ฉันก็แค่หวังดีเอง

ถึงจะโดนพระรองไล่ออกมาแต่เธอก็ยังแอบมองแผ่นหลังอยู่ไกลๆ อารมณ์ติ่งเป็นห่วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เธอโดนเขาปฏิเสธถึงสองครั้งก็ย่อมรู้ตัวแล้วไหม ถ้ายังตีมึนเสร่อเข้าไป แทนที่จะจำหน้าได้คงเกลียดขี้หน้ากันแบบไม่มอง

"อ๊ะ!"

ซื่อหยาเผลอตัวหลุดเสียงร้องด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นผู้กองหนุ่มลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีมึนเมา ขายาวๆ ของเขาชนเข้ากับขอบโต๊ะจนทำให้ขวดเหล้าที่ดื่มหมดไปล้มระเนระนาด

"ระวังหน่อยสิ"

เมื่อเห็นขวดเหล้าขวางทางเดิน ติ่งอย่างเธอก็อยากจะเข้าไปหยิบออกเพื่ออำนวยความสะดวกให้ แต่เมื่อคิดว่าเขาไม่อยากให้เธอที่เป็นเพียงตัวประกอบเข้าไปยุ่งวุ่นวาย เธอก็ได้แต่ลุ้นในใจว่าพระรองจะมองเห็นและไม่เหยียบขวดเหล้าพวกนั้นจนล้มหัวคะมำ

"เกะกะจริง!!"

คนเมาเตะขวดเหล้าที่ขวางทาง

"เมาขนาดนี้จะกลับไหวไหมนะ?"

ซื่อหยาตอนนี้ได้แต่ยืนมองห่างๆ อย่างห่วงๆ และไม่กล้าเข้าไป ขวดเหล้าที่ขวางทางเดินโดนผู้กองเตะออกไป ก่อนจะโซซัดโซเซออกจากโรงน้ำชา

โธ่!

พระรองของฉัน

ด้วยความที่เป็นติ่งพระรอง หัวใจที่เป็นห่วงก็เลยเรียกร้องให้สองขาเล็กๆ เดินตามไป เธอก็แค่อยากดูให้แน่ใจว่าเขาจะไม่หมดสติระหว่างทาง พระรองที่เคยสง่างาม ตอนนี้สภาพเมาเละไม่ไหวจริงๆ

'ไกลเหมือนกันนะเนี่ย'

เส้นทางกลับบ้านของผู้กองหนุ่มดูเหมือนจะไกลกว่าที่ซื่อหยาคิด เธอแอบเดินตามหลังคนเมาผ่านตรอกซอยเล็กๆ และพยายามรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาจับได้ เรียวเท้าเล็กๆ ที่เดินตามคอยระวังไม่ส่งเสียงใดๆ จังหวะที่เขาเหมือนจะล้มแต่ไม่ล้มนั้นทำเธอหายใจไม่ทั่วท้องจริงๆ

ระหว่างที่ซื่อหยากำลังเดินตามหลังผู้กองไปเรื่อยๆ โดยเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากอีกฟากฝั่งของถนน เธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนแอบซุ่มอยู่ข้างทางเดิน

นั่นใครกัน...

หญิงสาวคิดในใจ แต่ก็ไม่มีเวลามากพอที่จะเดินไปดูให้คลายสงสัย เธอยังคงเลือกที่จะเดินตามหลังผู้กองหมิงซั่วต่อไป เดินไปได้ไม่ไกลร่างสูงก็ทรุดตัวลงนั่งพิงกำแพงอิฐเก่าๆ ราวกับคนที่หมดเรี่ยวแรง

'เป็นอะไรรึเปล่านะ'

เท่าที่เห็นด้วยตา ดูเหมือนว่าเขาจะไปต่อไม่ไหว ไหล่หนาที่เข้มแข็งดูสั่นไหว หรือว่าเขากำลังแอบร้องไห้คนเดียวเงียบๆ

'ร้องไห้เหรอ'

เมื่อคิดว่าพระรองกำลังร้องไห้ มีหรือ 'ติ่ง' อย่างเธอจะทนไหว น้ำตาของผู้ชายมันทำให้เธอลืมความตั้งใจที่ว่าจะแอบดูเงียบๆ

"ผู้กองไม่เป็นอะไรนะคะ”

เป็นการออกนอกบทโดยไม่ตั้งใจ คำถามของเธอแฝงด้วยความห่วงใย คนเมาที่นั่งทรุดตัวพิงกำแพงเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาถามด้วยแววตาพร่ามัว

"คุณมาทำอะไรที่นี่"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย ถ้าจำไม่ผิดเธอคือนักร้องในโรงน้ำชาที่เข้ามายุ่งวุ่นวาย แล้วทำไมเธอถึงโผล่มาอยู่ที่นี่กัน

"ฉันแค่บังเอิญผ่านมาน่ะค่ะ"

เป็นคำโกหกที่ไม่รู้ว่าคนเมาจะเชื่อไหม ขนาดเมาจนหมดสภาพ พระรองของเธอก็ยังหล่อไม่ปราณีหัวใจ คิ้วก็เข้ม จมูกก็โด่ง ริมฝีปากก็ได้รูปชวนให้หวั่นไหว ไม่ว่าจะมองมุมไหนเธอก็เทคะแนนให้สิบเต็มสิบไปเลย

"บังเอิญ?"

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนจะไม่เชื่อในคำกล่าวอ้างสักเท่าไหร่

"ใช่ค่ะ แค่บังเอิญ"

หญิงสาวพยักหน้าหงึกๆ เพื่อยืนยัน ถึงแววตากลมโตของคนโกหกจะล่อกแล่กอยู่บ้าง แต่คนเมาก็คงไม่มีสติถึงขั้นสังเกตุเห็นหรอก

"ฉันช่วยค่ะ"

เมื่อเห็นคนเมาทำท่าจะลุกขึ้น เธอก็รีบเข้าไปประคอง

"โอ้โห...นี่มันอะไรกันเนี่ย"

ซื่อหยาและหมิงซั่วหันไปมองตามเสียงก็พบเข้ากับร่างท้วมของ 'ป้าหลี่' เจ้าของร้านขายขนมหน้าโรงน้ำชาที่ยืนตาโตจ้องมองมาที่ทั้งคู่ด้วยความตกใจ ป้าหลี่เป็นคนช่างสังเกตุและขี้นินทาคนอื่นไปทั่วจนเป็นนิสัย ใครๆ ก็รู้ดีว่าถ้าป้าหลี่เห็นอะไร เรื่องนั้นจะต้องถูกนำไปเล่าต่อพร้อมปรุงแต่งรสชาติจนเกินจริง

"ปะ...ป้าหลี่!"

ซื่อหยาพูดชื่อของคนที่ยืนจ้องเธอกับผู้กองด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็น พลันเกิดคำถามที่ทำให้ใจเต้นระส่ำว่า

'ป้าหลี่เห็นอะไรไปแล้วบ้าง'

ถ้ามาเห็นตั้งแต่เธอเดินตามก็พอจะแก้ตัวแบบถูๆ ไถๆ ไปได้ แต่ถ้ามาเห็นตอนจังหวะที่เธอเข้าไปช่วยประคองผู้กองด้วยความบริสุทธิ์ใจ ภาพที่ออกมาก็คงไม่ต่างอะไรกับยืนกอดกัน อนิจจา...ชายหญิงอยู่ด้วยกัน มันคิดได้แค่เรื่องเดียวจริงๆ

'ป้าหลี่' ที่กำลังเก็บข้าวของเตรียมจะกลับบ้านพอเห็นผู้กองหมิงซั่วเดินออกมาจากโรงน้ำชาด้วยท่าทางเมามาย ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อเห็น 'ซื่อหยา' นักร้องสาวสวยเดินตามหลังมาติดๆ ก็เริ่มสงสัย คนมันอยากรู้ อยากเห็นจะปล่อยผ่านได้อย่างไร ก็เลยแอบเดินตามอยู่ห่างๆ มาตลอดทาง

"ว่าแล้วเชียว"

ป้าหลี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นภาพแนบชิดที่ชวนให้คิดไปไกล ซื่อหยาไม่เคยคิดเลยว่าการกระทำที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นของติ่งอย่างเธอในค่ำคืนนี้ จะกลายเป็นข่าวลือที่ลุกลามไปอย่างรวดเร็ว

"อุ้ย!! ผู้กองหมิงซั่วกับหนูซื่อหยา นักร้องคนสวยดาวเด่นของโรงน้ำชา แอบมาพลอดรักกันข้างถนนยามวิกาลอย่างนี้เชียวหรือ!"

ป้าหลี่จงใจพูดเสียงดังลั่น ราวกับต้องการให้คนทั้งซอยได้ยิน ซึ่งซื่อหยาที่ได้ยินแทบอยากจะวิ่งไปปิดปากเน่าๆ นั้นทันที

"ไม่ใช่อย่างที่ป้าหลี่คิดนะคะ"

เสียงของเธอเหมือนลมที่ผ่านผ่านหูไป ถึงเธอปฏิเสธเสียงแข็งยังไงป้าหลี่ก็ยังคิดเองเออเอง

"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยจ้ะหนูซื่อหยา"

ป้าหลี่อมยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดต่อในทำนองคนชอบสอดรู้ว่า

"แหมๆๆ ไม่คิดเลยนะว่าผู้กองหมิงซั่วจะหลงเสน่ห์หนูซื่อหยาคนสวยของป้าถึงขั้นปลูกต้นรักหวานชื่นกันแล้ว"

ลมจะจับให้ได้ ป้าหลี่ตีความไปไกล ยิ่งเห็นหมิงซั่วที่เมาไม่ได้สติ เธอก็ยิ่งรู้สึกจนปัญญาที่จะอธิบาย สภาพเขาในตอนนี้คงพูดแก้ตัวช่วยเธอไม่ได้ ส่วนเธอพูดอะไรไป ป้าหลี่ก็หลับหูหลับตาไม่ฟังเลย

"ป้าหลี่เข้าใจผิดแล้วค่ะ"

เป็นการย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจังมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ผู้กองเมามาก ฉันแค่จะช่วยประคอง..."

ไม่ทันที่ซื่อหยาจะได้พูดจบ เสียงแหลมๆ ของป้าหลี่ก็สวนขึ้นมาว่า

"โอ๊ยๆๆ ไม่ต้องพูดแล้วจ้ะ"

ป้าหลี่โบกไม้โบกมืออ้วนๆ ไปมาพร้อมแววตากรุ้มกริ่มแฝงความนัย ป้าหลี่คิดเอง เออเอง แล้วก็เดินจากไป รอยยิ้มตรงมุมปากที่ซื่อหยาเห็นบ่งบอกว่าเรื่องนี้จะต้องถูกกระจายไปทั่วเมืองในไม่ช้า

"ถ้าเรื่องนี้...

"ไปถึงหูคนอื่นๆ ฉันจะทำยังไงดี"

ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจ เธอพยายามอธิบายแต่ป้าหลี่ก็ไม่ฟัง เป็นมนุษย์ป้าที่คิดเองเออเองทุกอย่าง พอหันไปมองหน้าหล่อๆ ของพระรองที่เมาไม่ได้สติก็ยิ่งปวดหัวหนัก เขาคงไม่เข้าใจเรื่องที่ป้าหลี่พูดด้วยซ้ำมั้ง

"แย่แน่ๆๆๆ"

เธอแค่อยากช่วยพระรอง แต่ตอนนี้กลับทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงเข้าไปใหญ่ ถ้าพระรองโกรธเธอขึ้นมาจะทำยังไง

ไม่นะๆๆๆ

ฉันก็แค่หวังดีเอง!