หลุด จูบ

เวลาใช้เวลาแกล้งหลับจนในที่สุดเขาก็หลับจริงๆ เพราะนลินเอาแต่นั่งเฝ้าเขาไม่ยอมไปไหน แต่พอเห็นว่าเขาเริ่มหลับจริงเธอก็เดินออกจากห้องนอน หากแต่ก่อนออกไปเธอก็ไม่ลืมหอบผ้าห่มผืนใหญ่มาห่มให้

เนิ่นนานที่เขาหลับไปและตื่นขึ้นอีกครั้ง ห้องนอนที่นอนอยู่มืดสนิท บรรยากาศแสงแดดที่มีในตอนแรกเริ่มหายไป

ดวงตาคมหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลปรากฏเวลาสามทุ่ม เห็นแบบนั้นเขาก็รีบจัดแจงตัวเองแล้วเดินออกมาจากห้องเพื่อตามหานลิน

เดินออกมาไม่นานก็เห็นนลินนั่งเล่นอยู่ริมสระ แม้ใจจะกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าเข้าใกล้เธอสุดท้ายเขาก็ทนเห็นความเศร้าของเธอไม่ไหว ยอมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เธอ

“ตื่นแล้วหรอ ท่าทางจะหลับสบายน่าดู”

เสียงหวานที่ป่นไปด้วยความประชดประชันเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าของเสียงไม่แม้แต่จะหันมามอง

“ก็นิดหน่อย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ”

“ทำไม เมื่อคืนมัวแต่คิดถึงใครอยู่หรอ ถึงนอนไม่หลับน่ะ”

“เห้ยบ้า! ไม่ใช่”

คำพูดกึ่งแซวของนลินทำให้เวลาแทบจะทำอะไรไม่ถูกจนเผลอหยิบเบียร์กระป๋องที่นลินซื้อมา ขึ้นมาดื่ม

ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังใบหน้าสวยที่กำลังเงยหน้ามองพระจันทร์

อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ เมื่อคืนเขาคิดถึงใครบางคนอยู่ และใครบางคนนั้นก็เป็นเหตุที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

ภาพเมื่อคืนลอยเข้ามาในหัว เขาอดยิ้มออกมาคนเดียวไม่ได้ เมื่อคิดถึงเรื่องนั้น เบียร์หนึ่งกระป๋องเต็มก็ถูกกระดกลงคออย่างไม่รู้ตัว

มันคงจะดีหากคนที่เธอชอบคือเวลาไม่ใช่นาที

มันคงจะดีหากเธอรู้ว่าเขาคือเวลาแล้วยังอยากมอบร่างกายให้

“สวยจัง..”

ริมฝีปากเล็กพึมพำขณะที่เงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์

“ใช่...สวยมาก”

แอลกอฮอล์ที่เข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วทำให้เวลาลืมตัวอีกแล้ว เขาเผลอจ้องมองเธอด้วยแววตาแบบนั้นอีกแล้ว

คนที่พึ่งได้ยินประโยคเมื่อครู่หันหน้ามาสบตาแทบจะหัวทีอย่างไม่เชื่อหู

“ห๊”

“เธอน่ะ...สวยมากเลย”

ไม่พูดเปล่า เวลาใช้ฝ่ามือดึงใบหน้าเล็กของเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม

แอลกอฮอล์ทำให้เขาเสียการควบคุ้มอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่เขาเก็บกดมาตลอดทั้งวัน สิ่งที่เขาอยากทำกับเธอบัดนี้ได้รับการปลดปล่อยเสียแล้ว

กระป๋องเบียร์และกับแกล้มถูกปัดออกให้พ้นตัวก่อนที่เขาจะดันร่างบางลงกับพื้นขอบสระแล้วบรรจงจูบเธออย่างที่ใจคิด นลินที่ตอนแรกตกใจ เมื่อสติกลับมาเธอก็รีบจูบตอบเขาอย่างไม่ลังเล

รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงราวกับว่าเขากำลังจะกลืนกินเธอทั้งตัวทำให้นลินหายใจไม่ทั่วท้อง

จังหวะที่เธอเหมือนกำลังจะขาดใจเป็นจังหวะที่เวลาเปิดปากออกแล้วเลื่อนใบหน้ามาพรมจูบที่ซอกคอของเธออย่างแผ่วเบา แรงกัดที่หัวไหล่เบาๆ ทำให้เธอสั่นสะท้านจนเผลอครางออกมา

“อื้อ”

เสียงหวานทำให้คนที่กำลังสนุกกับการขบเม้มซอกคอขาวอยู่ได้สติ เขาเงยหน้าขึ้นมองสบตาเธออย่างมีเลศนัยก่อนจะโอบอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขนแล้วนำมาวางบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

สองคนเพียงแค่มองสบตากันในห้องมืดๆ โดยมีแสงจันทร์ภาพนอกสาดส่องเข้ามาเพียงรางๆ

“นลิน...ถ้าผมไม่ใช่นาทีคนเดิมละ คุณจะยังชอบผมอยู่ไหม”

เวลาพูดพลางใช้นิ้วมือเรียวยาวเขี่ยเส้นผมที่ปกปิดใบหน้าของนลินอยู่ออก

คนตัวเล็กที่ไม่เข้าใจคำถามได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ชอบสิ ไม่ว่ายังไงฉันก็ชอบแก แกเป็นรักครั้งแรกของฉันและรักเดียวตลอดมา”

“อืม”

สุดท้ายคนที่นลินชอบจริงๆ ก็คือนาที ไม่ใช่ตัวแทนอย่างเขา

ชายหนุ่มเพียงแค่ตอบรับไปอย่างนั้นแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดอยู่ในอ้อมแขน

‘แค่คืนนี้เท่านั้น..ที่ผมจะใช้ความเป็นนาทีเอาเปรียบคุณ’

ขอเพียงคืนนี้เท่านั้นให้เขาได้ใกล้ชิดเธอแบบนี้เป็นครั้งสุดท้าย แล้วพรุ่งนี้เขาจะกลับไปเป็นนาทีคนเดิมแล้วตั้งใจทำเรื่องที่เขาต้องทำเสียที

คนตัวเล็กที่ดูเหมือนกำลังจะเห็นเส้นชัยซบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างอย่างรู้สึกผ่อนคลาย

อบอุ่นเหลือเกิน อ้อมแขนของเขา

ติ๊ด~ติ๊ด~

เสียงมือถือที่อยู่ข้างหูดังขึ้นปลุกนลินให้ตื่นจากการหลับใหล มือเล็กควานหามือถือตัวดีที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้ความสุขที่ได้นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาสิ้นสุดลง

[คุณออน]

หน้าจอแสดงชื่อเลขาเจ้าของช่องทำให้นลินต้องรีบกดรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

ร่างบางเด้งตัวออกจากอ้อมแขนก่อนจะรีบกดรับสาย

ความรุนแรงจากการขยับตัวทำให้ชายหนุ่มขี้เซาที่นอนอยู่ข้างๆ ตื่นเช่นกัน

“ค่ะ คุณออน “

[คุณนลินค่ะ! ไม่ทราบว่าเห็นข่าวที่แชร์กันในโซเชียลหรือยังค่ะ! ตอนนี้นักข่าวมาอ่อกันเต็มหน้าบริษัทแล้ว บอสโกรธหนักมากเลยค่ะ! รบกวนขอคำตอบด้วยน่ะค่ะ!]

เสียงดังแว๊ดๆ ของคุณออนเริ่มทำให้จิตใจของนลินตกวูบลงกลางอากาศ ปกติคุณออนจะเป็นคนเก็บน้ำเสียงได้ที ทว่ากับรอบนี้เธอกลับโวยวายเสียงดังอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าสวยซีดเผือด เธอไม่กล้าแม้แต่ขยับเขยื้อน ทำได้เพียงนั่งมองมือถือที่ปลายสายกดวางไปแล้ว

“มีอะไรหรอ”

เวลาที่เห็นอาการไม่สู้ดีของนลินอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาถาม นลินไม่ได้ตอบอะไรเธอเพียงแต่มองหน้าเขาด้วยใบหน้าที่เต็มได้ด้วยความวิตกกังวลแล้วส่ายหัวไปมา

“แกกดเข้าไปดูข่าวในโซเชียลให้ฉันหน่อยสิ ฉันกลัว T^T”

เธอกลัวอย่างที่พูดจริงๆ หลังจากที่มีข่าวฉาวกับเรย์เธอก็ทิ้งระยะห่างกับเขาตลอดขนาดหนังที่ค่ายร่วมกันสร้างทุ่มทุนไปหลายสิบล้านยังถูกชะลอไว้ เธอคิดว่าเรื่องเมื่อวานจะหนักแล้ว วันนี้กลับมีเรื่องที่หนักกว่าเดิม

เวลาไม่ได้พูดอะไร เขาดึงมือถือจากมือนลินไปแล้วกดเข้าดูข่าวในโซเซียลทันที

หลุด ดาราดังจูบ...

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลเบิกกว้างก่อนจะหันกลับมาสบตานลินที่มองเขาด้วยแววตาเป็นกังวลไม่ต่างกัน

“อะไร”

สีหน้าและแววตาของนาทีทำให้นลินคลั่งจนทำอะไรไม่ถูก

“อะไร! นาที”

หมับ~

ชายหนุ่มที่อยู่ในอาการตกใจไม่ต่างกันไม่สามารถพูดอะไรต่อได้จนความอดทนของนลินหมดไป เธอขว้ามือถือจากมือของเขาก่อนจะรีบก้มอ่านข่าวในโซเซียล

หลุด จูบ ดาราดังที่กำลังเป็นกระแส

นลินเริ่มอ่านข้อความจากในข่าวที่เห็น

“เรียกได้ว่าฮอตจนฉุดไม่อยู่เลยทีเดียวสำหรับดาราสาวคนสวยอย่างน้องนลินที่ก่อนหน้านี้มีข่าวจับมือกับพระเอกหนุ่มอย่างหนุ่มเรย์ ซึ่งเมื่อมีรูปหลุดออกมาก็ทำให้แฟนคลับต่างไม่พอใจจนช่องสั่งพักงานดาราสาวไปชั่วคราว แต่ไม่รู้ว่าพักงานยังไง ตอนนี้บนสื่อโซเชียลกลับมีรูปหลุดของเธอจูบกับหนุ่มหล่อนอกวงการออกมาได้”

นิ้วมือเรียวค่อยๆ เลื่อนจากข่าวเพื่อลงมาดูรูปที่ถูกพูดถึง

“กรี๊ด!!”

และเมื่อรูปที่เป็นข่าวปรากฏเธอก็ตกใจจนร้องกรี๊ดออกมา

ในรูปคือภาพที่เธอจูบกับนาทีเมื่อคืน เป็นภาพสดๆ ร้อนๆ มิหนำซ้ำยังมีทุกฉาก ตั้งแต่เริ่มจูบ นอนคร่อมกันริมสระจนถึงอุ้มหายเข้าไปในบ้าน

ติ๊ด~ติ๊ด~

ไม่รอให้เธอได้พักหายใจ คนที่พึ่งโทรมาวีนเมื่อสักครู่ก็โทรเข้ามาอีก

“ค่ะ..คุณออน”

เมื่อเป็นเหตุที่ไม่อาจเลี่ยงทำให้เธอต้องจำใจกดรับสาย

[สรุปมันยังไงกันค่ะ กับนาที สรุปคือคบกันจริงๆ ใช่ไหมคะ!]

“เอ่อ...”

[แล้วทำไมถึงไม่ระวังตัวค่ะ ทำไมถึงปล่อยให้มีรูปหลุดออกมาได้ ทำแบบนี้ค่ายเสียหายนะคะคุณนลิน เมื่อวานก็พึ่งมีข่าวเป็นมือที่สามของดารา วันนี้ก็มีข่าวจูบกับผู้ชาย...]

คำถามที่เหมือนไม่ต้องการคำตอบถูกเปล่งออกมาจากปลายสาย คุณออนทั้งพูดทั้งด่าไม่เว้นช่องไฟให้นลินได้แก้ตัว แต่ต่อให้จะเว้นเธอเองก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงดี

เมื่อปลายสายระบายความโกรธแล้ว เธอก็กดวางสายไป แต่ก็ไม่ลืมทิ้งท้ายว่าห้ามเคลื่อนไหวใดๆ บนโซเชี่ยลให้รอทางพีอาร์แก้ปัญหาให้ก่อน

สิ่งที่เธอทำได้เลยเหลือเพียงการรอต้นสังกัดติดต่อกลับมา