บทที่ 123

เมื่อถึงว่อหลง หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ได้พบหน้าซู่ซินที่ไม่เพียงปลอดภัยดีทุกอย่างแต่ยังผิวพรรณเปล่งปลั่งงดงามทั้งยังดูจะสมบูรณ์ขึ้นมากอีกด้วย เห็นได้ชัดว่าคนของหลี่จือหลินดูแลคนของนางดีเพียงใด เซียงหรงแทบล้มทั้งยืนด้วยความอ่อนล้า อ้อมกอดอันอบอุ่นของซู่ซินและสายลมที่พัดมากระทบใบหน้าของนางนำพาความอุ่นใจมาให้บ้างเล็กน้อย

ยามนี้แม้จะได้พบหน้าสาวใช้คนสำคัญที่นางรู้สึกผูกพันเหมือนพี่น้อง แต่หลี่จือหลินยังคงไม่รู้สึกตัว แม้จะยิ้มได้เล็กน้อย ในใจของนางกลับยังรู้สึกหนักอึ้ง อดพะวงไม่ได้จนรั้นจะตามไปดูอาการหลี่จือหลิน

นางตั้งใจว่าจะรอจนเขาฟื้นขึ้นมา...หลังแน่ใจได้ว่าคนผู้นี้มีชีวิตรอดปลอดภัยแล้วจริงๆ นางค่อยไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำแผลก็ยังไม่สาย

ตงหลินกล่าวว่าที่นี่มีหมอเทวดา...

ในเมื่อมีหมอเทวดาที่เก่งกาจ ซ้ำตงหลินและตงหยางตัวจริงยังคล้ายพอจะรู้วิชาการแพทย์อยู่มาก เช่นนั้น หลี่จือหลินย่อมสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วไม่ใช่หรือ?

นางก็เพียงต้องรออีกไม่นาน...เทียบกับความทุกข์ยากทั้งหมดที่ได้เผชิญมา เรื่องนี้ไม่นับว่าลำบากยากเย็นสักนิด

“คุณหนูเจ้าคะ...” แม้ซู่ซินจะเพียรเรียกอย่างไร เซียงหรงก็ไม่ได้ปริปากพูดสิ่งใดสักนิด นางเพียงแต่ยกมือห้ามปรามเท่านั้น

ซู่ซินเห็นคุณหนูของตนเป็นเช่นนี้ก็หนักใจนัก นางตัดสินใจยกอ่างน้ำอุ่นใบเล็กและผ้าสะอาดที่เนื้อนุ่มที่สุดเท่าที่จะหาได้เข้ามาช่วยเช็ดทำความสะอาดร่างกายและบาดแผลให้คุณหนูของตน ปวดใจยิ่งนักเมื่อเห็นว่าทั้งมือและแขนขาที่เคยขาวผ่องนวลเนียน ยามนี้มีรอยแผลรอยแดงและรอยเขียวช้ำเต็มไปหมด

ซู่ซินได้แต่ลอบหลั่งน้ำตาอย่างเงียบงัน ไม่กล้ารบกวนคุณหนูของตนในยามนี้

กระทั่งตอนนี้เวลาผ่านไปมากกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว คุณหนูของนางก็ยังเอาแต่เฝ้ามองว่าที่ท่านเขย ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ไม่แม้แต่จะแตะต้องอาหารและน้ำชาที่นางยกมาให้เลยด้วยซ้ำ

ซู่ซินไม่รู้ว่าระหว่างคุณหนูของนางกับท่านเขยเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง นางหวังเพียงว่าท่านเขยจะฟื้นขึ้นมาโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นคุณหนูของนางอาจถึงขั้นเป็นลมเป็นแล้งหรือล้มหมอนนอนเตียงไปด้วยอีกคนก็เป็นได้

ยามเช้าตรู่เช่นนี้ มีควันลอยขึ้นมาจากกระท่อมไม้แต่ละหลังในหมู่บ้าน มีเสียงไก่และเสียงสุนัขเห่าแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ เป็นบรรยากาศสงบสุขที่ตัวนางในอดีตเคยโหยหาเหลือเกิน ทว่ายามนี้ในใจนางกลับฝืดเฝื่อน ไม่ได้รู้สึกว่าสถานที่เช่นนี้จะวิเศษเลิศลอยอย่างไร

หากที่นี่เป็นเมืองหลวง หมอหลวงคงถูกส่งมาคอยดูแลและทำแผลใส่ยาให้จวิ้นหวังจ๋างจื่อคนสำคัญไปแล้ว…

หลังเห็นว่าพวกตนอยู่ในกระท่อมต่อไปก็รังแต่จะเกะกะรบกวนเหล่าผู้เป็นนาย ตงหลินแลกเปลี่ยนสายตากับซู่ซิน ก่อนจะพยักหน้าให้แก่กัน ชักชวนกันออกไปกระทำสิ่งที่ควรกระทำ และตระเตรียมสิ่งที่สมควรตระเตรียม เป็นต้นว่าเสื้อผ้าและของใช้ของคุณหนูสามและจวิ้นหวังจ๋างจื่อ รวมถึงที่พักใหม่สำหรับพวกตนเองด้วย

ตงหลินลากแพไม้ที่นายท่านของตนเคยใช้ออกไปเก็บด้านข้างกระท่อม รอยเลือดบนผ้าที่ใช้รองแพไม้และคราบเลือดคราบดินเกรอะกรังบนส่วนที่คล้ายทำไว้เพื่อใช้ลาก ทำให้ตงหลินทั้งรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่ข้างกายเจ้านายทั้งสอง ทั้งเกิดความยกย่องศรัทธาต่อคุณหนูสามที่ผู้เป็นนายปักใจอย่างท่วมท้น

“คุณหนูสามจวนเฉินกั๋วกง...ช่างเป็นวีรสตรีสมดังคำเล่าลือโดยแท้”

อุตส่าห์ใช้สองมือน้อยๆ สร้างแพไม้นี้ และใช้ร่างกายเล็กๆ ดูบอบบางนั่นลากแพลากที่แต่เดิมก็หนักมากอยู่แล้ว ซ้ำยังมีร่างจ๋างจื่อ[1]นอนทับอยู่บนนั้น เดินทางบนเส้นทางขรุขระฝ่าป่ารกชัฏมาจนถึงที่นี่…หากไม่ใช่ว่ามีความจริงใจและรักอย่างลึกซึ้ง แล้วจะสามารถเรียกการกระทำของคุณหนูสามท่านนี้ว่าอย่างไรได้

ดูเอาเถิด...กระทั่งตอนนี้คุณหนูสามก็ยังเอาแต่เฝ้ามองนายท่าน ไม่กิน ไม่ดื่ม บ่งบอกชัดเจนว่าทั้งใส่ใจและเป็นห่วงเป็นใยนายท่านอย่างลึกล้ำ...

เห็นทีครั้งนี้นายท่านคงสมหวังแน่แล้ว...

สิ่งที่ตงหลินลืมนึกไปก็คือ หมู่บ้านแห่งนี้เป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกล พวกเขาต่างใช้ชีวิตเรียบง่าย อยู่ร่วมกันอย่างสงบเรียบร้อยมานานปี

ชาวบ้านที่กำลังจะออกไปตัดฟืนหรือทำกิจวัตรต่างๆ ของตนตามปกติต่างมองแพไม้หน้าตาประหลาดชุ่มเลือดเกรอะกรังด้วยความตกใจ

“มีคนเจ็บอีกแล้วหรือ!” หัวหน้าหมู่บ้านรีบร้องถามทันที “ตายหรือไม่!”

“เอ่อ…” ตงหลินอึกอัก “ยังไม่ตายขอรับ…ตอนนี้พี่ชายของข้ามุ่งหน้าไปตามท่านหมอเทวดาแล้ว”

ตงหลินกล่าวจบไม่ทันไร ตงหยางก็แบกร่างหมอเทวดาคนที่ว่าผ่านหน้าทุกคน หายเข้าไปในกระท่อม

[1] ในที่นี้หมายถึงทายาทผู้สืบทอดของจวิ้นหวัง