บทที่ 154

แต่เมื่อถึงคราวต้องหลั่งน้ำตาจริงๆ เฉินเหม่ยลี่กลับร้องไห้ราวกับตนเองทำมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น!

เซียงหรงเหม่อมองอีกฝ่ายที่กำลังสะอื้นฮักๆ อย่างงุนงง เดิมอยากถามยิ่งนักว่าต้องการผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่หรือไม่ เพราะผ้าเช็ดหน้าเดิมกลับถูกขยุ้มและใช้ซับน้ำตาจนเปียกไปหมด แต่เมื่อนางเห็นฟูเหรินมงคลเดินกลับมา แล้วเอ่ยพึมพำทำนองว่าคุณหนูสกุลเฉินรักใคร่ใยดีกันยิ่งนัก เพียงเท่านั้นก็ทำให้เซียงหรงต้องลอบยิ้มออกมาอย่างรู้เท่าทันในที่สุด

เฉินเหม่ยลี่ในระยะนี้มีแต่เรื่องฉาวโฉ่ การที่มีคนสรรเสริญว่านางรักน้องสาวของตนเองยิ่งนัก นอกจากจะทำให้นางได้กลายเป็น ‘พี่สาวแสนดี’ ต่อหน้าผู้อื่น ชื่อเสียงของนางก็ย่อมต้องดีขึ้นกว่าเดิมแน่

พี่หญิงรองไม่ได้ใส่ใจนาง ที่เฉินเหม่ยลี่สนใจ ก็มีเพียงตัวเองเท่านั้น

หากจะมีข้อดีในการแต่งออกจากจวนเฉินกั๋วกงครั้งนี้อยู่บ้าง หนึ่งในข้อดีคงเป็นเรื่องที่ นับจากนี้นางย่อมไม่จำเป็นต้องคอยอดทนกับความน่าหงุดหงิดของเฉินเหม่ยลี่และเฉินชิวเยว่ รวมถึงน้องสาวต่างมารดาทั้งสองคน ที่เปิดปากพูดด้วยประโยคหนึ่งก็คิดกอบโกยผลประโยชน์ไปล่วงหน้าแล้วถึงแปดส่วน ไม่ว่านางจะเพียรทำดีด้วยอย่างไร พวกนางทั้งสี่ก็ยังคงเส้นคงวาไม่เปลี่ยนผัน

ฟูเหรินมงคลเดินเข้ามาในห้องพลางยิ้มกว้างเมื่อเห็นคุณหนูสกุลเฉินทั้งห้ากำลังร่ำไห้กันอยู่ไม่หยุด

การร่ำไห้ของเจ้าสาวก่อนออกเรือนเป็นการแสดงให้เห็นว่าเจ้าสาวนั้นอาลัยบ้านเดิมมากเพียงใด การร้องไห้ของญาติเจ้าสาวก็หมายถึงความรักความผูกพันระหว่างกันในครอบครัวและความสำคัญแสนดีของเจ้าสาวในบ้านสกุลตน

ภาพของสตรีเยาว์วัยห้าคนร่ำไห้จนตาบวมทำให้ผู้คนเห็นแล้วต่างซาบซึ้ง ทั้งยังกล่าวยกย่องชื่นชมเจ้าสาวไปตามๆ กัน

อนุหาน หานชิงเยว่ ที่ทำหน้าที่จัดการงานแต่งงานในครั้งนี้ ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งเจ้าบ้านฝ่ายหญิง แต่นางก็ยังคงสงบเสงี่ยม ร่างบอบบางในชุดสีส้มเหลือบแดงระบายยิ้มจางๆ ออกมา ผู้อื่นเพียงมองดวงตาของนางก็ทราบว่าอนุผู้นี้รักใคร่คุณหนูสามของจวนสกุลเฉินอย่างแท้จริง

            ทว่ามีเพียงนางที่รู้ว่าตนเองเกลียดชังเฉินเซียงหรงเพียงใด

“เอาล่ะๆ” ฟูเหรินมงคลยิ้มกว้าง “เจ้าสาวอย่าร้องต่อไปอีกเลย เครื่องประทินโฉมจะหลุดเอาได้นะ อีกอย่าง ข้าได้ยินเสียงแตรมาแต่ไกล เจ้าบ่าวคงใกล้เข้ามาแล้ว ต้องรีบเตรียมตัวแล้ว”

“ท่านแม่รอง” เฉินเหม่ยลี่ที่ร้องสะอึกสะอื้นเงยหน้าขึ้นมองอนุหานที่แวะมาดูความเรียบร้อยของเจ้าสาว ด้วยดวงตาบวมแดง “ข้าอยากไปส่งน้องสามเจ้าค่ะ”

คำขอของนางทำให้เซียงหรงและเฉินชิวเยว่ชะงักไปพร้อมๆ กัน ก่อนที่เฉินชิวเยว่จะบิดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

ไปส่งอย่างนั้นหรือ? จริงอยู่ที่ญาติฝ่ายหญิงจะสามารถไปส่งเจ้าสาวที่บ้านของเจ้าบ่าวได้ แต่โดยปกติแล้วก็จะต้องเป็นญาติสนิทหรือคนที่สนิทสนมกันที่จะไปส่ง เฉินเหม่ยลี่จะบอกว่าตนเองสนิทกับเฉินเซียงหรงอย่างนั้นหรือ...?

หึ! นางคิดจะหลอกผู้ใดกัน!

          ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เฉินเหม่ยลี่ก็ไม่มีทางทำดีกับเฉินเซียงหรงโดยไร้แผนการแน่!

วันนี้เฉินเหม่ยลี่แต่งกายงดงามเป็นอย่างมาก ริมฝีปากอิ่มเอิบด้วยชาดสีสดส่งกลิ่นหอมรัญจวน...

หืม...? กลิ่นนี้... เพียงได้กลิ่น เฉินชิวเยว่ก็ลอบยกมุมปากยิ้มทันที

เฉินเหม่ยลี่ถึงกับกล้าใช้ชาดเหม่ยกุยนั่น!

มิใช่ว่า...นางคิดจะทำตัวร่านร้อน ประจานตนเองในงานแต่งของเฉินเซียงหรงหรอกหรือ

นี่นางไม่กลัวว่าผู้อื่นจะติฉินนินทาตนเองมากยิ่งกว่าเดิมหรืออย่างไร

หรือนางแค่คิดง่ายๆ ว่าชื่อเสียงเสียไปแล้วครั้งหนึ่ง จะเสียอีกครั้งก็ไม่เป็นไร? ฮึ...ช่างเป็นสตรีที่ไร้หัวคิดยิ่งนัก...

เดี๋ยวนะ...หรือว่า... เฉินชิวเยว่เริ่มคาดเดาได้ลางๆ

รู้ทั้งรู้ว่าชาดเหม่ยกุยมียาปลุกกำหนัดผสมไว้ กลับนำมาใช้ในงานแต่งของน้องสาวตนเอง หากบอกว่าเฉินเหม่ยลี่ไม่ได้ต้องการหลอกล่อภมรตัวใด นางไม่เชื่อเป็นอันขาด!

ทั้งภมรตัวนี้ก็ไม่น่าจะเป็นภมรที่บินไปมาง่ายๆ ด้วย...