดีทิ้งตัวลงนอน แล้วเผลอหลับไปในที่สุด ปล่อยให้คนที่เดินออกมาจากห้องน้ำยืนมอง

          จากนั้นหมอกก็เดินไปคว้ากางเกงนอนในตู้มาสวมใส่ แต่ในจังหวะที่หมุนตัวจะเดินขึ้นเตียง สายตาก็ไปเห็นอะไรบางอย่างทำให้ต้องก้มไปหยิบขึ้นมาพิจารณา

          หมอกกระแทกลมหายใจแรงๆ รู้แล้วว่าสิ่งใดที่ทำให้นัยน์ตาสวยหม่นลงอย่างชัดเจน เขาส่ายศีรษะไปมาอย่างนึกตำหนิ พร้อมรีบเดินเข้าไปหาคนที่ทำให้หัวใจเดือดขึ้นมา

          “คะ...คุณหมอก”