ข่าวลือ

เช้าวันถัดมา...

เรื่องของนักร้องสาวในโรงน้ำชากำลังซุ่มปลูกต้นรักกับผู้กองหมิงซั่วก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งตลาดอย่างรวดเร็ว ซึ่งตัวการของข่าวลือที่คิดเอง เออเองนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก 'ป้าหลี่' ที่ตอนนี้หาได้สนใจจะขายขนมไม่ ปากหนาๆ ขยับเล่าเรื่องที่ได้เห็นอย่างออกรสออกชาติถึงขั้นไม่เว้นช่องว่างให้หายใจ ใส่สีเติมไข่เข้าไป ยิ่งทำให้คนสนใจอยากรู้จนต้องเข้ามารุมร้านขนมของเธอ

'ได้ข่าวว่าจูบกันด้วยนะ'

'ห๊ะ!! จริงเหรอ'

'จุ๊ๆ อย่าเสียงดังไป'

'จูบกันขนาดนี้ฉันว่าได้กันแล้วล่ะ'

ข่าวลือถูกปรุงแต่งเติมสีสันจนเกินความจริงไป แต่ทุกครั้งจะลงท้ายด้วยคำว่า 'ป้าหลี่เห็นเองกับตา' ปากคนยาวกว่าปากกา ตอนนี้ข่าวลือเรื่องความรักที่แอบซ่อนของผู้กองหมิงซั่วมาแรงกว่าทุกข่าวในเช้าวันจันทร์

ผู้คนเริ่มซุบซิบกัน บ้างก็เชื่อ บ้างก็สงสัย แต่ไม่มีใครรู้ความจริงว่านักร้องสาวสวยที่ตกเป็นข่าวลือกับผู้กองหมิงซั่วนั้นไม่ใช่ 'ซื่อหยา' ตัวประกอบคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็น 'นักอ่าน' สายเปย์ที่เทใจให้กับพระรองเต็มๆ

'กลับไหวไหมนะ'

'ตามไปดูหน่อยแล้วกัน'

เหตุการณ์ในคืนนั้นซื่อหยาย่อมรู้ดีแก่ใจ เธอก็แค่เป็นห่วงพระรองในฐานะติ่งที่เชียร์มาตั้งแต่ต้นผิดตรงไหน หากแต่ข่าวลือกับความจริงมันสวนทางจนน่าตกใจ ปากของป้าหลี่ที่นินทาไปทั่วนั้นกำลังสร้างปัญหาใหญ่ เธอก็อยากอธิบาย แต่ดูเหมือนไม่มีใครเชื่อเลย

'ได้ข่าวว่าผู้กองหมิงซั่วหลงเสน่ห์นักร้องสาวสวยถึงขั้นตามมาเฝ้าทั้งคืนเลยนะ'

อื้อหือ!!!

มั่วมาก มั่วสุดๆ หลงสนง หลงเสน่ห์อะไร เมื่อคืนเธอโดนปฏิเสธไปถึงสองครั้ง โดนไล่ให้ไม่ต้องมายุ่งอีกต่างหาก ใส่สีตีไข่เกินไปมาก ความจริงกับข่าวลือโคตรสวนทางกัน แล้วถ้าข่าวลือบ้าๆ พวกนี้ไปถึงหูผู้กอง

โอ้ย!!!

ฉันไม่อยากคิดสภาพเลยจริงๆ

#บ้านพักผู้กอง

หมิงซั่วตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตุบๆ ราวกับโดนค้อนทุบไปหลายที เขาส่ายหน้าที่งัวเงีย สมองตอนนี้ไม่ปลอดโปร่งเอาซะเลย

"กลับมาได้ยังไงนะ"

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับมาบ้านตอนไหน เดินมาหรือใครมาส่งก็ไม่แน่ใจ เขาจำได้แค่เพียงว่าเมื่อคืนดื่มหนักมากจริงๆ

"เฮ้อ..."

หมิงซั่วถอนหายใจยาว

"ทำไมมันถึงได้เจ็บขนาดนี้นะ"

คำว่า 'เจ็บ' ที่หลุดออกมาจากปากของผู้กองไม่ใช่ความรู้สึก 'เจ็บ' จากบาดแผลที่เพิ่งโดนยิง แต่มันมีความหมายที่มากกว่านั้นอีกหลายเท่าตัว

'ฉันคิดกับคุณแค่เพื่อนหมิงซั่ว'

เมื่อคืนเหล้าหมดไปกี่ขวดก็จำไม่ได้ อยากให้ตัวเองเมาๆ จะได้ลืมๆ เรื่องของคนที่เขาเคยให้ใจ แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่รับมัน หัวใจของเขาเกิดแผลฉกรรจ์ 'ความรัก' ที่ไม่อาจจะสมหวังยังคงเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจ

เพื่อที่จะลืม...

ก็เลยทำร้ายตัวเองด้วยการดื่มเหล้าจนเมามาย ตอนเมาก็ลืมได้ แต่พอสร่างเมาทีไร ภาพใบหน้าหวานๆ ของจินเหมยก็ยังวนเวียนสลัดทิ้งไม่ได้สักทีพร้อมกับคำถามที่คาใจว่า

'เขาไม่ดีตรงไหน'

ทุ่มเท ทำทุกอย่าง เพื่อเธอด้วยใจ ที่ผ่านมาเธอก็รับรู้ว่าเขาคิดยังไง เธอทำให้เขาเผลอคิดว่าเธอเองก็มีใจ แต่สุดท้าย...

'ทำไมเขาถึงไม่เป็นคนที่ถูกเลือก'

พอนึกถึงภาพความทรงจำในอดีตก็ยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าที่ผ่านมาคิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป เขาเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้อะไร จินเหมยกับเพื่อนของเขาแอบมีใจให้กัน แต่เขากลับไม่เคยสังเกตุเห็นได้อย่างไร มุมปากหยักกระตุกยิ้มสมเพชตัวเองที่ไม่เอะใจ ทั้งๆ ที่เพื่อนเคยพูดทำนองว่าแอบชอบใครสักคน แต่ยังไม่กล้าสารภาพออกไป เขาเป็นคนช่วยมันเลือกซื้อดอกไม้

และดอกไม้ช่อนั้น....

ก็ไปอยู่ที่มือของจินเหมย

หมิงซั่วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมขณะที่ความทรงจำในอดีตทำแววตาของเขาเศร้าหมอง แต่เมื่อไปทำงานก็ต้องเก็บซ่อนไว้ พอไปถึงสถานีตำรวจเขาก็ต้องรู้สึกแปลกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาแปลกๆ ที่มองมา ทุกคนทำท่าเหมือนมีเรื่องคุยกัน แต่เมื่อเขาเดินผ่านก็เงียบเสียงลง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องมาที่เขาอยู่ดี

"มีอะไรรึเปล่า"

หมิงซั่วถามรุ่นน้องที่มองหน้าเขาแล้วยิ้มแปลกๆ

"ไม่มีครับผู้กอง"

ตอบแบบชัดถ้อยชัดคำ แต่สายตาที่มองนั้นเขารู้สึกได้ว่า 'มันต้องมีแน่ๆ'

"แน่ใจ??"

"ครับ!!"

ตอบมาขนาดนี้จะให้ถามต่อก็ไม่ใช่นิสัย ขณะที่ผู้กองหนุ่มกำลังจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน 'เสิ่นตู้' หนึ่งในตำรวจหนุ่มไฟแรง ที่มักจะเป็นหัวหอกในการซุบซิบ ก็เดินเข้ามาหาหมิงซั่วพร้อมรอยยิ้มที่ดูก็รู้ว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

"มีอะไรรึเปล่า?"

หมิงซั่วเลิกคิ้วมองเพื่อนร่วมงานที่วันนี้ทำตัวแปลกไปกว่าปกติจนเขาสงสัย

"เปล๊าาาาา"

เสิ่นตู้ตอบเสียงสูง

"อย่ามาเล่นลิ้นถ้าไม่อยากโดนดี"

เพราะรู้นิสัยเพื่อนดีก็เลยพูดดักคอ พร้อมกับส่งสายตาเตือน

"ก็ได้ๆๆ นายนี่มันไร้อารมณ์ขันซะจริง"

เสิ่นตู้ผู้โดนเพื่อนขู่ด้วยคำพูดและสายตาทำหน้าเซงใส่ สายตาทุกคู่ของเพื่อนร่วมงานต่างคาดหวังว่าเขาจะได้คำตอบจากปากของหมิงซั่วว่าข่าวลือที่กระจายไปทั่วเมืองเป็นเรื่องจริงไหม ได้ข่าวว่าจูบกันไม่อายสายตาใคร แหมๆ เห็นนิ่งๆ แต่ร้ายไม่เบาเลยนะเพื่อน

"เมื่อคืนไปทำอะไรมา"

"ทำอะไร? ไม่ได้ทำ"

"อย่ามาโกหก"

"ไม่ได้โกหก"

"แน่ใจ?"

"ฉันไม่ใช่คนร้าย จะมาเค้นอะไร"

หมิงซั่วว่าให้เพื่อนที่ส่งสายตาจับผิดเขาทั้งๆ ที่เขาก็แค่ไปดื่มเหล้าปกติ

"แต่ทำไมฉันได้ยินข่าวลือมาว่านายกำลังซุ่มปลูกต้นรักกับสาวสวยคนหนึ่งในโรงน้ำชา เมื่อคืนก็มีคนตาดีเห็นอยู่ว่าไปด้วยกัน"

คำพูดของเสิ่นตู้ทำคนที่เมาจนจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้ชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเข้มขมวดเข้ากันขณะทวนคำพูดที่เหมือนจะดึงความทรงจำบางอย่างให้ผุดขึ้นมาทีละนิด

สาวสวย?

โรงน้ำชา?

สองคำนี้ส่งผลให้สมองของเขาเริ่มการประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภาพเลือนรางของหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีแดงที่เข้ามาคุยเมื่อคืน และเสียงเพลงที่ไพเราะราวกับจะปลอบโยนหัวใจ เขาเมา แล้วเหมือนจะมีคนมาถามว่า 'เป็นไรไหม' หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้ว!

"ใครบอกนาย!"

หมิงซั่วถามเสียงเข้ม แววตาไม่พอใจ เขาเพิ่งอกหักมาหมาดๆ แถมยังเมาไม่ได้สติขนาดนั้นจะไปมีปัญญาปลูกต้นรักกับใครได้ แล้วนี่อะไร ข่าวลือไร้สาระพวกนี้มาจากไหนกัน

"โถ่...สหาย เรื่องแบบนี้จะไปปิดใครได้ ป้าหลี่เจ้าของร้านขนมหน้าโรงน้ำชาเห็นเต็มสองตาเลยนะว่านายกับเอ่อ...ชื่ออะไรนะ"

เสิ่นตู่ทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะโพล่งชื่อของนักร้องสาวที่ตกอยู่ในข่าวลือออกมา 'ซื่อหยา' คือนักร้องดาวเด่นในโรงน้ำชาที่สามารถตกหัวใจของหนุ่มๆ ด้วยเสียงเพลง

"แล้วไงต่อ"

เสียงของหมิงซั่วเข้มกว่าเดิม

"ในข่าวลือบอกว่าพวกนายแอบไปพลอดรักกอดจูบกันข้างถนนยามวิกาล ยิ่งไปกว่านั้นนายยังเมาไม่ได้สติถึงขั้นต้องให้นักร้องสาวดูแลไปส่งถึงบ้านเลยนะเว้ย"

นักร้อง!

ซื่อหยา!

พอเริ่มปะติดปะต่อความทรงจำที่ขาดหาย คราวนี้เขาเริ่มนึกออกแล้วว่าเมื่อคืนมีหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามาคุยตอนที่เขากำลังเมามาย และเขาก็ไล่เธอไปไม่ให้มายุ่งแล้วไม่ใช่หรือ

"ตอนนี้เรื่องความรักของนายดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งเมืองแล้วนะ บางคนถึงขั้นบอกว่านายกับคุณซื่อหยาแอบคบหากันมานานแล้ว แต่เพิ่งมาเปิดเผยเมื่อคืนนี้เอง"

เสิ่นตู้ยังคงพูดไม่หยุด แถมยังใส่สีตีไข่เข้าไปอีก

"พอได้แล้ว"

หมิงซั่วตวาดเสียงดังจนเสิ่นตู้สะดุ้ง

"ฉันไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ข่าวลือพวกนี้มันไร้สาระสิ้นดี"

หมิงซั่วหันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงานทันที โดยไม่สนใจเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นอีกครั้ง ข่าวลือก็คือข่าวลือ เขาควรจะปล่อยผ่านและเงียบเข้าไว้ แต่ผ่านไปสามวัน ข่าวลือก็ยิ่งไปใหญ่ ผู้คนซุบซิบสนุกปากไปถึงขั้นที่ว่า

"ได้ยินว่าผู้กองหมิงซั่วหลงเสน่ห์นักร้องสาวคนนั้นหักปักหัวปำเลยนะ"

"เห็นว่านัดเจอกันที่บ้านผู้กองทุกคืน"

"ว้าย! จริงเหรอ"

ใบหน้าของผู้กองหนุ่มยามนี้เต็มไปด้วยความหงุดหงิด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องไร้สาระพวกนี้ถึงได้แพร่กระจายไปเร็วนัก

"ซื่อหยา..."

เขานึกชื่อนี้ในใจ ในตอนแรกเขาไม่แม้แต่จะจำชื่อของเธอได้ แต่ตอนนี้เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของข่าวลือที่ทำให้ชีวิตเขาปั่นป่วนจนน่ารำคาญ เขาแค่อยากอยู่เงียบๆ มีเวลาพักใจบ้าง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ได้ทำให้เขาดีขึ้นเลยสักนิด

"ฉันต้องจัดการกับเรื่องนี้!"

หมิงซั่วกำหมัดแน่น ด้วยความโมโหทั้งตัวเองที่เมามายจนไม่ได้สติ และโมโหกับข่าวลือบ้าๆ ที่เกิดขึ้น หมิงซั่วลุกขึ้นยืนพร้อมกับความคิดที่ว่าในเมื่อเงียบแล้วก็ยังไม่หยุด เขาคงจะต้องไปคุยกับผู้หญิงคนนั้น และยุติข่าวลือบ้าๆ พวกนี้ให้เร็วที่สุด!

"ไปไหนครับผู้กอง"

รุ่นน้องถามแววตาอยากรู้อยากเห็น

"ยังต้องถามถามอีกเหรอวะ"

เสิ่นตู้ส่งเสียงตะโกนลอยข้ามโต๊ะมา ก่อนจะพูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มรู้ทันเพื่อนว่า

"ผู้กองของเรา...."

"เขาไปตามหาหัวใจเว้ย!"