บทที่ 114

คืนนี้หลี่จือหลินล่าไก่ป่าได้หนึ่งตัว กำลังทำไก่ขอทานให้นางกิน แต่เหตุใดไม่รู้...นางจึงรู้สึกกระวนกระวายยิ่งนัก ต่างจากเขาที่ยังคงกล่าวกับนางอย่างสุขุมเยือกเย็น พอกไก่ด้วยโคลนอย่างสุขุมเยือกเย็น และสุมไฟ ก่อนจะโยนไก่ที่พอกโคลนทับไว้แล้วลงไปอย่างสุขุมเยือกเย็นเป็นที่สุด

“ในเมื่อเจ้ากำลังจะแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง มีสองสามเรื่องที่เจ้าควรจะรู้เอาไว้” จู่ๆ หลี่จือหลินก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้นาง “เจ้าว่าจวิ้นหวังที่มีบุตรชายเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลที่มากความสามารถเช่นข้า สง่างามและชำนาญการรบเป็นที่เลื่องลือเช่นข้า สามารถไต่เต้าขึ้นเป็นแม่ทัพด้วยตนเองตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นข้า...จวิ้นหวังที่พรั่งพร้อมด้วยทรัพย์สินและอำนาจถึงเพียงนี้...จวิ้นหวังจ๋างจื่อที่เก่งกาจได้รับการยอมรับถึงเพียงนี้...และตำหนักจวิ้นหวังที่กำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟูถึงเพียงนี้ จะมีศัตรูบ้างหรือไม่”

เซียงหรงกลอกตาเมื่อได้ยินคำว่า ‘แต่งเข้าตำหนัก’

คำว่า ‘ศัตรู’ ไม่ได้ทำให้นางตกใจมากนัก อันที่จริง นับตั้งแต่มีข่าวการหมั้นหมายระหว่างนางกับเขา ข้างนอกจวนกั๋วกงก็มี ‘ศัตรู’ คอยหาเหตุใส่ไคล้ทำลายนางมากขึ้น

หากเดาไม่ผิด คนเหล่านั้นอย่างน้อยๆ ก็แปดส่วนย่อมต้องเป็น ‘ศัตรู’ ของท่านลุงจวิ้นหวัง ตำหนักจวิ้นหวัง และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง…ของคนผู้นี้ เพราะเมื่อมีการหมั้นหมาย ย่อมหมายความว่าชื่อเสียง สถานะ และตัวตนของนางเองก็เกี่ยวพัน สามารถส่งผลกระทบถึงตำหนักจวิ้นหวัง ท่านลุงของนาง และคู่หมั้นอย่างเขาด้วยเช่นกัน

เซียงหรงพอเดาออกว่าเขาจะพูดอะไร นางคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ย่อมต้องมี”

“แล้วเจ้าว่า ผู้ใดที่จะมีความเคียดแค้นหรือต้องการทำลายจวิ้นหวังที่สูงส่ง จวิ้นหวังจ๋างจื่อ และตำหนักจวิ้นหวังเล่า”

“ท่านลุงไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองในราชสำนัก แต่เป็นขุนศึกชาญสมรภูมิ ซ้ำยังเป็นพระญาติของฝ่าบาท หากพิจารณาจากเพียงเท่านี้แล้ว ผู้ที่ขัดหูขัดตาคงไม่ใช่ขุนนาง เพราะจวิ้นหวังไม่ได้ไปขวางทางก้าวหน้าของพวกเขา ส่วนบรรดาแม่ทัพกลับยิ่งไม่ใช่ เพราะในการศึกสงคราม หากมีแม่ทัพเก่งกาจย่อมเพิ่มโอกาสที่จะเอาชนะศัตรูได้มากกว่า ในยามที่บ้านเมืองต้องรับศึกหลายด้านเช่นนี้ ไม่น่าจะมีแม่ทัพสติดีๆ คนใดต้องการบั่นทอนกำลังของบ้านเมืองตนเอง อีกประการหนึ่ง ตำแหน่งจวิ้นหวังจ๋างจื่อของท่านแม้จะได้มาเพราะสายเลือดจากบิดา แต่ตำแหน่งแม่ทัพกลับเป็นท่านที่ไต่เต้ามาด้วยความสามารถของตนเอง ดังนั้น หากจะบอกว่าเป็นศัตรูของท่านลุง ของท่าน และตำหนักจวิ้นหวัง บอกว่าเป็นศัตรูของแผ่นดินยังเข้าเค้ายิ่งกว่า”

สายตาของหลี่จือหลินฉายแววเอ็นดูรักใคร่ “สมแล้วที่เป็นโฉมงามยอดเมธี เพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและสติปัญญา เดาอีกสิ”

เซียงหรงค้อนควับ พลางเอ่ยต่อ “นอกจากศัตรูของแผ่นดิน ก็ต้องเป็นผู้ที่หวาดกลัวว่าอำนาจของตำหนักจวิ้นหวังจะมีมากขึ้น จนบดบังรัศมีของพวกเขา...”

คำพูดทั้งหมดค่อยๆ ร้อยเรียงต่อกัน

ผู้ที่ขัดหูขัดตา ไม่คำนึงถึงประโยชน์ของบ้านเมือง...หรืออาจจะคำนึงถึง แต่ถูกบดบังด้วยความอิจฉาริษยาในชื่อเสียงของทายาทผู้สืบทอดตำหนักจวิ้นหวัง…

“หรือว่า…หวงโฮ่ว...?” กล่าวกันตามตรง ทายาทสายตรงของราชวงศ์ในยามนี้ล้วนไม่โดดเด่น ไร้คนยกย่องชื่นชม โดยเฉพาะองค์ชายสาม…บุตรคนสำคัญที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของสวีหวงโฮ่ว

ไม่เพียงแต่โดดเด่นข้ามหน้าข้ามตา แต่ยามนี้ นาง สตรีซึ่งกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟู ได้ชื่อว่า ‘พรั่งพร้อมด้วยคุณธรรมความสามารถและงดงามเป็นที่เลี่ยงลือ’ ผู้คนสรรเสริญเหมือนหนึ่งยอดวีรสตรี โดดเด่นที่สุดในเทียนจิน ซ้ำยังเป็นสตรีที่หวงโฮ่วเคยหมายตา ยังใกล้จะแต่งให้ ‘จวิ้นหวังจ๋างจื่อ’ เต็มที…

บางทีตัวนางเองอาจกลายเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่กระตุ้นให้หวงโฮ่วยิ่งอยากกำจัดหลี่จือหลินด้วยซ้ำ

ในเทศกาลชมบุปผา หวงโฮ่วเองก็ ‘ลงทุนลงแรง’ กับนางไม่น้อย พอนางโดดเด่นเป็นที่ชื่นชมขึ้นมา ผู้ได้รับประโยชน์กลับเป็นจวิ้นหวังจ๋างจื่อและตำหนักจวิ้นหวัง หวงโฮ่วที่ไหนจะไม่รู้สึกรู้สาสักนิด...

สวีหวงโฮ่วเองก็เป็นสตรีในวังหลังผู้หนึ่ง เรือนหลังในจวนกั๋วกงว่าซับซ้อนวุ่นวายแล้ว ในวังหลังที่สตรีนับพันตั้งแต่บนลงล่างต่างแก่งแย่งชิงดีกันคงซับซ้อนและวุ่นวายกว่ามาก สวีหวงโฮ่วที่สามารถครอบครองมงกุฎหงส์ดำรงตำแหน่งประมุขของวังหลังมานานปีที่ไหนเลยจะเป็นคนอ่อนโยนใจดีเรียบง่ายดังตาเห็น

ยามสตรีริษยา หึงหวง พยายามช่วงชิงอำนาจปกครองเรือน และพยายาม ‘กำจัด’ ทายาทของ ‘ผู้อื่น’ รวมทั้ง ‘ศัตรู’ ที่ขวางทางนั้นน่ากลัวเพียงใด...อนุหานสอนให้นางรู้ซึ้งแล้วทุกอย่าง

หลี่จือหลินยิ้มกว้าง “เด็กดี สมแล้วที่เป็นภรรยาข้า”

นางตัดสินใจไม่ถกเถียงประเด็นนี้ รีบเอ่ยต่ออย่างรวดเร็ว “หากหวงโฮ่วหมายเอาชีวิตท่านและท่านลุง คิดทำลายตำหนักจวิ้นหวัง เช่นนั้นท่านก็ต้องระวังให้มาก”

“ดังนั้นเจ้าจึงต้องมาใกล้ๆ ข้าอย่างไรล่ะ”

ใบหน้าคมคายเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเย็นยะเยือกอย่างรวดเร็ว

“ท่าน—”