บทที่4

“เป็นยังไงบ้างวะ โดนอะไรบ้าง” ต้อมรีบเอ่ยถามทันที หลังจากที่เพื่อนร่วมงานถูกเรียกขึ้นไปพบผู้จัดการใหญ่ กว่าจะได้ออกมาจากห้องผู้จัดการก็ได้เวลาพักเที่ยงพอดี

“แค่ตักเตือนน่ะ เพราะยังไม่ได้ถึงกับทำร้ายร่างกายกันรุนแรง แต่ถ้ามีอีกครั้งก็น่าจะถูกพักงาน” อิศราตอบแบบเซ็ง ๆ

แต่ไม่ได้เซ็งที่ถูกเรียกเข้าไปคุย เซ็งที่ต้องมาเจอกับเขาในสถานการณ์แบบนี้ไง มันดูโคตรแย่ ทะเลาะกันเพราะแย่งผู้ชาย ยิ่งคิดอิศราก็ยิ่งเซ็ง

“ก็ดีแล้วนี่ แล้วมึงจะทำหน้าเป็นตูดทำไม” ต้อมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ในเมื่อผู้จัดการก็ไม่ได้ลงโทษอะไร ทำไมอิศราถึงได้ทำหน้าเหมือนกับว่าถูกพักงานอย่างนั้นล่ะ

“ก็เพราะผู้จัดการใหญ่ คือคนที่กูตามหามาตลอดหลายเดือนไง คนที่สัมภาษณ์กูวันนั้นคือ กรรมการผู้จัดการใหญ่ ไม่ใช่ฝ่ายบุคคล” อิศราเน้นตำแหน่งของคนที่ตัวเองแอบปลื้มให้ต้อมฟังทีละคำ

“อะไรนะ?” ต้อมถึงกับวางช้อนที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากลงแทบจะทันที

“เออ ตามที่ได้ยินนั่นแหละ”

“ถึงว่า ทำไมไม่เคยเจอเขาเลยเพราะเขาเป็นผู้จัดการใหญ่นี่เอง”

“ต้อม กูจะทำไงดีวะ?”

“มึงหมายถึงอะไร?”

“ก็เรื่องผู้จัดการไง เขาจะต้องมองกูไม่ดีแน่เลย ที่มีเรื่องแบบนั้น แถมยังเป็นเรื่องแย่งผู้ชายอีก”

“แต่มึงก็ไม่ได้แย่งสักหน่อย จะกลัวอะไรวะ” ต้อมพูดให้กำลังใจ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก็เป็นเพราะกาญจนาเป็นคนก่อทั้งนั้น

“อีกอย่าง ทำอย่างกับว่ามึงจะได้เจอผู้จัดการใหญ่บ่อย ๆ อย่างนั้นละ” ต้อมบอก เพราะระดับกรรมการผู้จัดการใหญ่แบบนั้น ไม่บ่อยนักหรอกที่จะลงมาเดินในไลน์การผลิตที่พวกเขาทำงานอยู่ อย่างมากก็แค่เวลามีลูกค้าหรือไม่ก็แขกจากข้างนอกมาเยี่ยมชมโรงงาน ระดับผู้จัดการถึงจะลงมาต้อนรับและพาเดินดูแผนกต่าง ๆ ในโรงงาน ซึ่งก็ไม่บ่อยอยู่ดี

“แต่กูก็รู้สึกแย่อยู่ดีนั่นแหละ” เพราะอิศราไม่อยากให้เขามองตัวเองเป็นพวกชอบสร้างปัญหา แถมยังก่อเรื่องชู้สาวแบบนั้นด้วย เขาคงมองว่าอิศราเป็นคนไม่ดีไปแล้วแน่ ๆ

“กูว่ามึงตัดใจเถอะ” อยู่ ๆ ต้อมก็พูดออกมาดื้อ ๆ ให้เพื่อนตัดใจ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็ยังเชียร์กันอยู่เลย

“อะไรของมึงวะต้อม”

“ก็เขาเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ แต่มึงเป็นแค่พนักงานธรรมดา ๆ เท่านั้น กูว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้หรอก”

“ทำไมมึงพูดดับฝันกูแบบนี้ละต้อม”

“นี่มันชีวิตจริงนะอิงค์ ไม่ใช่นิยายน้ำเน่าที่พระเอกรวยฐานะดีจะมารักกับนางเอกจน ๆ คนรวยก็ต้องคบกับคนที่อยู่ระดับเดียวกันอยู่แล้ว” ต้อมเตือนสติเพื่อน เพราะไม่อยากให้เพื่อต้องผิดหวัง

ในตอนแรกที่เชียร์เพราะคิดว่าคนที่อิศราแอบชอบเป็นแค่พนักงานออฟฟิศในโรงงานเท่านั้น แต่นี่เขาเป็นถึงกรรมการผู้จัดการใหญ่ ความแตกต่างระหว่างทั้งคู่มันต่างกันเกินไป ถึงจะชอบแค่ไหนก็ไม่มีทางสมหวังอยู่ดี

อิศราแค่ฟังสิ่งที่คนเป็นเพื่อนเตือนเท่านั้น ส่วนจะทำตามที่เพื่อนบอกหรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง

ตอนเย็นหลังเลิกงาน อิศรากลับมาที่อาร์ตเมนต์ในเวลาเกือบสองทุ่ม เพราะมัวแต่แวะซื้อของกินและผลไม้ที่ตลาดแถวนั้น และก็จำพวกอาหารแห้งอีกนิดหน่อยที่ซูเปอร์ใกล้ ๆ กับอพาร์ตเมนต์ ก่อนจะหอบของพะรุงพะรังเข้ามาในตัวตึก ไม่มีแม้แต่มือจะกดลิฟต์ด้วยซ้ำ แต่ก็ยังถือว่าโชคดที่มีคนใจดีช่วยกดให้ แต่พออิศราจะหันไปขอบคุณคนมีน้ำใจที่อาศัยอยู่อพาร์ตเมนต์เดียวกัน เขากลับพูดคำนั้นออกมาไม่ครบประโยคเสียอย่างนั้น

“คุณก็พักที่นี่ด้วยเหรอ?”