ตัวประกอบออกนอกบท

ซื่อหยายืนนิ่งอยู่หลังม่านแดง เธอแอบมองแผ่นหลังของพระรองที่ดูเมามาก แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ความรักที่เขามีต่อนางเอก 'จินเหมย' นั้นคงลึกซึ้งเกินกว่าที่จะลืมทั้งหมดได้ในวันเดียว

ตุ้บ!!

'ฉะ...ฉันขอโทษค่ะ'

เขาเจอกับ 'จินเหมย' ที่เป็นนางเอกครั้งแรกในงานเทศกาลปล่อยโคมไฟ เธอมัวแต่คุยสนุกกับเพื่อนจนเดินชนแผ่นอกกว้างของผู้กองหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าสวย หวาน ดูเขินอาย แก้มขึ้นสีแดงเรื่อเพราะไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ท่าทางซื่อใสนั้นจับใจผู้กองหมิงซั่วได้ทันที

เป็นฉากที่เขียนบรรยายได้ถึงความรู้สึกของพระรองที่ตกหลุมรักนางเอกของได้เป็นอย่างดี แล้วเธอก็โดนพระรองตกอีกทีเพราะฉากนี้นั่นเอง

"ฮือ~ หมิงซั่วของฉัน"

ซื่อหยาที่เป็นติ่งพระรองในนิยายมาตั้งแต่ต้นพอมาเห็นสภาพของพระรองที่ต้องทนทุกข์กับรักที่ไม่สมหวังก็แทบร้องไห้ เหล้าในมือของชายหนุ่มถูกยกขึ้นดื่มติดๆ กันราวกับอยากให้ 'ความเมา' ช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ไม่อาจสมหวังในรักที่หมายปอง

'น่าสงสารที่สุดเลย!'

หลังจากอ่านนิยายจบ เธอก็ได้แต่หวังว่าพระรองจะมูฟออนได้ แต่พอมาเห็นสภาพแล้วถึงกับต้องส่ายหัวถอนหายใจ เมาเละขนาดนี้แสดงว่ายัง 'ลืม' นางเอกไม่ได้ 'รักแรก' มันเจ็บ เธอรู้ เธอเข้าใจ แต่ไม่คิดว่าพระรองจะอาการหนักถึงขนาดที่เมาเหล้าหัวราน้ำนี่นา ยิ่งได้มาเห็นสภาพของพระรองด้วยตามันเจ็บยิ่งกว่าที่อ่านในนิยายเป็นร้อยเท่าพันเท่าจริงๆ

"จะเข้าไปหาดีไหมนะ?"

อารมณ์ติ่งอยากเข้าไปปลอบใจพระรองแต่ก็เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ตัวประกอบตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีบทบาทอะไร พระรองรู้จักสนิทสนมกับเธอเป็นการส่วนตัวไหม ก็ไม่!! แล้วถ้าสะเออะเข้าไป ผู้กองจะไม่คิดว่าเธอ 'วุ่นวาย' เรื่องส่วนตัวของเขาหรอกหรือ

"หรือแอบดูอยู่ห่างๆ ดี?"

ความคิดตีกันในหัว เพราะถ้าตามบทบาทแล้ว ซื่อหยาเป็นเพียงตัวประกอบที่ออกมาในฉากเปิดตัวของพระรอง หลังจากนั้นก็ไม่มีการกล่าวถึงในเนื้อหาขิงนิยายอีกเลย ดังนั้นจึงมั่นได้เลยว่าพระรองต้องจำหน้าเธอไม่ได้แน่ๆ

"ซื่อหยา! ถึงตาเธอร้องเพลงแล้ว"

เสียงเรียกทำให้ซื่อหยาที่แอบมองผู้กองหมิงซั่วอยู่นานได้สติทันที เธอหันไปมองหัวหน้าวงดนตรีที่กำลังกวักมือเรียกให้ไปร้องเพลง

ก็ฉันเป็นนักร้องนี่นา...

หญิงสาวพึมพำ บทของซื่อหยาในนิยายมีหน้าที่ร้องเพลงมอบความบันเทิงให้กับผู้ฟัง จังหวะที่เท้าเรียวเล็กกำลังจะก้าวขึ้นเวทีอยู่ๆ เธอก็ฉุกคิดบางอย่างได้ขึ้นมา รอยยิ้มเล็กๆ แต้มตรงมุมปากเมื่อคิดว่าวิธีนี้น่าจะทำให้พระรองของเธอดีขึ้น ไม่มากก็น้อยล่ะนะ!

"ซื่อหยาๆๆ"

"ฉันชอบเสียงเพราะๆ ของเธอ"

"ให้นั่งฟังทั้งคืนยังได้เลย"

เสียงชมของผู้ฟังทำให้ซื่อหยากล้าพอที่จะทำบางอย่าง เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะก้าวออกจากหลังม่าน แสงไฟสลัว ๆ จากโคมไฟส่องกระทบร่างบาง ชุดกี่เพ้าสีแดงที่สวมดูโดดเด่นท่ามกลางบรรยากาศแบบจีนโบราณยุค 80 ที่ชื่นชอบเสียงเพลง

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือต้อนรับดังขึันเมื่อซื่อหยาขึ้นไปปรากฎตัวที่กลางเวที สายตาของเธอไม่ได้กวาดมองไปทั่วเหมือนเช่นทุกครั้งแต่กลับจับจ้องมองไปยังพระรองที่นั่งหลบอยู่ในมุมมืด

แน่นอนว่า...

ต่อให้เธอจ้องจนตาหลุด พระรองก็คงไม่สนใจ ผู้ชายทุกคนในร้านต่างมองเธอด้วยแววตาหลงใหล ส่วนเขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเธอที่เป็นดาวเด่นของโรงน้ำชาด้วยซ้ำไป เขายังคงนั่งดื่มเหล้าและจมอยู่กับความเศร้าของตัวเอง

'ฉันจะทำให้คุณดีขึ้นเอง'

ไม่ว่าจะยุคสมัยไหนเสียงเพลงก็ยังช่วยบรรเทาความเศร้าได้ เสียงเพลงเป็นตัวช่วยปลอบใจ ในเมื่อบทบาทของ 'ซื่อหยา' ได้ถูกกำหนดมาให้เป็น 'นักร้อง' ในโรงน้ำชา เธอก็เลือกที่จะใช้สิ่งนี้เยียวยาหัวใจของพระรอง

เสียงดนตรีบรรเลงเป็นทำนองอ่อนหวาน ซื่อหยาโปรยยิ้มให้กับแขกทุกคนที่รอฟัง หากแต่ในใจกลับรู้ดีว่าเธออยากมอบเพลงนี้ให้ใคร เมื่อดนตรีเล่นมาถึงตรงท่อนที่กำหนดไว้ เสียงหวานๆ ก็เอ่ยร้องถ้อยคำแรกของบทเพลง

"เมื่อในใจมีรัก...."

เนื้อเพลงเป็นเพลงรักเก่า ๆ ที่ฮิตในยุคสมัยนั้น เป็นเพลงที่มักจะถูกหยิบมาร้องเพื่อปลอบประโลมหัวใจคนที่บอบช้ำ ซื่อหยาร้องเพลงนี้ด้วยความรู้สึกของติ่งที่เชียร์พระรองมานาน เห็นพระรองเจ็บ เธอก็เจ็บเหมือนกัน น้ำตาที่ไหลนั้นไม่ใช่การแสดงแต่มาจากความรู้สึกที่สงสารพระรอง

"ในเมื่อเธอเลือกเขา..."

"ฉันก็คงต้องอยู่ให้ได้"

เสียงหวานๆ ของซื่อหยาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและแฝงด้วยความเห็นใจ เธอหวังว่าเสียงเพลงในค่ำคืนนี้จะช่วยบรรเทาความเศร้าหมองในใจของหมิงซั่วได้ สายตาของเธอจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้า

และในที่สุด....

เขาก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอในชั่วขณะ ซื่อหยาที่ดีใจจึงส่งยิ้มบาง ๆ ให้ เป็นรอยยิ้มของติ่งตัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าพระรองจะไม่ได้คิดเช่นเดียวกับเธอ

"ขอเหล้าเพิ่ม"

หน้าแตกดัง 'เพล้ง' ถึงขั้นทำเอาร้องเพลงสะดุดไป เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอที่ใช้เสียงเพลงหวังปลอบใจ แต่แค่ต้องการสั่งเหล้าเพิ่มมาดื่มให้เมาเละเท่านั้นเอง

ไม่เป็นไรๆ

ปลอบใจตัวเองที่หน้าแตกส่งยิ้มเก้อไป เพลงจบลงท่ามกลางเสียงปรบมือชื่นชมของแขกที่มาฟังยกเว้นอยู่หนึ่งคนที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เสียงของเธอคงไม่ได้ลอยเข้าหูของเขาเหมือนที่ตั้งใจ แก้วเหล้าในมือหมดแล้วก็เติม เติม เติม ชนิดที่ไม่คิดจะให้ตับได้พัก แล้วจะกลับเองไหวไหม ยิ่งคิดก็ยิ่งละสายตาไปจากพระรองไม่ได้ จะให้แอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ก็ยังไงๆ คนมันชอบ คนมันโดนตกมาตั้งแต่ต้นเรื่องของนิยายก็เลยตัดสินใจ

ออกนอกบทเป็นครั้งแรก!!

"เดี๋ยวฉันเอาไปให้ผู้กองเอง"

ซื่อหยาเสนอตัวช่วยด้วยรอยยิ้มหวาน เธอยื่นมือออกไปหยิบถาดจากมือของคนที่มีหน้าที่บริการ และเป็นครั้งแรกที่ดาวเด่นของร้านไปต้อนรับแขกถึงโต๊ะด้วยความเต็มใจ

'เธอทำได้ซื่อหยา...'

บอกตัวเองที่ใจเต้นแรง เพราะแค่เธอแอบมองอยู่ไกลๆ ก็ยังรับรู้ถึงความหล่อที่ทะลุเข้าสองเบ้าตา แล้วถ้าไปอยู่ใกล้ๆ ล่ะ หัวใจเธอจะไม่กระเด็นออกมาข้างนอกเลยเหรอ

'ใจเย็นๆ ซื่อหยา ใจเย็นๆ'

บอกตัวเองที่เดินไปยังโต๊ะของผู้กองหนุ่มที่ดื่มเหล้าจนเมามาย เธอสูดลมหายใจขณะเดินเข้าไปใกล้ๆ และแทบหยุดหายใจเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาถามว่า

"เอาเหล้ามาเร็วๆ สิ"

ใบหน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้มรับกับดวงตามีเสน่ห์คู่นั้น ทำหัวใจของซื่อหยาเต้นแรงจนแทบระเบิดเป็นผุยผงแล้ว

"ผู้กอง..."

ถึงจะตื่นเต้นแต่ซื่อหยาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพเท่าที่จะทำได้ พยายามเก็บอาการของติ่งที่กรี้ดพระรองสุดเท่ ไว้ในใจ และเตือนสติตัวเองว่าเธอคือ 'ซื่อหยา' ตัวประกอบทุกๆ สามวินาที

"พอดีฉันเห็นผู้กองดื่มเหล้าเยอะแล้ว ไม่ลองเปลี่ยนมารับเป็นชาอุ่น ๆ สักแก้ว อาจจะช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้น"

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ"

ถึงจะโดนพระรองปฏิเสธไปแล้วหนึ่ง แต่เธอก็ยังตื้อด้วยรอยยิ้มหวานๆ ต่อตามประสา 'ติ่ง' ที่ห่วงพระรองสุดใจ

"ฉันรู้ค่ะ แต่พอดีฉันเห็นผู้กองดูเหนื่อยๆ เลยอยากจะแนะนำชาสุมนไพรสูตรของทางร้านให้ รสชาติดี และยังช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าด้วยนะคะ"

หมิงซั่วจ้องมองหญิงสาวโดยไม่พูดอะไร ท่าทางและแววตาของเขาดูนิ่งมากจนเธอไม่สามารถคาดเดาความคิดได้ ตอนนี้เธอได้แต่แอบหวังในใจว่าเขาจะเห็นในความหวังดี

"เอาเหล้ามาให้ผมดีกว่า"

เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ซื่อหยาก่อนจะพูดต่อด้วยท่าทางสิ้นหวังว่า

"ชาคงช่วยอะไรไม่ได้!"

ซื่อหยาสัมผัสได้ถึงกำแพงสูงที่พระรองสร้างขึ้นมาทันที พระรองตัดใจไม่ลงขนาดนี้สงสัยคงจะรักนางเอกมากจริงๆ หญิงสาวคิดขณะจ้องมองใบหน้าหล่อๆ ของพระรองที่ดื่มเหล้าจนเมามาย คำพูดเชิงตัดพ้อทำให้ 'ติ่ง' อย่างเธอยิ่งสงสารเข้าไปใหญ่

ทำไม...

ต้องเป็นหมิงซั่วของฉันที่เจ็บด้วย

"แต่ว่า"

เธอพยายามจะพูดต่อ แต่หมิงซั่วก็ยกมือขึ้นมาห้ามพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดรำคาญเหมือนไม่อยากให้เธอเข้ามาวุ่นวาย

"ผมอยากอยู่คนเดียว"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แววตาคู่คมมืดมิดไม่เป็นประกาย ซื่อหยาสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างที่อยู่ภายใน ต่อให้เป็น 'ชา' ที่ดีเลิศแค่ไหนคงยากเกินจะเยียวยาแผลใจที่เจ็บช้ำ

"ผู้กองหมิง..."

เธอเอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบา

"คุณกลับไปเถอะ"

หมิงซั่วหลุบตาลงมองแก้วเหล้าในมือก่อนจะพูดไล่คนที่มารบกวนการดื่มของเขาโดยไม่มองหน้า ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า 'หมิงซั่ว' คงไม่ต้องการให้ใครรับรู้ถึงบาดแผลภายในใจของเขาแน่ๆ

'ไม่เป็นไร...'

ซื่อหยาปลอบใจตัวเอง การจะทำให้คนอย่างผู้กองหมิงซั่วยอมรับทันทีไม่ใช่เรื่องง่าย มันอาจต้องใช้ 'เวลา' และ 'ความอดทน' ควบคู่กันไป ในฐานะ 'ติ่ง' พระรองอย่างเธอไม่มีวันถอดใจ ในเมื่อหาทางกลับโลกเดิมยังไม่ได้ ภารกิจเยียวยาแผลใจก็ต้องเกิดขึ้น...

"ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้หรอกนะ"

หญิงสาวพูดกับตัวเองพร้อมกับความมุ่งมั่นที่พลุ่งพล่านในใจ โอกาสของเธอมาถึงแล้วย่อมไม่มีวันปล่อยให้หลุดลอยไป 'ติ่ง' คนนี้จะเป็นคนที่ช่วยดึง 'พระรอง' ออกมาจากความทุกข์ในใจให้ได้

ก็บอกแล้วไง....

ถ้าเป็นเรื่องผู้ชาย

สาวยุคสองพันสู้ไม่ถอยอยู่แล้ว!