หมิงซั่วของฉันดีที่หนึ่ง

วันต่อมา....

ข่าวลือเรื่องผู้กองหนุ่มซุ่มปลูกต้นรักกับสาวสวยเบอร์หนึ่งแห่งโรงน้ำชาก็ยังคงได้รับความสนใจ บวกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานถูกหลายคนเห็นก็เลยพากันพูดปากต่อปากไป คราวนี้คนก็เลยยิ่งเชื่อเข้าไปใหญ่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคือเรื่องจริง

'ได้ข่าวว่านักร้องสวยมาก'

'มิน่าล่ะ! ผู้กองถึงหวงนักหวงหนา'

'จุ๊ะๆ ฉันได้ยินมาว่าไอ้คนที่มาเกาะแกะคนรักของผู้กองเมื่อวานโดนเตะสั่งสอนจนถึงขั้นซี่โครงร้าวเลยนะ'

เพราะมีข่าวลือว่า 'คนรัก' ของผู้กองสวยมาก สวยถึงขนาดผู้กองต้องตามเฝ้า คนที่ไม่เคยเห็นหน้าก็เลยอยากรู้ว่าจริงไหม และนี่จึงเป็นเหตุให้บรรยากาศในโรงน้ำชาคึกคักเป็นพิเศษ

"วันนี้คนมากันเยอะเลยว่าไหมซื่อหยา"

เถ้าแก่เนี้ยพูดกับซื่อหยาที่นั่งรออยู่หลังม่าน ยิ่งแขกเยอะเธอก็ยิ่งได้กำไรงาม และเหตุผลที่แขกเยอะกว่าทุกวันเธอย่อมรู้ดี

"สงสัยอยากมาดูหน้าว่าที่คุณนายผู้กอง"

“เถ้าแก่เนี้ยก็พูดไปค่ะ”

ถึงข่าวลือจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดแต่ในมุมของ 'ติ่ง' ที่เทใจให้พระรองอย่างเธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในห้วงความฝัน ทุกครั้งที่ได้ยินคนพูดถึงเธอในฐานะ 'คนรัก' ของพระรอง หัวใจมันก็เลยจะพองๆ ฟูๆ นิดหนึ่ง

"ฉันพูดความจริงนะจ๊ะ"

เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะคิกคัก เธอผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปีดีดัก เห็นผู้กองมาก็นาน แต่ไม่เคยเห็นผู้กองหัวร้อนถึงขนาดนี้เลย

"ดูท่าผู้กองหมิงซั่วคงจะหลงเสน่ห์ของหนูซื่อหยาเข้าแล้วจริงๆ"

เป็นคำแซวที่ทำให้ติ่งอย่างเธอยิ้มได้ แต่ความจริงก็คือความจริงเธอรู้ดีแก่ใจ หมิงซั่วในตอนนี้ไม่ได้หลงเสน่ห์เธอแต่อย่างใด แต่การที่เขาออกมาปกป้องเธอเมื่อคืน มันก็มากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองได้เป็นนางเอกในนิยาย พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมาทีไร หัวใจก็เต้นตึกตักขึ้นมา

เฮ้อ~

หมิงซั่วของฉันดีที่หนึ่งจริงๆ

#ทางด้านของหมิงซั่ว

วันนี้มีรายงานแจ้งเข้ามาว่ามีเหตุทะเลาะวิวาทของพ่อค้าที่ตลาด ทำให้ผู้กองหมิงซั่วที่เข้าเวรต้องออกไปช่วยระงับเหตุการณ์ เสียงซุบซิบดังตามหลังเมื่อเขาเดินผ่านและนั่นก็ทำให้ผู้กองหมิงซั่วรู้สึกว่าข่าวลือของเขาดูเหมือนว่าจะ 'หนัก' มากขึ้น

'นักร้องคนนั้นมีวาสนาจริงๆ'

'ผู้กองโดนวางยาเสน่ห์รึเปล่า'

'ไม่แน่นะ ทั้งรักทั้งหลงขนาดนั้น!

'จุ๊ๆ อย่าเสียงดัง เดี๋ยวผู้กองได้ยิน'

เมื่อข่าวลือดูเหมือนจะเกินจริง คนที่ได้ยินเลยไม่พอใจ คนอย่างเขาน่ะหรือจะโดนวางยาเสน่ห์ได้ แล้วไปเห็นเขากับซื่อหยาตอนไหนถึงได้ตีความว่าทั้งรักทั้งหลงกัน คนที่ตกเป็นข่าวให้ชาวบ้านซุบซิบหัวร้อนขึ้นมาทันควัน เขาจึงตัดสินใจว่าจะไปคุยกับซื่อหยาที่โรงน้ำชาอีกครั้ง แผนการของเธอดูเหมือนจะดี แต่ก็สร้างความรำคาญ

แต่เมื่อไปถึง....

จากที่หัวร้อนอยู่แล้วก็ยิ่งร้อนขึ้นไปอีก

'แค่จับมือจะเล่นตัวไปทำไม'

'ฉันรู้นะว่าเธอมันง่าย'

'ผู้กองไม่อยู่ไปสนุกกับฉันเถอะ'

เพราะข่าวลือถูกใส่สีเติมไข่ทำให้ซื่อหยาก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน มีคนมองดีบ้าง ไม่ดี บ้างคละเคล้ากัน เธอเลือกที่จะไม่สนใจคำพูดซุบซิบรกหูพวกนั้น แต่แขกบางคนก็ลามปาม พอเมาก็ยื้อยุด ฉุดกระชาก และพูดจาไม่ให้เกียรติเธอที่กำลังยืนร้องเพลงด้วย

หมิงซั่วก้าวเข้าไปในโรงน้ำชาด้วยความตั้งใจที่จะเปลี่ยนแผนรับมือกับข่าวลืออีกครั้ง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน ข้อมือเรียวถูกดึงรั้ง เสียงหัวเราะช่างน่ารำคาญ และสิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ได้จนต้องกำหมัดก็คือ

'ฉันรับเลี้ยงเธอได้นะซื่อหยา'

ใครๆ ในเมืองก็รู้ดีว่าคุณชาย 'โจวฟู่เหวิน' คือคนที่มีอำนาจ อวดรวย ทำตัวกร่าง คิดว่า 'เงิน' ซื้อได้ทุกอย่างรวมถึงศักดิ์ศรีคนด้วย

เพี้ย!!

ทุกคนในโรงน้ำชาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อใบหน้าของโจวฟู่เหวินถูกมือเรียวของนักร้องสาวฟาดไปเต็มแรง

"ตะ...ตบฉันเหรอ"

โจวฟู่เหวินทั้งโกรธทั้งอายจนหน้ากลมๆ นั้นแดงเถือก

"ฉันขายเสียงไม่ได้ขายตัว"

ตอนแรกเธอคิดว่าจะอดทน แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้ แขกคนนี้ทำตัวสถุนและหยาบคายเกินไป เธอพยายามเลี่ยงไม่เข้าใกล้ แต่เขาก็วุ่นวายกับเธอไม่เลิก

"ใครมันจะไปเชื่อ"

โจวฟู่เหวินตอบกลับพลันมองนักร้องสาวด้วยสายตาดูถูก

"ก็แล้วแต่คุณชายค่ะ"

ไม่ทันที่ซื่อหยาจะได้เดินหนี มือหนาก็รั้งเธอไว้ เขาใช้แรงที่มีบีบแขนเธอราวกับอยากเตือนว่า 'อย่าอวดดี' และให้ตามเขาไป เธอพยายามสะบัดแขนให้หลุดแต่ก็สู้แรงไม่ได้ น้ำตาเริ่มซึมเพราะเจ็บใจ

ทันใดนั้น....

"ทำอะไรกัน!"

เสียงของหมิงซั่วดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายและตึงเครียด สาเหตุที่เขามาแทรกก็เพราะเขาทนมองต่อไม่ไหวแล้ว

"โอ้! ผู้กองหมิงซั่วก็มาด้วยงั้นหรือ"

ผู้ชายสองคนเผชิญหน้ากัน คนหนึ่งมองด้วยสายตาเยาะเย้ยถากถาง ส่วนอีกคนมองกลับด้วยสายตาที่นิ่งแต่แฝงไว้ซึ่งความดุดัน ส่วนซื่อหยาตอนนี้ถูกกันให้ออกไปเพื่อความปลอดภัย

"สงสัยข่าวลือที่ว่าผู้กองหลงเสน่ห์นักร้องถึงขั้นไม่ทำงานทำการคงจะเป็นเรื่องจริงซะแล้ว"

หมิงซั่วไม่ตอบโต้ แต่เดินตรงเข้าไปหาพร้อมกับคว้าคอเสื้อจนขาของคุณชายลอยเหนือพื้น

"ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระแล้วไสหัวไปซะ

"เฮอะ!"

คนเมากระตุกยิ้มก่อนจะโต้กลับไปว่า

"อย่าอวดดีไปหน่อยเลยผู้กอง"

คนเมาก็คือคนเมา จากที่กร่างอยู่แล้วก็ยิ่งกร่างเข้าไปใหญ่ เขามีสมุนติดตามมาด้วยถึงสองคนจะไปกลัวอะไร แค่เขาส่งสัญญาณให้สมุนสองคนก็กรูกันเข้ามาจากด้านหลังทันที

"เอาให้หนักๆ"

โจวฟู่เหวินสั่งการสองสมุนหน้าตาเหี้ยม กล้ามใหญ่ หมิงซั่วที่โดนโจมตีจากด้านหลังเกือบเซล้มแต่ก็กลับมาได้ ผู้คนที่มาหาความสำราญในโรงน้ำชาต่างตกตะลึงและถอยร่นออกไป และปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน

หมิงซั่ว...

ต่อสู้ด้วยทักษะที่เหนือกว่า แต่เมื่อเป็นสองรุมหนึ่ง ไม่มีคนคุ้มกันหลัง หมัดหนักๆ ของหนึ่งในสมุนก็พุ่งเข้าปะทะริมฝีปากของเขาอย่างจัง เลือดสีแดงสดซึมออกมาจากมุมปากแต่เขาก็สู้กลับด้วยการถีบอีกฝ่ายจนล้มตึงหน้าหงาย

"กรี้ดดด!"

ซื่อหยากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นพระรองของเธอได้รับบาดเจ็บจนปากแตก

"พอได้แล้ว!"

อารมณ์ติ่งทนเห็นพระรองเจ็บไม่ได้ ทำให้เธอลืมตัว ลืมความปลอดภัย วิ่งหน้าตั้งเข้าไปแยกพวกสมุนให้ออกห่าง แต่กลับถูกพวกมันผลักกระเด็นจนล้มไปกับพื้น

"โอ้ย!"

เสียงร้องของซื่อหยาเรียกสติของหมิงซั่วให้กลับมา เขาสะบัดตัวออกจากวงล้อมและสู้กลับด้วยชั้นเชิงที่เหนือกว่า ถึงจะโดนรุมแต่ก็ชนะ ถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นตำรวจ พวกนัันคงได้สลบคาตีน

"ผู้กอง!"

ซื่อหยาพุ่งตัวไปหาพระรองทันที

"คุณเป็นอะไรไหมคะ"

ซื่อหยาถามเสียงสั่น ในใจนึกก่นด่าไอ้คุณชายอ้วนเผละที่ทำให้หน้าหล่อๆ ของพระรองเธอต้องเป็นแผล

"ไม่เป็นไร"

หมิงซั่วตอบพร้อมส่ายหน้าเล็กน้อย

"จะไม่เป็นไรได้ไงคะ ปากแตกขนาดนี้"

ซื่อหยามองไปที่ปากได้รูปที่แตกและช้ำ

"เดี๋ยวก็หาย"

จังหวะที่ชายหนุ่มยกหลังมือขึ้นเช็ดเลือดตรงมุมปาก มือบางก็หยิบผ้าเซ็ดหน้าขึ้นมาหวังจะเช็ดให้ มือของทั้งสองคนสัมผัสกันโดยไม่ตั้งใจ หัวใจดวงน้อยทั้งเต้นแรงและวูบไหว

ทำไม...

หมิงซั่วของฉันเท่ขนาดนี้เนี่ย!!