บทที่ 3 ไม่เคยพอ 2

หากเขาบอกว่าเขายังไม่อิ่ม ยังอยากจะกลืนกินนางอีกสักหลาย ๆ รอบ นางก็คงจะไม่ว่าอะไรกระมัง เพราะถึงอย่างไรนางก็แต่งเป็นฮูหยินให้กับเขาแล้ว

สามีว่าอย่างไร ภรรยาก็ต้องว่าอย่างนั้นสินะ

ฝ่ามือหนาเลื่อนมาลูบไล้ที่แผ่นหลังเล็กขาวเนียน กายสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตื่นตระหนก

“ท่าน!...ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยระโหยโรยแรง

ใบหน้างามหันมาเอ่ยห้ามชายหนุ่ม แต่เมื่อสบตาที่ร้อนแรงนั้น ขนกายของนางกลับขนลุกซู่ด้วยความเสียวสะท้าน

“ฮูหยินแค่นอนเฉย ๆ เท่านั้น ที่เหลือข้าจัดเอง”

เขายอมรับว่าตอนนี้เขาเสพติดกับร่างกายของห่าวเย่วเล่อ ไม่ว่าส่วนใดเขาก็ชมชอบทั้งสิ้น ริมฝีปากหยักกดจูบที่แผ่นหลังเล็กที่ชื้นเหงื่อ ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกอบกุมหน้าอกนิ่มหยุ่นที่มันใหญ่เสียจนล้นมือของเขา

“อื้อ...ท่าน ข้า อ่า...” ห่าวเย่วเล่อผงกหน้าร้องครางเสียงหวาน

จะให้นางนอนนิ่ง ๆ ได้อย่างไร ในเมื่อเขาเล่นมาแตะต้องร่างกายของนางเช่นนี้ หญิงสาวจึงพลิกกายหันกลับมา แล้วเป็นฝ่ายคล้องแขนที่ลำคอหนาให้ก้มหน้ามาจุมพิตที่ริมฝีปากของนาง

ลิ้นเล็กสอดแทรกเข้าไปที่โพรงปากอุ่นของเขาอย่างเงอะงะ แต่นั่นกลับยิ่งสร้างความเสียวซ่านให้กับชายหนุ่ม

“อ่า...ฮูหยิน เจ้าช่างร้อนแรงนัก”

“หึ เพราะท่านต่างหากเล่า”

ทั้งสองถอนริมฝีปากแล้วจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ห่าวเย่วเล่อเองก็ไม่ยอมให้เขามารังแกนางเช่นเดียวกัน เพราะฉะนั้นนางจะสู้กับเขาจนสุดแรง

เย่เจียวหั่วยกยิ้มมุมปาก เขาชอบสายตาไม่ยอมคนของนางนัก มันทำให้ใจของเขาคันยุบยิบ และยังปลุกสัญชาตญาณแห่งนักล่าที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมา

หากตอนนี้เขาเป็นราชสีห์ นางก็คงเป็นลูกแมวน้อยที่พยายามใช้กรงเล็กขู่เขาฟ่อ ๆ ยิ่งคิดเย่เจียวหั่วก็รู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่าน

เขาขึ้นคร่อมทับที่ร่างขาวผ่องที่มีรอยแดงที่เขาทำไว้เต็มไปหมดทุกซอกซอน ร่างสูงจับขาเรียวเล็กมาพาดบ่ากว้าง แล้วจับแท่งหยกดุนดันเข้าไปในร่องรักอันแสนอ่อนนุ่มของนาง

“อ๊ะ จุก!”

“อ่า...ท่านี้มันลึกจริง ๆ ฮูหยิน” เสียงทุ้มเข้มร้องครางกระเส่าเมื่ออารมณ์พุ่งทะยาน

เขารีบเร่งจังหวะกระแทกแก่นกายเข้าไปที่โพรงอ่อนนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงครางหวานกับเสียงทุ้มต่ำดังสอดประสาน พร้อมกับเสียงดังลามกดังฉ่ำแฉะไปทั่วห้องหอ

กว่าพายุอารมณ์ของเย่เจียวหั่วจะสงบลง กายสาวของห่าวเย่วเล่อพลันหมดแรงจนสลบไสลทั้งอย่างนั้น เขากระตุกท่อนเอ็นปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นในร่องรักของนางเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงได้ถอนแก่นกายออกมา ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินหายเข้าไปยังห้องอาบน้ำ

เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ร่างสูงจะออกมาจากห้องอาบน้ำ เขายกยิ้มพอใจกับผลงานที่อยู่ตรงหน้า เจ้าสาวของเขานอนหมดแรงจนสลบไป เรือนกายขาวผ่องของนางมีร่องรอยจากที่เขาตีตราจองไว้แทบทุกส่วน

ผ้าปูเตียงสีแดงสดบัดนี้ยับยู่ยี่ราวกับผ่านสนามรบอย่างดุเดือด คราบน้ำกามสีขาวขุ่นไหลเปรอะเปื้อนไปทั่วผ้าปูเตียง มุมปากหยักยกโค้งก่อนจะช้อนตัวอุ้มฮูหยินของตนเข้ามาในวงแขนแข็งแรง แล้วเดินหายเข้าไปยังห้องอาบน้ำ

ก่อนหน้านี้เขาได้สั่งให้บ่าวรับใช้มาเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นให้แล้ว เขาวางร่างของหญิงสาวไปในถังอาบน้ำ หยิบผ้าขัดตัวมาเช็ดเนื้อตัวของหญิงสาวทุกซอกทุกมุม ร่างสูงต้องพยายามเก็บกดอารมณ์ของตนไม่ให้รังแกหญิงสาวอีกครั้ง

ห่าวเย่วเล่อสะลึมสะลือปรือตาฉ่ำน้ำขึ้นมามอง เมื่อสัมผัสได้กับสายน้ำอบอุ่นเบาสบาย ร่างกายที่อ่อนแรงและเหนียวเหนอะหนะพลันรู้สึกสดชื่นขึ้น แววตาคมหวานทอดมองร่างสูงด้วยความฉงนกับความอ่อนโยนของเขา

“ถ้าฮูหยินยังจ้องข้าด้วยสายตาเช่นนี้ เกรงว่าเราคงได้ต่ออีกยกกันที่ห้องอาบน้ำ”

“ขะ ข้ามองท่านอย่างไรกัน” เสียงหวานเอ่ยตะกุกตะกัก พลันก้มหน้างุดด้วยความขัดเขิน

“ก็สายตาที่อยากจะจับข้ากลืนกินลงท้องอย่างไรเล่า”

“ข้าเปล่านะ” ห่าวเย่วเล่อเงยหน้าขึ้นสบตาคมกล้า

ผู้ใดอยากจะจับเขากินกัน มีแต่เขาที่จับนางกลืนลงท้องไปทั้งตัวเสียมากกว่า

ร่างสูงหัวเราะร่าด้วยความขบขัน “ฮ่าฮ่าฮ่า เวลาฮูหยินโมโหก็น่าเอ็นดูไม่น้อยเชียว”

“ท่านโหวช่างอารมณ์ขันเสียจริง ไม่ยักรู้ว่าท่านชมชอบกลั่นแกล้งสตรีเช่นข้าด้วย”

ใบหน้าคมก้มลงมากระซิบที่ใบหูเล็ก ริมฝีปากหยักหนาปาดผ่านโดนแก้มเนียนใส “จงดีใจเสียเถิด ที่ข้ากลั่นแกล้งฮูหยินเพียงผู้เดียว” ฝ่ามือหนาเอื้อมไปบีบคลึงที่ดอกบัวคู่งามอย่างหยอกเย้า “เสร็จแล้วล่ะ ฮูหยินลุกไหวหรือไม่”

ห่าวเย่วเล่ออับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ท่านโหวที่ดูน่ากลัวและเป็นที่หวั่นเกรงของชาวแดนเหนือและชนเผ่าโดยรอบไปอยู่ที่ไหนกัน

เหตุใดนางจึงพบเพียงท่านโหว ผู้เป็นชายมากตัณหาราคะที่ชอบหยอกเย้ารังแกนางตลอดทั้งคืนกัน นี่คือท่านโหวตัวปลอมใช่หรือไม่?

นางรู้สึกสับสนไปหมดแล้ว!!