LOGIN“เขาคงไม่เป็นอันใดหรอกนะ…” เหอเหยามองสีหน้าของคนบนเตียงด้วยแววตากังวล เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามหน้าผากของนางยิ่งทำให้ความรู้สึกอัดแน่นในอกเพิ่มขึ้น
นางบรรจงใช้ผ้าขาวเช็ดไปตามกรอบหน้า แล้ววางมือเล็กทาบลงบนมือใหญ่ของเขาแผ่วเบา “ท่านต้องฟื้นขึ้นมาให้ได้ ข้าจะช่วยท่านเอง… ขอเพียงท่านอดทนไว้ก่อนเถิด” หัวใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าเขาค่อยคลายลง นางจึงถอนหายใจโล่งอก หลายสิบวันผ่านไป หลังจากที่เขาได้กินยาจากโสมป่าที่นางนำมา ผิวพรรณของพี่หวังอันกลับผ่องใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่หลงเหลือเค้าความทรุดโทรมดั่งคนป่วยอีกแล้ว “เหตุใดเขายังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเล่า โสมป่าที่เจ้าหามาก็ใกล้หมดแล้ว…” ชุยหยูเดินไปมา มือทั้งสองเกาะกันแน่น คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลไม่รู้จบ เหอเหยารีบปลอบ “ท่านป้าควรใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ พี่หวังอันเพิ่งได้กินโสมป่าเพียงยี่สิบกว่าวัน ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นก็ไม่ได้หมายความว่าอาการไม่ดีขึ้น ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเขาต้องฟื้นแน่นอน ส่วนเรื่องโสมป่า… ข้าพบว่าบนเขายังมีเหลืออีกหนึ่งต้น ข้าจะขึ้นไปนำมันมาให้ท่านเจ้าค่ะ” แรกเริ่มนางตั้งใจจะเก็บต้นนั้นไว้ขาย แต่เมื่อชายตรงหน้าไม่ฟื้นเสียที นางก็ทำได้เพียงสละทุกอย่างเพื่อช่วยเขา “จริงหรือ!” ชุยหยูคว้ามือเหอเหยาไว้แน่น สีหน้าเปี่ยมความหวังทันที “จริงเจ้าค่ะ หากได้อีกต้นมาช่วย ต้องทำให้พี่หวังอันฟื้นแน่นอน ท่านรอข้าอยู่ที่บ้าน ข้าจะรีบขึ้นเขาเดี๋ยวนี้เลย” เหอเหยายืดตัวขึ้น ตัดสินใจแน่วแน่ นางได้วางความหวังของชีวิตตนเองไว้กับคนบนเตียงผู้นั้นแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องฟื้นขึ้นมา “ได้ รีบไปรีบมาเถิดนะ” ชุยหยูกล่าวพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ในแววตาของนางกลับมามีประกายอีกครั้ง เด็กสาวผู้นี้ช่างนำโชคมาสู่บ้านหลังนี้จริงแท้ หากลูกชายได้กินโสมป่าอีกต้น นางมั่นใจว่าเขาจะต้องได้สติคืนมา เหอเหยาแบกตะกร้าออกจากเรือน นางไม่อยากเสียเวลาและยังไม่มั่นใจว่าโสมต้นนั้นจะยังอยู่หรือไม่ ระหว่างเดิน นางเอื้อมแตะหินวิเศษที่ห้อยอยู่บนลำคอ หวังจะให้อำนาจของมันช่วยเร่งอายุโสมให้เติบโตมากขึ้น ไม่นานนักนางก็ขึ้นมาถึงเชิงเขา ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามก็พบต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาวัลย์ปกคลุมแน่นหนา ดูเหมือนยังไม่มีผู้ใดค้นพบมัน เมื่อแหวกใบหญ้าที่ปิดทับอยู่ นางก็พบโสมป่าลำต้นเล็กซ่อนอยู่ด้านล่าง นางตักน้ำใส่กระบอกไม้ไผ่ หย่อนหินวิเศษลงไป แล้วตั้งจิตปรารถนาให้โสมต้นนี้มีอายุเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยปี แสงสีแดงที่กระพริบถี่ ๆ จนหยุดลงเป็นสัญญาณว่าสำเร็จ นางจึงรดน้ำวิเศษนั้นลงไปบนต้นโสมทันที ไม่นานนัก โสมป่าต้นนั้นก็เติบโตจนลำต้นขยายเต็มที่ แม้เคยเห็นการเติบโตอย่างรวดเร็วเช่นนี้มาก่อน แต่นางก็ยังไม่อาจชินได้ง่าย ๆ เมื่อมันหยุดโต นางใช้มีดค่อย ๆ แซะดินออกอย่างระมัดระวัง พบว่าลำต้นสูงกว่าเดิมมาก รากสีเข้มปลายเรียวเผยวงปีเด่นชัด คาดว่ามีอายุร้อยปีอย่างแน่นอน นางห่อมันด้วยผ้าขาวเก็บซ่อนไว้ในสาบเสื้อชั้นใน และยังขุดรากเล็ก ๆ ติดมือกลับมาเพื่อทดลองปลูกเองอีกด้วย เมื่อได้โสมตามต้องการ ความกังวลใจของนางก็ลดลง จึงมุ่งหน้าไปยังสวนผลไม้ป่าเพื่อตรวจต้นท้อที่เคยเก็บไว้ก่อนหน้า ครั้นถึงที่หมาย นางพบว่าต้นท้อสุกเต็มต้น สีชมพูสวยสด แต่ใต้ต้นกลับไม่มีลูกใดร่วงหล่นแม้สักลูกเดียว ชวนให้แปลกใจไม่น้อย นางรีบเก็บพวกมันมากองไว้ด้านล่าง แล้วออกหาปลาเช่นเดิม คราวนี้ได้ปลาตัวใหญ่มาเพียงสิบตัวเพื่อไม่ให้หนักจนเกินไป นางวางลูกท้อไว้ด้านล่างเช่นเดิม ก่อนใช้ใบไม้วางกั้นแล้วค่อยใส่ปลาลงไป อีกทั้งยังเก็บต้นไม้เล็ก ๆ อย่างต้นท้อที่งอกใหม่ พร้อมทั้งเด็ดรากดอกกุหลาบป่ามาด้วย นางตั้งใจจะปลูกพวกมันไว้ด้านหลังบ้านและตามแนวรั้ว ครานี้นางนำกลับมาเพียงห้าต้น ไว้ครั้งหน้าจะเข้าไปลึกกว่าเดิมอย่างแน่นอน เมื่อรวบรวมทุกอย่างเสร็จ นางรีบก้าวเท้าลงเขาทันที พอกลับมาถึงบ้านก็เหลือบเห็นท่านป้าชินหยูเดินไปมาอย่างร้อนใจคล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง “ท่านป้า ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” นางยิ้มกว้าง พลางวางตะกร้าลงจากหลัง “กลับมาแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง ได้ของสิ่งนั้นมาหรือไม่?” ชุยหยูเอ่ยถามพร้อมมองเด็กสาวด้วยสายตาคาดหมาย เหอเหยาพยักหน้าเบา ๆ “ได้เจ้าค่ะ ครั้งนี้ดูเหมือนว่าโสมป่าจะมีอายุมากกว่าคราวก่อนเสียอีก” นางยื่นห่อผ้าให้ท่านป้าชินหยูกางดูเอง ทันทีที่ชุยหยูเปิดห่อผ้า รอยยิ้มก็ผุดขึ้นทั้งสองข้างแก้ม หากลูกชายของนางได้กินโสมป่าต้นนี้ เขาคงฟื้นขึ้นมาได้แน่ ทว่าในความยินดีก็ยังมีความกังวลแผ่วบางซ่อนอยู่ “เจ้าให้โสมป่าข้าตั้งสองต้นแล้วนะ หากเอาไปขาย เจ้าจะตั้งตัวได้เลย เช่นนี้จะไม่เป็นไรจริงหรือ?” น้ำเสียงของชินหยูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พี่หวังอันเป็นสามีของข้า หากเขาฟื้นขึ้นมาได้ก็เป็นผลดีต่อข้ามากกว่า โสมป่าอาจหายาก แต่ก็ใช่ว่าจะหากันไม่ได้เสียทีเดียว แต่ชีวิตของพี่หวังอันมีเพียงชีวิตเดียวเจ้าค่ะ” นางเอียงคอตอบอย่างน่าเอ็นดู ชุยหยูดึงร่างเล็กเข้ามากอดเบา ๆ “ขอบใจเจ้ามากจริง ๆ” นางไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดแทนคำนี้ได้อีกแล้ว หลังพูดคุยกันครู่หนึ่ง เหอเหยาก็นำของที่เก็บมาออกมาจัดวาง ปลาที่ยังมีชีวิตนางนำไปใส่โอ่งน้ำ ส่วนปลาที่ตายแล้วก็นำไปเตรียมทำอาหาร เรื่องอาหารส่วนมากเป็นท่านป้าชุยหยูที่ทำ นางจึงรับหน้าที่ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน และบางวันก็ออกไปหาฟืนมาสำรองไว้ เวลาผ่านไปอีกห้าวัน ท่านป้าชุยหยูนำโสมป่าต้นที่สองไปต้มแล้วป้อนให้พี่หวังอันกิน ครานี้สีหน้าเขาไม่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเช่นก่อน อีกทั้งเนื้อตัวก็สะอาดปราศจากคราบสีดำที่เคยซึมออกจากผิว หรือว่านี่จะเป็นสัญญาณที่ดีจริง ๆ หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว หากเขาฟื้นขึ้นมา นางควรเอ่ยสิ่งใดกับเขาดี? เขาจะใจดีหรือจะยอมรับนางหรือไม่? หากไม่… นางคิดว่าจะทำข้อตกลงกับเขาบางอย่าง เมื่อสามารถตั้งตัวได้แล้ว นางก็จะจากไปทันที ถึงท่านป้าชุยหยูอาจไม่เห็นด้วย แต่เมื่อวันนั้นมาถึงจริง นางก็ต้องยอมรับอย่างแน่นอน เพราะความลับของนาง… นางยังไม่อาจบอกใครได้เลยสักคน คืนนั้นในยามดึก ร่างสูงที่นอนนิ่งมาเนิ่นนานรู้สึกว่าความหนักอึ้งที่กดทับร่างล้วนเบาบางลงอย่างประหลาด ความสบายแผ่ซ่านไปทั่วกาย ดวงตาเรียวยาวดุจเหยี่ยวค่อย ๆ ลืมขึ้น เขาปรับสายตาให้ชัดเจนแล้วพบหลังคาที่คุ้นเคย แสงจันทร์สาดเข้ามาทำให้ห้องสว่างไสว เมื่อทอดมองไปรอบ ๆ เขากลับเห็นร่างเล็กของใครบางคนนอนอยู่ข้างเตียง อีกฝ่ายหันหลังให้เขา และระหว่างที่เขายังสงสัยอยู่ว่านางเป็นใคร ร่างเล็กนั้นกลับพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขาพอดี ใบหน้าเล็กหวานละมุนภายใต้แสงจันทร์ยิ่งดูอ่อนโยนงดงาม คาดว่านางยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเป็นแน่ แต่… นางเป็นใครกันเล่า?“นายท่านมาพบข้าน้อย มีเรื่องอันใดให้ข้าช่วยหรือขอรับ”“มีสิ ข้าได้ยินข่าวว่าลูกชายของท่านสอบเป็นบัณฑิต มีความรู้มากทีเดียว ไม่ทราบว่าเขาอยู่หรือไม่”“อยู่ขอรับ ข้าน้อยจะให้บ่าวไปเรียกเขามา”กล่าวจบ เขาส่งสายตาให้บ่าวรับใช้ ก่อนพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการเมื่อได้รับสัญญาณ บ่าวผู้นั้นก็เร่งฝีเท้าไปยังเรือนหลักอีกหลังหนึ่ง ที่ซึ่งเสียงร้องกระเส่าของหญิงสาวดังออกมาไม่ขาดสาย ใคร ๆ ต่างรู้ดีว่าคุณชายมีอารมณ์ฉุนเฉียวเพียงใด และยามนี้ท่านกำลังทำธุระอยู่ หากถูกเรียกไปตอนนี้ เกรงว่าหัวคงรักษาไว้ไม่ได้แน่“คุณชายขอรับ นายท่านเรียกหาขอรับ”เสียงนั้นสั่นเครือ บ่าวหลุบตาลงต่ำ ทันใดนั้นเอง เสียงตะคอกก็ดังลอดออกมาจากด้านใน“ใครมารบกวนเวลาความสุขของข้ากัน! ข้าจะตัดหัวมันให้หมด!”“คุณชาย ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยขอรับ นายท่านมีเรื่องด่วน ไม่ไปไม่ได้จริง ๆ ขอรับ”บ่าวคุกเข่าลงกับพื้นแข็ง โขกศีรษะอย่างแรงเพื่อร้องขอชีวิตอวี๋ชิงชะงักมือที่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของบ่าวสาว ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ท่านพ่อไม่เคยขัดความสุขของเขาเลย ครั้งนี้คงมีเรื่องสำคัญจริง ๆ“นายท่านเจ้าค่ะ…”บ่าวรับใช้อุ่นเตียงไล
เมื่อหวังอันได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด เขาจึงกลับมาช่วยเหอเหยาดูแลกิจการโรงเตี๊ยมอีกครั้ง อีกทั้งยังนำเรื่องที่ตนทราบไปบอกกล่าวแก่ผู้เป็นมารดา เมื่อชุยหยูได้ฟังสิ่งที่เหอเหยาเก็บงำไว้มาโดยตลอด นางก็เข้าใจทุกอย่างในทันที และยิ่งรู้สึกเอ็นดูสะใภ้ผู้นี้มากกว่าเดิมความกังวลที่เหอเหยาแบกรับไว้ทุกคืนวัน เมื่อได้ระบายออกไปแล้ว ใจของนางก็เบาสบายขึ้น ไม่นานก็กลับมาสนใจการจัดการร้านดังเดิม เพียงแต่สภาพร่างกายที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำให้นางไม่อาจทำงานได้คล่องแคล่วเหมือนก่อนเหอเหยามักมีอาการเวียนหัวอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังรู้สึกอยากอยู่ใกล้หวังอันเป็นพิเศษ ไม่อยากให้เขาไปไหนไกล แม้ยามนอนก็ต้องซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา จึงจะหลับลงได้อย่างสงบ“พี่กอดเจ้าเช่นนี้ ดีหรือไม่”หวังอันขยับตัวเล็กน้อย ให้เหอเหยาได้นอนทับแขนของตน เพื่อให้นางซบอิงได้ถนัดยิ่งขึ้น“ดีแล้วเจ้าค่ะ ข้าชอบแบบนี้มาก”เหอเหยาพูดเสียงอู้อี้ จมูกสูดดมกลิ่นอายจากซอกคอของสามีอย่างสุขสบายผิดกับหวังอันซึ่งกำลังเผชิญความลำบากใจอยู่ไม่น้อย ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่ถูไถเบา ๆ ทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวิวเกินควบคุม“ท่านพี่เป็นอะไรหรือ ข้าตัวหนักเกิ
หลังจากโจวหาวเทียนยืนมองอยู่เงียบ ๆ บนชั้นสามของร้าน แววตาของเขาฉายประกายปลื้มปริ่ม ของขวัญชิ้นนี้เขาตั้งใจมอบให้โดยมิได้หวังสิ่งตอบแทนแม้แต่น้อย“นายท่าน ส่งคนไปติดป้ายเรียบร้อยแล้วขอรับ”“พวกเจ้าไปได้แล้ว”เขาหันหลังสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะเดินกลับมานั่งยังโต๊ะรับรองที่จัดเตรียมไว้อย่างดี สายตามองถ้วยน้ำชาสีเขียวอ่อน ภายในเป็นสุราบ๊วยผสมสมุนไพรเพียงครึ่งถ้วย เขาเกิดความสนใจ อยากลองลิ้มรสสุราที่ถูกตั้งราคาไว้สูงลิ่วสักครั้งเพียงจิบเดียว ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้น มองน้ำสีเหลืองอำพันในถ้วยอีกครั้งสุราครานี้แตกต่างจากทุกครั้งที่เคยลิ้มรส สรรพคุณราวกับเหนือกว่าสุราทั้งหลายที่เคยดื่ม เพียงหนึ่งจอกกลับมีค่าถึงห้าสิบตำลึงทอง คุ้มค่าเกินคาดยิ่งนัก ยามดมกลิ่น เขารับรู้ได้ทันทีว่าวัตถุดิบที่ใช้ต้องผ่านกาลเวลายาวนานกว่าครั้งใด“ท่านตา เหตุใดจึงแย้มยิ้มเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”เหอเหยาย่างก้าวเข้ามา นางยังคงติดใจเรื่องป้ายทองคำ เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยได้รับป้ายคำสั่งล้ำค่าจากท่านตาโจวมาแล้ว“เจ้ามาดูแลข้าหรือ ไม่จำเป็นหรอก วันนี้พวกเจ้าคงยังต้องวุ่นวายอีกหลายอย่าง ปล่อยให้ข้าอยู่กับอาหารรสเผ็ดจัดจ้านพวกนี้ แ
เหอเหยายื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับป้ายหยกสีเขียวมาไว้ในฝ่ามือ ก่อนจะก้มลงมองมันอย่างตั้งใจ หยกชิ้นนี้เป็นป้ายคำสั่งของจริงดังที่ท่านตากล่าวไว้ เพราะบนผิวหยกปรากฏสัญลักษณ์ของฝ่าบาทอย่างชัดเจน“ท่านตาให้ของล้ำค่ากับข้าเช่นนี้ จะดีหรือเจ้าคะ”ในใจนางรู้ดีว่าของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินกว่าจะรับไว้โดยง่าย“ดีสิ เจ้าเอาไปเถอะ อยู่กับข้ามันก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด”“เช่นนั้น ข้าขอรับน้ำใจของท่านตาเอาไว้เจ้าค่ะ”นางกำป้ายหยกแน่น พลางคิดว่าสิ่งนี้อาจช่วยเหลือพี่หวังอันได้ในสักวันหนึ่ง“ข้าเห็นว่าข้างเรือนของเจ้ากำลังก่อสร้างบางอย่างอยู่ เจ้าจะสร้างโรงเตี๊ยมหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าอยากสร้างโรงเตี๊ยม สุราบ๊วยก็จะขายที่นั่นด้วย รวมถึงสุราบ๊วยสมุนไพรซึ่งจะนำออกขายเป็นที่แรก สำหรับผู้มีเงิน”นางไม่ได้คิดจะตั้งราคาต่ำตั้งแต่ต้น เพราะโรงเตี๊ยมที่ตั้งใจสร้างจะแบ่งออกเป็นสองชั้น ชั้นสำหรับสามัญชน และอีกชั้นสำหรับชนชั้นสูง นางรู้ดีว่าสิ่งใดทำเงินได้มากที่สุด แต่ก็ใช่ว่าสุราบ๊วยที่ขายจะด้อยคุณภาพ วัตถุดิบที่ใช้ล้วนคัดสรรอย่างดี อีกทั้งยังอาศัยหินวิเศษช่วยในการหมักทุกขั้นตอนโจวหาวเทียนไม่คาดคิดว่าเด็กสาวผู้นี้จะมีสายตายา
รุ่งเช้าวันถัดมา เหอเหยาลืมตาตื่นขึ้นพร้อมอาการปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงล่างที่หน่วงหนักเป็นพิเศษ นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองข้างกาย ทว่าไม่พบร่างของพี่หวังอันอยู่ตรงนั้นหรือว่าเขาจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลย ถึงได้ตื่นเช้าเช่นนี้วันนี้เป็นวันแรกหลังแต่งงาน นางจำเป็นต้องไปยกน้ำชาให้แม่สามี เมื่อคิดขึ้นได้ก็อดรู้สึกเขินอายไม่ได้ เหอเหยาฝืนพยุงร่างกายที่อ่อนล้า ลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์อย่างเชื่องช้า ก่อนเดินออกจากห้องนอน ก็พบว่ามีบ่าวรับใช้สองนางนั่งรออยู่ด้านนอกแล้ว“นายหญิงตื่นแล้วหรือเจ้าคะ เหตุใดไม่เรียกพวกข้าเล่า”สองสาวใช้มองไปยังอาภรณ์ของนายหญิง ก่อนจะสังเกตเห็นว่านางเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว จึงอดกังวลไม่ได้“ไม่เป็นไรหรอก ข้าแต่งตัวเองได้” เหอเหยายิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยถามต่อ “แล้วพี่หวังอันไปที่ใดหรือ”“นายท่านไปเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”เหอเหยาพยักหน้าเบา ๆ “พวกเจ้าไม่ต้องตามข้า ข้าจะไปพบท่านแม่สักหน่อย”อย่างน้อยนางก็ควรเปลี่ยนคำเรียกจาก ท่านป้าชุยหยู เป็น ท่านแม่ ได้แล้วทว่ายังไม่ทันก้าวไปไกล อาการปวดหน่วงช่วงล่างก็ทำให้นางต้องหยุดฝีเท้าลง เหอเหยาหันไปมองบ่าวทั้งสอง ก่อนเอ่ยด้
พอเขาเดินมาถึงหน้าเรือนของนายหญิง ก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เพราะบริเวณนั้นแน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี เขากวาดตามองหานายหญิงใหญ่ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้และเอ่ยรายงานเสียงสุภาพ“นายหญิงขอรับ มีผู้มาขอร่วมงาน เขาบอกว่าเป็นเจ้าของร้านขายสมุนไพรขอรับ”เมื่อชุยหยูได้ยินว่าเป็นเจ้าของร้านสมุนไพร นางก็พยักหน้าเบา ๆ“ให้พวกเขาเข้ามาเถิด”ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินเหอเหยาพูดถึงเจ้าของร้านสมุนไพรผู้นี้อยู่บ่อยครั้ง ครั้นเมื่อคนเฝ้าประตูกลับมารายงานจึงอนุญาตให้ขบวนของชายชราผ่านเข้าไปได้เมื่อทั้งขบวนก้าวเข้าสู่ด้านใน เรือนถูกตกแต่งด้วยผ้าสีแดงสดเป็นหลัก มีพื้นที่สำหรับจอดเกวียนวัวและต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเขามองเห็นเจ้าสาวสวมผ้าคลุมสีแดง นั่งเคียงคู่กับเจ้าบ่าวในชุดสีแดงสดไม่ต่างกัน ความรู้สึกหนึ่งพลันเอ่อล้นขึ้นในอก เป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ที่เด็กหญิงขายสมุนไพรธรรมดาในวันวาน ได้แต่งงานกับเขาเสียทีเมื่อเจ้าบ่าวยกมือเปิดผ้าคลุมออก ดวงตาก็สบเข้ากับแววตาหวานละมุนของเหอเหยาที่มองกลับมา“เจ้างดงามยิ่งนัก”ใบหน้าของเหอเหยาร้อนผ่าวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำชมจากพี่หวังอัน“ท่านก็หล่อเหลาเช่นกัน”นา
“ไม่ร้อนหรอก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่ง ก่อนเสมองไปทางอื่น แต่การกระทำของทั้งสองกลับตกอยู่ในสายตาของชุยหยูเป็นที่เรียบร้อย นางยิ้มกรุ่มกริ่มอย่างพึงใจ ก่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น “แม่เพิ่งนึกได้ว่ายังทำอาหารค้างไว้ เหอเหยา เจ้าช่วยดูแลหวังอันแทนป้าหน่อยนะ” นางสั่งเบา ๆ แล้วเดินออกไป ปล่อยให้ทั้งคู่เ
ชุยหยูเห็นท่าทีเช่นนั้น นางจึงแสร้งหัวเราะเบา ๆ “นางคงเขินอายเจ้าน่ะสิ เอาไว้ค่อยพูดจากันทีหลังก็ยังไม่สาย” “ขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนเบนสายตามองประตูด้วยแววตาซับซ้อน “มาเถอะ ตอนนี้เจ้ากินข้าวเองไม่ได้ แม่จะป้อนให้” ชุยหยูค่อย ๆ เป่าอาหารร้อน ๆ ให้คลายไอ ก่อนป้อนลูกชายทีละคำ เพียงเข
ในขณะที่เขายังครุ่นคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นใคร ดวงหน้าเล็กที่หลับนิ่งกลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมของเขาอย่างพอดิบพอดีเหอเหยามองดวงตาที่อยู่ห่างกันเพียงคืบด้วยความฉงน ก่อนจะรู้ตัวว่าร่างสูงบนเตียงคือผู้ที่นางเฝ้าดูแลอยู่ตลอดหลายวัน“ท่าน…ฟื้นแล้วหรือ!” นางสะดุ้งลุกขึ้นจากที่นอน เอ่ยด้วยน้ำ
เหอถงเดินถือไม้เล็ก ๆ ตรงมาตีนเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ความขุ่นมัวอัดแน่นอยู่เต็มอก ตั้งแต่เหอเหยาออกจากบ้าน งานทุกอย่างก็ไหลมาเป็นภาระของนางอยู่ฝ่ายเดียว จึงยิ่งรู้สึกน้อยใจหนักขึ้นทุกวัน ระหว่างกำลังบ่นพึมพำกับตนเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่กำลังคิดถึงอยู่พอดีมุมปากเหอถงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน







