4.ชี้โพรงให้คนชั่ว

องครักษ์เกราะดำเหลืออดเต็มที  เพราะสหายตนถูกหยามซึ่งหน้า  ต่อจากนั้นเขาก็ลุกพรวดขึ้น  หมายจะไปจัดการกลุ่มคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกันเสีย  ทว่ามือเรียวของสหายกลับรั้งไว้

“นั่งลง  ใครอยากกล่าวอันใดก็ปล่อยมัน”  อินหลางเอ่ยเสียงเรียบ  แววตาเขายังคงนิ่งจนคนรอบข้างอ่านไม่ออก

“เจ้าจะปล่อยให้มันเหยียดหยามเช่นนี้หรือ  ดูท่าทางพวกมันเถิด  ไม่มีสะทกสะท้านอันใดเลย”  ตงไห่รีบเตือน  

ทว่าสหายกลับกล่าวในสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความต้องการของพวกเขา  “ข้าอยากรู้ความจริง  ในเมื่อบุรุษในที่นี้ต่างก็บอกว่าเคยหลับนอนกับภรรยาข้า  เช่นนั้นพวกเจ้าก็ทำให้ข้ากระจ่างใจทีเถิด  นางชั่วช้าเลวทรามอย่างนั้นจริงหรือ”  อินหลางเปล่งเสียงดังพอให้คนในห้องได้ยินทั่วกัน  และไม่เพียงแต่แขกในห้องนี้เท่านั้นที่สนใจ  ยังมีแขกผู้ใหญ่หลายคนเดินเข้ามาสมทบอีก

“ฮ่าฮ่า  นี่ท่านโหวเป็นคนร้องขอเองนะ  หากพูดไปแล้วอย่ามาว่าพวกข้าทีหลังก็แล้วกัน”  เหวินอี้เอ่ยอย่างกระหยิ่มใจ

“ใช่  ข้าร้องขอเจ้าเอง”  อินหลางยังคงยืนยันคำเดิม

“ดี!  เช่นนั้นข้าก็จะเริ่มแล้วนะ”  เหวินอี้ยังคงเรียบเคียงทำทีหยั่งเชิง  ทว่าบุรุษผู้น่าเกรงขามก็ยังนั่งนิ่งเช่นเคย ‘หึหึ  ข้าจะทำให้เจ้าขายหน้าจนอยากแทรกแผ่นดินหนีเชียวฟู่อินหลาง’  นึกอย่างสาใจ  ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการเมื่อสามวันก่อนให้เจ้าบ่าวฟัง

“อะ… อะไรกัน  นี่ซื่อจื่อกั๋วกงกับคุณหนูมู่ตันหยงแอบได้เสียกันก่อนจะมาเข้าพิธีมงคลเพียงแค่สามวันหรือเจ้าคะ  น่าอาย  น่าอายเหลือเกิน  ข้าน้อยสงสารท่านโหวยิ่งนัก  ซื่อจื่อกั๋วกงทำเช่นนี้กับท่านโหวได้เยี่ยงไรเจ้าคะ  ไม่สงสารบุรุษด้วยกันเลยหรือ  ท่านช่างใจร้ายนัก”  นางรำคนงามต่อว่าพร้อมกับเดินถอยออกมา

“แม่นางข้าเปล่านะ  ข้าถูกมู่ตันหยงหลอกล่อ  คราแรกนางไม่ยอมบอกว่าเป็นผู้ใด  กระทั่งเราได้เสียกันแล้วข้าถึงได้รู้ว่านางคือบุตรสาวคนรองของโหราจารย์มู่  ต่อมานางก็ขู่ว่าจะนำเรื่องนี้ไปบอกบิดาข้า  ข้าเลยต้องคล้อยตามนาง  ทั้งที่ใจก็ไม่อยากทำ  เหล่าบุรุษเหล่านี้ก็ถูกนางหลอกเช่นกัน  มู่ตันหยงนางเป็นสตรีมักมาก  เอากับบุรุษไปทั่ว”  เหวินอี้รีบเอ่ยแก้ต่างให้ตนเอง  โดยมีชายหนุ่มมากกว่าห้าคนช่วยกล่าวสำทับอีก

“ใช่ ๆ ข้าก็โดนด้วย  ข้ามีภรรยาอยู่แล้ว  ทว่ามู่ตันหยงกลับใช้มารยาหลอกล่อข้าจนหน้ามืดตามัวเผลอไปกับนาง”

“ส่วนข้าคิดว่านางยังไม่มีคู่หมาย  ข้าจึงหาทางเข้าใกล้นาง  จากนั้นเราก็มีสัมพันธ์กันเมื่อสองเดือนก่อน  ข้าคิดจะแต่งนางเข้าบ้าน  แต่นางไม่ยอม  บอกว่าฐานะข้าไม่คู่ควร  วันนี้ข้าเลยมาเพื่อเปิดโปงนางเสีย”  ชายหนุ่มอีกคนกล่าวขึ้น

“ไร้ยางอาย!  ไร้ยางอายที่สุด”  เสียงก่นด่าจากญาติผู้ใหญ่ในงานดังขึ้น  และมีอีกหลายเสียงที่ตามมา

“อัปมงคลที่สุด  เช่นนี้แล้วพวกท่านก็มาเพื่อชี้ตัวนางหรือเจ้าคะ  ดีจริง… หากมีพยานหลักฐานมากเพียงนี้  นางคงหนีไม่รอดแน่  ว่าแต่หากพวกท่านเห็นหน้านาง  มั่นใจหรือว่าจะจดจำนางได้  หากวันนี้ต้องเผชิญหน้ากัน…”  นางรำคนงามเอ่ยถาม

“จำได้  ข้าจำได้ไม่มีวันลืม  ถึงนางจะงามสู้เจ้าไม่ได้  ทว่าข้าจำหน้านางได้อย่างแม่นยำ”  เหวินอี้เอ่ยขึ้น  อีกหลายคนก็ยืนยันเสียงหนักแน่น  ก่อนที่ทุกคนจะสะดุ้งโหยงเพราะเสียงหนึ่ง

ปึ้ง!!

ฝ่ามือใหญ่ของฟู่อินโหวฟาดกระทบลงบนพื้นโต๊ะเบื้องหน้า  คาดว่ายามนี้มันคงแดงเถือกไปแล้ว  

“หึหึ  รับไม่ได้หรือท่านโหว”  เหวินอี้ส่งเสียงเย้ยหยัน  เมื่อเห็นท่าทางเดือดดาลของอีกฝ่ายดูท่าคงทนไม่ไหวแล้วกระมัง ค่ำคืนนี้ช่างทำให้เขามีความสุขยิ่งนัก  สาแก่ใจดีเหลือเกิน

“ดูเหมือนทุกคนจะมั่นใจว่าจำคุณหนูมู่ตันหยงได้นะเจ้าคะ  ข้าชักอยากเห็นนางเสียแล้วสิ  สตรีที่หลอกล่อบุรุษมากมายให้หลงเชื่อ  ยิ่งไปกว่านั้นนางยังทำเรื่องชั่วช้าก่อนวันแต่งอีก  ช่างไร้ยางอายหาที่ติไม่ได้จริง ๆ”  นางรำคนงามเอ่ยพร้อมกับหันมาหาเจ้าของงาน  ที่ยังคงนั่งนิ่งมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย  

“เหตุใดท่านโหวไม่เชิญเจ้าสาวออกมาเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้ดูล่ะเจ้าคะ  อย่างน้อยก็เปิดโอกาสให้นางได้แก้ต่างมิใช่หรือ  หากคุณชายเหล่านี้กล่าวหานางฝ่ายเดียว  มันก็ไม่ยุติธรรมกับนางน่ะสิ  แต่ถ้าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง  เช่นนั้นท่านโหวก็ใช้โอกาสนี้หย่าขาดจากนางเสียก็สิ้นเรื่อง  ข้าน้อยว่ามันต้องสำเร็จโดยง่ายแน่เจ้าค่ะ  ท่านโหวคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ”  นางรำตัวน้อยยังคงเอ่ยแนะ  ทุกสายตาจึงหันมาที่ฟู่อินโหวเป็นตาเดียว

ทว่าส่วนมากล้วนแต่มองเขาอย่างเย้ยหยัน

ขณะนั้นเอง  เว่ยซาก็เดินเข้ามากระซิบรายงานบางอย่าง  คนในห้องก็พากันเงี่ยหูฟังราวกับตนจะได้ยินด้วย  อินหลางจึงมองไปยังร่างอรชรที่ยืนยิ้มอยู่กลางห้อง

เขายกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย  “เอาเป็นว่า  ข้าจะทำตัวให้เป็นกลาง  ยอมให้นางออกมาเผชิญหน้ากับทุกคนก็แล้วกัน  ค่ำคืนนี้ขอให้พวกเจ้าช่วยยืนยันด้วยว่าสตรีที่เห็นใช่นางหรือไม่”

“ได้  ข้ายินดียิ่งนักท่านโหว”  เหวินอี้รีบเอ่ยก่อนใคร  เขาเผยยิ้มหยันออกมาอย่างกับเป็นผู้ชนะในการศึก  

“เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวไปนั่งพักสักครู่นะเจ้าคะ”  นางรำคนงามเอ่ยก่อนจะเดินเลี่ยงมาที่เก้าอี้ตรงมุม  ซึ่งมันอยู่ข้างกันกับเจ้าของงาน  ทว่าห่างแค่ช่วงแขนเท่านั้น  และคนที่จัดที่นั่งให้ก็คือสาวใช้ที่ยกสุราเข้ามาในคราแรกนั่นเอง

“แม่นาง  ไยเจ้าไม่มานั่งข้างข้า”  เหวินอี้รีบท้วง

“ซื่อจื่อกั๋วกงทายชื่อข้าน้อยไม่ถูกเองนะเจ้าคะ  ข้าน้อยก็ต้องหันมาปรนนิบัติเจ้าของงานสิเจ้าคะ  ใครบอกให้คุณชายไม่รู้จักข้าล่ะเจ้าคะ”  หญิงสาวเอ่ยตัดพ้อราวกับตนน้อยใจนักหนา  

เหวินอี้จึงได้แต่มองอย่างเสียดาย  

อินหลางเห็นเช่นนั้นก็เผยยิ้มชอบใจ เขาจึงเอ่ยสั่งนาง “เช่นนั้นเจ้ารินสุราให้ข้าที”  ทว่าเมื่อนางยื่นจอกให้  เขากลับจับข้อมือเล็กออกแรงดึงจนร่างอรชรนั้นเซถลานั่งลงบนตัก

“อ๊ะ!... ทำบ้าอะไรของท่าน”

“จะเล่นก็เล่นให้สมบทบาทสิ”  เสียงเย็นดังอยู่ข้างหู  ทำเอาคนที่ตั้งท่าจะดิ้นหนีต้องสงบลง  ทว่าแก้มเนียนใสกลับขึ้นสีเรื่อ  มิหนำซ้ำร่างกายนี้ยังสั่นระริกจนอีกฝ่ายสัมผัสได้  “ไม่เห็นจะเก่งเหมือนยามพูดเลยนะ”  ฟู่อินโหวเอ่ยเย้าเสียงเบา

ทว่าคนในอ้อมแขนกลับไม่ตอบ  มากไปกว่านั้นคือนางเอาแต่นั่งก้มหน้า  ไม่ยอมเงยขึ้นสบตาผู้คน  แต่มือก็พยายามบีบเนื้อที่ต้นแขนของอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง  

“ทำข้าเจ็บมาก ๆ คืนนี้ข้าจะเอาคืนเจ้า”  คำขู่เปล่งมาให้ได้ยิน  มือเล็กจึงหยุดชะงักในทันที  พร้อมกับเงยหน้าสบตาเขา   แต่ไม่ทันไรนางก็เสหลบเมื่อเห็นริมฝีปากอีกฝ่ายยกมุมขึ้น  ทว่ามันก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อได้ยินเสียงขัดจังหวะของศัตรูคู่อาฆาต  ที่แค้นกันมาตั้งแต่รุ่นปู่จนมาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้สะสาง

“ฟู่อินโหว!  ไหนเจ้าบอกว่าไม่แยแสนาง  คิดจะเปลี่ยนใจกระนั้นหรือ”  เหวินอี้คำรามเสียงดังลั่น

“นางถูกส่งมาเพื่องานมงคลของข้าโดยเฉพาะ  หากข้าไม่เชยชมก็เสียเชิงชายแย่น่ะสิ  อีกอย่างพวกเจ้าก็บอกเองมิใช่หรือว่า  ภรรยาที่ข้าแต่งเข้ามาวันนี้นางมากตัณหาเพียงใด  ขอบคุณที่พวกเจ้าช่วยเตือน  ทำให้ข้าหูตาสว่างขึ้นมาทันที  ข้าเลยคิดว่าคืนนี้จะนอนกอดหญิงงามให้ชื่นใจ  ดีกว่าไปนอนทับร่างสตรีที่ผ่านบุรุษมากหน้าหลายตามิใช่หรือ  เจ้าว่าความคิดข้าดีหรือไม่”  สิ้นคำ  ฟู่อินโหวก็รั้งใบหน้างามให้เงยขึ้น  ก่อนจะแนบริมฝีปากตนลงประกบบดเบียดความนุ่มหยุ่นอย่างเอาแต่ใจ  ทว่าไม่นานเขาก็ปล่อยให้นางเป็นอิสระ  และยังไม่ลืมที่จะกดหัวนางซบไหล่

“นะ… นี่เจ้า”  เหวินอี้ได้แต่ชี้หน้าอย่างแค้นใจ  เขาหรืออุตส่าห์สั่งคนสนิทให้เตรียมตัว  รอให้งานมงคลเลิกลา  เขาจะหาทางพานางออกไปด้วย  ค่ำคืนนี้เขาจะต้องได้เชยชมนาง  ทว่ายามนี้ฟู่อินโหวกลับฉกชิงสตรีงามไปครองซึ่งหน้าเสียได้  

น่าเจ็บใจนัก…

แต่ช่างเถิด  แม้คืนนี้เขาจะเสียนางรำผู้นี้ไป  ทว่ามันยังมีเรื่องให้เขาได้เปรียบฟู่อินหลางอยู่ ‘รอให้มู่ตันหยงมาก่อนเถิด  ข้าจะทำให้เจ้าขายหน้า  ไม่อาจอาศัยอยู่ในเมืองหลวงได้เลย’

 

 

 

#ท่านโหจะมาทำตัวเจ้าชู้ไม่ได้