LOGIN6
ตลอดระยะเวลาเกือบสองชั่วโมงที่อยู่บนรถคนสองคนไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียวนลินได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจที่เหลือที่นั่งไว้เพียงแค่ที่เดียวทำให้เธอต้องทนนั่งตักเขามาจนถึงบ้านพัก ถึงแม้การได้นั่งตักเขาจะทำให้เธอมีความสุขอยู่บ้างแต่ความงอนที่สะสมในใจก็ทำให้เธอสุขใจไม่เต็มร้อย เวลาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีไปมากกว่าเธอ หลายครั้งที่เขาพยายามจะยื่นมือไปจับไหล่เธอเพื่อปลอบ แต่สุดท้ายเขาก็ชักมือกลับมาเพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ตลอดทางเขาได้แต่มองแผ่นหลังของเธอด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เขาเริ่มกลัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว ทว่าเหนือความกลัวเธอก็คือกลัวใจตัวเองจะตอบรับความต้องการของเธอ ถึงแม้เขาจะปฏิเสธไปแล้ว แต่เขามั่นใจเหลือเกินว่านลินไม่มีทางยอมแพ้แน่ๆ “ผมคงต้องเอารถไปทำความสะอาดก่อนนะครับ เสร็จแล้วผมจะพักอยู่บ้านหลังข้างๆ มีอะไรเรียกใช้ผมได้เลยนะครับ” เสียงคนขับรถเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาจัดการขนสัมภาระเข้ามาในบ้านพักเรียบร้อย นลินพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะเดินสำรวจบ้าน บ้านพักหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศที่เธอเคยซื้อไว้ หลังไม่ใหญ่มาก มีเพียงห้องนอนสองห้อง และสระน้ำส่วนตัวที่เธอเคยใช้เปิดเป็นพูลวิลล่าเพื่อเพิ่มรายได้ สถานะของเธอตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดี ทำให้เธอต้องแวะมาพักผ่อนที่นี้เสียก่อน ในระหว่างที่เธอโคตรจะว่างงาน “เห้อ!” เมื่อสำรวจความเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวแอลกลางห้อง ความสงบที่เธอไม่เคยต้องการและแฝงไปด้วยความเบื่อหน่าย คนว่างงานคงรู้สึกแบบนี้สิน่ะ ดวงตาคมค่อยๆ เหลือบไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามาอย่างใช้ความคิด สมองอันแสนฉลาดเริ่มคิดค้นวิธีที่จะมัดใจเขา แล้วความคิดดีๆ ของเธอก็คงหนีไม่พ้นการแกล้งจมน้ำ ในฉากละครที่เธอเคยเล่นพอนางเอกจมน้ำ ร้อยทั้งร้อยพระเอกจะต้องช่วยขึ้นมาและผายปอดนั่นแหละ จังหวะตกหลุมรักที่สามารถสร้างเองได้ แค่ได้จินตนาการถึงนาทีตอนกระโดดลงไปช่วยเธอขึ้นจากน้ำ หน้าอกล้ำที่เธอเคยเห็นเมื่อเช้าแนบเนื้อชิดกับเสื้อผ้าที่เปียก ทรงผมที่ถูกจัดทรงมาอย่างดีเปียกน้ำเล็กน้อย ใบหน้าหล่อๆ กำลังก้มจูบเธอ “กรี๊ด -\- “ แค่คิดนลินก็หัวใจพองโตจนห้ามใจไม่ไหวแล้ว คิดได้ดังนั้นเธอก็ไม่รอช้า ชุดคลุมที่ใส่มาถูกถอดกองไว้กับโซฟาเหลือเพียงบิกินิสีเนื้อตัวจิ๋ว ไม่นานร่างบางก็กระโดดลงน้ำตามแผนที่วางไว้ และก่อนกระโดดลงน้ำเธอก็ไม่ลืมหันไปมองดูว่าเวลายังอยู่ในรัสมีที่จะช่วยเธอได้ไหม เมื่อกล้องพร้อม ไฟพร้อม พระเอกพร้อม นางเอกก็เริ่มแอ็คชั่น ตูม! เสียงกระโดดน้ำที่รุนแรงทำให้เวลาเลี่ยงไม่ได้ที่จะหันมามอง เขามองตามร่างบางที่กระโดดน้ำลงสระอย่างลืมตัว ร่างขาวบางที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำกำลังดึงความสนใจของเขาเสียแล้ว ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรจนกระทั่ง ร่างเล็กที่ว่ายอยู่ในน้ำเปลี่ยนท่าทางในการว่ายน้ำใบหน้าและหัวของเธอเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ และใช่ เธอกำลังจะจมน้ำ “นะ...ที! ช่วย” ตูม! ยังไม่ทันขาดคำร่างสูงที่ยืนอยู่ขอบสระก็กระโดดลงไปในน้ำอย่างไม่คิดชีวิต ร่างกายที่แกล้งไม่สนใจพังทลายลงจนแทบจะไม่เหลือ เขาว่ายตรงเข้าไปหาผู้หญิงที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ตรงหน้า จนในที่สุดมือของเขาก็ขว้าร่างของเธอไว้ได้ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบพาเธอขึ้นมาบนฝั่ง “นลิน...นลิน” สองมือตบใบหน้าสวยเพื่อเรียกสติ ทว่าคนที่ถูกเรียกกลับหลับตานิ่งไม่ตอบสนอง ‘จูบฉันสิพ่อหนุ่ม...จูบฉันสิ ผายปอดฉันสิ!’ ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่ง ในใจของเธอตะโกนแต่ถ้อยคำเดิมๆ เธอแอบหรี่ตามอง ก็เห็นว่านาทีกำลังมองเธอด้วยแววตาเป็นกังวล ใบหน้าหล่อเหล่ายามเปียกน้ำยังทำให้เขาดูหล่ออย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด สุดท้ายนาทีก็ยังแพ้ให้กับการแสดงที่แสนแนบเนียนของนลินอยู่ดี ริมฝีปากหนาอ้าปากค้างเพื่อเอาลมเข้าไปให้ได้มากที่สุดก่อนจะประกบปากลงมา มวลลมก้อนใหญ่ถูกเปาเข้ามาภายในปากของนลิน แม้จะเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว แต่ความรวดเร็วก็ทำให้เธอต้องไอสำลักออกมา “แค่กๆ” คนเจ้าแผนการลุกขึ้นก่อนจะไอรัวๆ คนที่ไม่รู้ตัวได้แต่ยิ้มแป้นด้วยความดีใจจนลืมสังเกตไปว่าคนที่เขาพึ่งช่วยชีวิตนั้นกำลังมองเขาด้วยแววตาไม่พอใจ คนโง่ สมัยเรียนเคยโง่ยังไง โตขึ้นก็ยังโง่ไม่เปลี่ยน ทว่าคำสบถที่เธอก่นด่าออกมาก็ถูกกลืนลงไปเมื่อเห็นสีหน้าและแววตาของเขาที่ดูเป็นห่วงเธอมากจริงๆ ร่างบางถูกยกขึ้นในอ้อมแขนก่อนที่เขาจะพาเธอเข้าไปในห้องนอน แล้วจัดการหาเสื้อผ้าและผ้าขนหนูออกมาเตรียมให้เธอ พร้อมกับเอ่ยกำชับอย่างหนักแน่น “รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ก่อนจะไม่สบาย” พูดจบเขาก็เตรียมตั้งท่าจะเดินออกไป แต่มือหนาของเขากลับถูกมือของนลินรั้งไว้ “อาบน้ำให้หน่อยสิ ฉันไม่มีแรงเหลือแล้วน่ะ” คนขี้อ่อยไม่ปล่อยช่องว่างให้โอกาสผ่านไป เธอใช้ความสวยและมารยาที่มีเหนี่ยวรั้งเข้าไว้ทั้งหน้าตาและน้ำเสียงที่ดูอ๊ออดอ้อน ผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวที่เขาพึ่งคลุมให้เหมือนกำลังจะหลุดออกจากร่างบาง หน้าอกอวบอั๋นที่เขาเคยเห็นจนชินตา แต่ก็น่าแปลกที่ทำให้เขาตื่นเต้นทุกครั้งนั้นทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง “ไม่เอานะนลิน ไม่เล่นแบบนี้” ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งเขาห้ามเธอก็ยิ่งพร้อมจะล้ำเส้น ร่างบางยันตัวขึ้นปล่อยผ้าขนหนูสีขาวร่วงหล่นลงกับพื้น สองเท้าก้าวชับๆ เข้ามาใกล้ จนร่างของเธอยืนสนิทแนบชิดกับเขา “ฉันหนาวนิ” ไม่พูดเปล่าคนขี้อ่อยรีบสวมกอดชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าแล้วออกแรงกอดจนร่างของเขาแนบชิดกับเรือนร่างบางของเธอ แม้เขาจะทำท่าไม่ยอมแล้วพยายามแกะมือเธอนลินก็ไม่ยอมปล่อย “ฉันหนาวนิ” ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ตัวสูงกว่า ด้วยใบหน้าและดวงตาที่หวานหยาดเยิ้ม ‘ยุบนอ พองนอ‘ เมื่อห้ามเธอไม่ได้สิ่งที่เขาทำได้คงมีเพียงการห้ามใจด้วยเอง เวลาดึงสมาธิทุกอย่างที่เคยเรียนมาไม่ว่าจะเป็นบทสวดหรือบททำสมาธิเขาก็ขุดมาใช้แทบจะทั้งหมด ดวงตาคมหลับตาปี๋เพื่อหลีกหนีภาพที่ชวนฝันตรงหน้า แขนแกร่งทั้งสองข้างอ้าออกจากลำตัวเพื่อไม่ให้ถูกเนื้อต้องตัวเธอไปมากกว่านี้ ทว่านลินกลับไม่ได้ทำให้จิตใจเขาสงบเลย คนตรงหน้ายังคงใช้อกขาวอวบอิ่มกดทับหน้าอกของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ พร้อมทั้งส่งเสียงออดอ้อนที่ได้ยินแล้วเกือบจะทำให้เขาสิ้นชีพ ‘หืม...สิ้นชีพ’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ก่อนที่เขาจะแกล้งสลบเป็นลมล้มลง ตุบ! “กรี๊ด! นาที แกเป็นอะไรไป!” น้ำหนักที่ทิ้งตัวลงอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้นลินซึ่งมีแรงอันน้อยนิดไม่สามารถทรงตัวได้เธอล้มลงทับร่างของเวลาที่ทิ้งน้ำหนักลงกับพื้น “เป็นลม? ให้ตายเถอะ! แกคิดว่าฉันจะเชื่อหรือไง” ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าคนตรงหน้าแกล้งเป็นลม แต่นลินก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขานอนตามที่เขาต้องการ เพราะ... วันพระไม่ได้มีหนเดียวผ่านไปครึ่งค่อนวัน ไม่นานผู้บริหารค่ายก็มีคำสั่งเรียนทั้งนลินและนาทีให้เข้ามาพบที่บริษัทระหว่างทางที่เดินเข้าไปหญิงสาวเผลอหันไปเจอคู่แข่งตัวร้ายอย่างน้ำขิงที่ยืนดักรออยู่แล้วใบหน้าสวยของอีกฝ่ายกระตุกยิ้มอย่างได้ใจก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ“ฮอตเหมือนกันนะเรา เมื่อวานมีข่าวกับแฟนฉัน แต่เมื่อคืนแอบไปกินกับ...”ดวงตาที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันหันไปมองนาทีตั้งแต่หัวจรดเท้าแทนคำพูดในใจของเธอทว่านาทีที่เธอเคยเห็นอยู่บ่อยครั้งในวันนี้เขากลับดูหล่อจนน้ำขิงเองยังอดชมเขาไม่ได้ ด้วยใบหน้าที่เนียนผ่อง รูปร่างสูงกำยำของนาทีปฏิเสธไม่ได้ว่าครั้งหนึ่งเธอเองก็เคยแอบมองเขา หากแต่นาทีดูเป็นคนที่เข้าถึงยากไปหน่อยเธอเลยต้องยอมถอยออกไป“ฉันเข้าใจเธอดีทุกอย่างเลยแหละนลิน ผู้หญิงเราน่ะอยากได้ แต่ก็ควรอยากให้มันเป็นที่เป็นทาง ไม่ใช่อยากจนปาปารัสซีแอบถ่ายได้ อยากจนให้คนเห็นทั้งประเทศ มันน่าอายน่ะ”เมื่อเรียวยกขึ้นมาปิดปากแล้วหัวเราะออกมานลินได้แต่กำหมัดแน่น ตอนนี้ภาพลักษณ์ของเธอกำลังดูแย่ถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมาอีก เธอคงไม่ได้ผุดได้เกิดแน่นอน“เชิดคอเน่าๆ ของเธอต่อไปเถอะจ้ะ ก่อนที่ดาวดวงนี้จะตกลงบนพื้น”พูดจบน้ำขิ
เวลาใช้เวลาแกล้งหลับจนในที่สุดเขาก็หลับจริงๆ เพราะนลินเอาแต่นั่งเฝ้าเขาไม่ยอมไปไหน แต่พอเห็นว่าเขาเริ่มหลับจริงเธอก็เดินออกจากห้องนอน หากแต่ก่อนออกไปเธอก็ไม่ลืมหอบผ้าห่มผืนใหญ่มาห่มให้เนิ่นนานที่เขาหลับไปและตื่นขึ้นอีกครั้ง ห้องนอนที่นอนอยู่มืดสนิท บรรยากาศแสงแดดที่มีในตอนแรกเริ่มหายไปดวงตาคมหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลปรากฏเวลาสามทุ่ม เห็นแบบนั้นเขาก็รีบจัดแจงตัวเองแล้วเดินออกมาจากห้องเพื่อตามหานลินเดินออกมาไม่นานก็เห็นนลินนั่งเล่นอยู่ริมสระ แม้ใจจะกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เธอสุดท้ายเขาก็ทนเห็นความเศร้าของเธอไม่ไหว ยอมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอ“ตื่นแล้วหรอ ท่าทางจะหลับสบายน่าดู”เสียงหวานที่ป่นไปด้วยความประชดประชันเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าของเสียงไม่แม้แต่จะหันมามอง“ก็นิดหน่อย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ”“ทำไม เมื่อคืนมัวแต่คิดถึงใครอยู่หรอ ถึงนอนไม่หลับน่ะ”“เห้ยบ้า! ไม่ใช่”คำพูดกึ่งแซวของนลินทำให้เวลาแทบจะทำอะไรไม่ถูกจนเผลอหยิบเบียร์กระป๋องที่นลินซื้อมา ขึ้นมาดื่มดวงตาของเขาจ้องมองไปยังใบหน้าสวยที่กำลังเงยหน้ามองพระจันทร์อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ เมื่อคืนเขาคิดถึงใครบางคนอยู่ และใครบางคน
6ตลอดระยะเวลาเกือบสองชั่วโมงที่อยู่บนรถคนสองคนไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่คำเดียวนลินได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจที่เหลือที่นั่งไว้เพียงแค่ที่เดียวทำให้เธอต้องทนนั่งตักเขามาจนถึงบ้านพัก ถึงแม้การได้นั่งตักเขาจะทำให้เธอมีความสุขอยู่บ้างแต่ความงอนที่สะสมในใจก็ทำให้เธอสุขใจไม่เต็มร้อยเวลาเองก็ไม่ได้รู้สึกดีไปมากกว่าเธอ หลายครั้งที่เขาพยายามจะยื่นมือไปจับไหล่เธอเพื่อปลอบ แต่สุดท้ายเขาก็ชักมือกลับมาเพราะไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ตลอดทางเขาได้แต่มองแผ่นหลังของเธอด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เขาเริ่มกลัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว ทว่าเหนือความกลัวเธอก็คือกลัวใจตัวเองจะตอบรับความต้องการของเธอ ถึงแม้เขาจะปฏิเสธไปแล้ว แต่เขามั่นใจเหลือเกินว่านลินไม่มีทางยอมแพ้แน่ๆ“ผมคงต้องเอารถไปทำความสะอาดก่อนนะครับ เสร็จแล้วผมจะพักอยู่บ้านหลังข้างๆ มีอะไรเรียกใช้ผมได้เลยนะครับ”เสียงคนขับรถเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาจัดการขนสัมภาระเข้ามาในบ้านพักเรียบร้อย นลินพยักหน้าแทนคำตอบก่อนจะเดินสำรวจบ้านบ้านพักหลังนี้เป็นบ้านพักตากอากาศที่เธอเคยซื้อไว้ หลังไม่ใหญ่มาก มีเพียงห้องนอนสองห้อง และสระน้ำส่วนตัวที่เธอเคยใช้เปิดเป็นพ
5“ไปทะเลกันน่ะ”นลินยิ้มกว้างพร้อมกับใช้มือคล้องแขนเวลาอย่างถือวิสาสะ ในตอนแรกเธอคอดว่าเขาจะสะบัดมือเธอออก ทว่าเขากลับยิ้มหวานให้แล้วพาเธอเดินตรงไปยังรถตู้สีดำคันเดิมครือ~ไม่นานประตูรถตู้ก็เปิดออก ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองตรงไปยังคนขับรถ“ทำไมรถถึงยังไม่ทำความสะอาดละ”“พอดีว่าคิวทำความสะอาดมันเยอะนะครับ คุณนลินก็เลย...”คนขับรถตู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางแปลกๆ แล้วเบ้หน้าไปทางเจ้าของความคิดแท้จริงนลินรู้อยู่แล้วว่ารถยังไม่เรียบร้อยดี แต่เธอก็ยังสั่งให้คนขับรถนำรถมาใช้แทนที่จะทำความสะอาด“เอาน่า นั่งเบียดกันก็ได้นี้หน่า พอถึงที่พักแล้วค่อยให้คนขับรถเอารถไปทำความสะอาดก็ได้..ก็ฉันเหงา ฉันเครียดนี้หน่า ถ้าไม่ไปตอนนี้ฉันได้ฆ่าตัวตายแน่นอน”เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอคิดแบบนั้นจริง วิญญาณดาราที่ได้รับรางวัลมานับไม่ท้วนเรื่องทำการแสดง ใบหน้าสวยที่เมื่อครู่ปั้นยิ้มอยู่กลับทำหน้าเศร้าแล้วก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาหยดใสๆ ไหลอาบสองแก้มแล้วการแสดงของเธอก็ได้ผล ชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างรีบกุมมือเธอไว้หลวม“โอเคๆ ไปก่อนก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”พูดจบเขาก็ไม่รอช้าที่จะดึงมือเ
3ห้อง 6172เพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้นทำให้ตารางงานที่วางไว้ถูกยกเลิกไม่เป็นท่า เจ้าของงานโทรมาแจ้งว่ามีแฟนคลับของเรย์และน้ำขิงอีกหลายคนเริ่มทยอยเข้ามาเพื่อรอทำร้ายเธอ ทางแก้ที่ดีที่สุดคือการให้นลินงดออกงานชั่วคราว“คนด่าแกเยอะมาก”เวลาที่เริ่มปรับตัวได้ทั้งคำพูดและหน้าที่ของตัวเองเริ่มกลับมาตั้งใจทำงานราวกับว่าเขาคือนาทีก็ไม่ปานมือหนาเลื่อนสไลด์หน้าจอไอแพดพร้อมกับใช้สายตาไล่อ่านคอมเม้นที่แสนดุดัน ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งขนลุกกับคำพูดของผู้หญิงที่กำลังดูถูกผู้หญิงด้วยกันเองคนที่เป็นหัวข้อของการด่าได้แต่กลอกตาไปมาแล้วเอนตัวพิงกับโซฟาอย่างเหนื่อยหน่าย“ทั้งๆ ที่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย คนพวกนั้นกลับเชื่อข่าวลือง่ายๆ เพียงแค่เห็นรูป”“แล้วแกคิดว่าใครเป็นคนปล่อย เรย์หรอ”“หึ! ฉันว่าต้องเป็นยัยน้ำขิงแน่นอน”นลินมั่นใจเกือบล้านเปอร์เซ็นต์ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้คือน้ำขิงแฟนสาวของเรย์อย่างไม่ต้องเดา“ยัยนั้นกำลังจะโดนเรย์ทิ้งอยู่แล้ว หมอนั้นน่ะไม่ได้รักใครจริงจังหรอก เขารักแค่ตัวเองเมื่อก่อนยัยนั้นดัง อีตาเรย์อะไรนี้ก็ไปเกาะกระแสเขา พอตอนนี้ฉันดังบ้างก็เตรียมตัวเป็นกัปตันสละเรือเพื่อมาเกาะฉั
ตอนที่ 2ทันทีที่ประตูรถตู้สีดำเปิดออก ไข่หนึ่งใบก็ถูกโยนเข้ามาภายในรถ พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอนลินแล้วตามมาด้วยของเสียต่างๆ ที่ทยอยถูกโยนเข้ามาความเป็นสุภาพบุรุษในตัวเวลาเริ่มทำงาน คนตัวสูงยันตัวขึ้นบังสิ่งสกปรกที่กำลังสาดเข้ามาในรถเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งเหล่านั้นโดนตัวของนลินซึ่งตอนนี้เธอตกใจจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้“นังบ้า แกออกมาเดี๋ยวนี้น่ะ!!!”“นังแพศยาแกกล้าดียังไงถึงคิดจะมาอ่อยพี่เรย์ เขาเป็นแฟนกับพี่น้ำขิง วังหน้าด้านคิดจะแย้งคนมีเจ้าของ!!”และอีกหลายต่อหลายคำหยาบคายที่พุ้งเข้ามาในหูของนลินเธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นข่าวกับนักแสดงรุ่นพี่อย่างเรย์ที่พยายามตามจีบเธอ แต่เธอก็ไม่ได้เล่นด้วยปฏิเสธมาหลายต่อครั้ง ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนปฏิเสธเองไม่รู้ว่าทำไมข่าวถึงออกมาว่าเธอตามอ่อยเรย์ ไม่รู้ว่านักข่าวไปแอบถ่ายภาพหลุดที่เธอกำลังจับมือเขาราวกับว่าเธอกำลังอ้อนวอนขอความรักจากเขา ทั้งๆ ที่ความจริง เธอกำลังอ้อนวอนขอให้เขาเลิกยุ่งกับเธอตุบ! ตุบ!เสียงสิ่งของหนักๆ ตกกระทบร่างกายดึงสติของนลินกลับมาอีกครั้ง ดวงตากลมหันมองร่างที่บังอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัวนาที...กำลังใช้ร่างกายเป็น







