บทที่ 9: สัมผัสในมุมมืด

ความเย็นชาที่ส่งผ่านสายตาเพียงเสี้ยววินาทีบนเวทีนั้น... บาดลึกลงไปในหัวใจของมีอาอย่างรุนแรงและโหดร้าย

ทัศนียภาพรอบกายที่เคยเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับและเสียงดนตรีคลาสสิกคลอเบาๆ บัดนี้กลับไร้ความหมายลงไปในทันที ร่างระหงในชุดเดรสสีชมพูพาสเทลยืนนิ่งค้างท่ามกลางผู้คนชั้นสูงในงานที่กำลังก้มศีรษะให้กับการก้าวลงจากเวทีของ ‘ลูคัส วัลเดอร์บิลต์’

ลูคัสเดินล้อมรอบไปด้วยบอดี้การ์ดร่างใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบนาย เขาก้าวผ่านกลุ่มนักธุรกิจชั้นนำและเหล่าไฮโซที่พยายามจะยื่นบัตรแนะนำตัว โดยไม่แม้แต่จะปรายสายตามองใคร ความนิ่งสงบ เยือกเย็น และออร่าแห่งความเย็นชาอันไร้ความรู้สึกของเขา ราวกับราชาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จที่ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใครบนโลกใบนี้

‘นายทำเหมือนฉันเป็นเพียงอากาศธาตุ... ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกันอย่างนั้นเหรอ ลูคัส?’

มีอากลืนก้อนความขมขื่นและจุกแน่นลงคออย่างยากลำบาก มือบางที่ถือแก้วแชมเปญสั่นระริกจนน้ำในแก้วสั่นคลื่นเบาๆ เป็นระลอก เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะข้างกายเบาๆ

หญิงสาวตัดสินใจเบียดตัวผ่านฝูงชน เดินเลี่ยงออกจากความอึดอัดและไร้อากาศหายใจในห้องโถงจัดเลี้ยง ปล่อยให้ผู้คนรุมล้อมพยายามเข้าหาประธานคนใหม่ไปตามลำพัง

เท้าเรียวในรองเท้าส้นสูงสีเงินก้าวเดินออกไปตามโถงทางเดินยาวอันเงียบสงบของโรงแรม มุ่งหน้าสู่ ‘ระเบียงกว้างลอยฟ้า’ ซึ่งเป็นโซนด้านนอกที่เปิดรับลมและร้างไร้ผู้คน สายลมเย็นๆ ยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าหวาน พัดพาเอาเรือนผมสีชมพูพาสเทลยาวสลวยให้พลิ้วไหวไปตามแรงลม

มีอาเดินไปหยุดยืนชิดขอบระเบียงหินอ่อน สองมือบางกอดอกตัวเองไว้หลวมๆ เพื่อคลายความหนาวสั่น สายตามองทอดออกไปที่แสงไฟระยิบระยับของตึกสูงใจกลางกรุงเทพมหานครด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างและเจ็บปวด

นิ้วเรียวสวยค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปแตะที่ ‘จี้ผีเสื้อสีชมพู’ กลางอกอีกครั้ง... สัมผัสของคริสตัลเย็นเชียบช่วยย้ำเตือนว่า ความทรงจำในวัยเด็ก และความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้เธอนั้นมันคือเรื่องจริง ไม่ใช่เพียงแค่ภาพฝันที่เธอคิดไปเองฝ่ายเดียว

"หกปีที่ฉันรอคอย... เพื่อจะมาเจอสายตาเมินชาแบบนี้เนี่ยนะ?" มีอาพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตาด้วยความอัดอั้นตันใจ

พรึ่บ!

ทันใดนั้นเอง... แสงไฟบริเวณระเบียงลอยฟ้าก็ถูกปิดดับลงกะทันหัน!

ความมืดมิดครอบคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ มีอาสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณความระวังภัยที่เคยฝึกฝนมาทำงานทันที เธอรีบหมุนตัวกลับเตรียมจะก้าวเดินถอยหลังกลับเข้าสู่ด้านในห้องโถง

ทว่า... ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็พุ่งแหวกความมืดเข้ามาอย่างรวดเร็ว เงียบเชียบ และเด็ดขาดดุจเงาพราย!

หมับ!

มือหนาร้อนผ่าวข้างหนึ่งคว้าจับที่ข้อมือบางของเธอไว้แน่น ก่อนจะกระชากเอวบางของมีอาเข้าหาตัว แล้วดันร่างระหงของเธอไปชิดติดกับกำแพงหินอ่อนในมุมมืดอย่างรวดเร็วและหนักแน่น!

"อื้อ!—"

มีอาหลุดร้องด้วยความตกใจ มือบางอีกข้างยกขึ้นเตรียมจะใช้ทักษะการป้องกันตัวที่เคยเรียนมาสวนกลับทันที แต่มือหนาอีกข้างของชายปริศนาก็พุ่งเข้ามาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอชูขึ้นเหนือศีรษะ ตรึงไว้กับกำแพงหินอ่อนอย่างง่ายดายจนเธอไม่อาจขยับขยายได้เลย!

กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่ราคาสูงและกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว... กลิ่นที่เธอจำได้ขึ้นใจแม้เวลาจะหมุนเปลี่ยนไปนานถึงหกปี!

"ลู... ลูคัส?!" มีอาอุทานออกมาเสียงแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความตกใจและโหยหา

ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจันทร์และแสงไฟจากตึกสูงส่องกระทบเข้ามา ใบหน้าคมคายได้รูปอย่างไร้ที่ติของชายหนุ่มที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร! ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดพร่าอยู่บนแก้มเนียนของเธออย่างชัดเจน

นัยน์ตาคมกริบคู่สีเข้มดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของมีอา แววตาคู่นั้นในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนบนเวทีอีกต่อไป... แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความคลั่งไคล้ที่ถูกกดข่มเอาไว้มานานถึงหกปีเต็ม!

"บอกฉันมา... มีอา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของลูคัสดังชิดใบหูของเธอ แรงอารมณ์บีบคั้นจนน่าขนลุก "ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วทำไม... ถึงยังสวมสร้อยเส้นนี้ไว้อยู่อีก?!"

สายตาคมกริบลดต่ำลงมองที่ 'จี้ผีเสื้อสีชมพู' กลางอกของเธอ ซึ่งกำลังสะท้อนแสงจันทร์วาววับ

มีอาหัวใจเต้นระสับรุนแรงราวกระหน่ำตีเกราะ เธอที่พยายามดิ้นรนในพันธนาการของคนร่างสูงตรงหน้า พร้อมสบสายตากับเขาด้วยความเจ็บปวดและไม่ยอมแพ้

"แล้วทำไมฉันจะสวมไม่ได้?! สร้อยเส้นนี้ก็เป็นของฉัน... นายเป็นคนให้ฉันเองกับมือ!" มีอาตอบกลับเสียงสั่น แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "และฉันมาที่นี่ในฐานะของตัวแทนจากที่ทำงาน... ไม่เหมือนนาย ที่มาที่นี่แล้วทำเป็นจำฉันไม่ได้!"

ลูคัสนิ่งเงียบไป นัยน์ตาคู่คมไหววูบด้วยความเจ็บปวดปนเครียดแค้น ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้อีกจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะชิดกับจมูกของเธอ

"จำไม่ได้เหรอ?" ลูคัสเค้นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำแฝงความประชดประชันและขมขื่น "เธอคิดว่าฉันลืมเธอได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ คังมีอา? คิดว่าหกปีที่ผ่านมา... มีวันไหนบ้างที่ฉันไม่นึกถึงเธอ?"

"ถ้านายไม่ลืม... แล้วสายตาเมินเฉยบนเวทีนั่นมันคืออะไร! ทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า?!" น้ำตาที่เอ่อคลอไหลผ่านแก้มเนียนของมีอาหยดลงบนหลังมือของชายหนุ่ม

สัมผัสของน้ำตาอุ่นๆ ทำให้หัวใจของนายใหญ่มาเฟียกระตุกรวดร้าว ลูคัสค่อยๆ ปล่อยพันธนาการที่ข้อมือของเธอออก แต่มือหนาเลื่อนขึ้นไปประคองใบหน้าหวานของเธอไว้แน่น ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม... สัมผัสอ่อนโยนแบบเดียวกันกับในคืนฝนตกเมื่อหกปีที่แล้วไม่ผิดเพี้ยน

"เพราะโลกของฉันในตอนนี้... มันไม่ได้ปลอดภัยเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มีอา" ลูคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาฉายแววอันตราย "ตระกูลมาเฟีย ศัตรู และคราบเลือด... คือสิ่งที่ล้อมรอบตัวฉันอยู่ ถ้าย้อนกลับไปได้ ฉันไม่อยากให้เธอเข้ามาแปดเปื้อนหรือมีตัวตนอยู่ในโลกของฉันเลยสักนิด!"

"แต่ฉันไม่กลัว!" มีอาตอบกลับทันควัน เธอใช้มือบางทั้งสองข้างจับมือหนาของเขาที่กุมแก้มเธอไว้แน่น "หกปีที่แล้วฉันทำได้แค่ยืนร้องไห้และดูนายถูกพาตัวไป... แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กกะโปโลคนเดิมอีกแล้วนะลูคัส! ฉันเติบโตขึ้นเพื่อที่จะยืนเคียงข้างนายได้โดยไม่ต้องเป็นภาระใคร!"

คำพูดเด็ดเดี่ยวและสายตาที่มั่นคงของมีอา ทำให้นายใหญ่มาเฟียผู้เยือกเย็นถึงกับชะงักไป ความรู้สึกรัก โหยหา และความบ้าคลั่งที่พยายามกดทับไว้ตลอดหกปีปะทุขึ้นมาในอกอย่างยับยั้งไม่อยู่

"เธอมันบ้า... มีอา" ลูคัสพึมพำเสียงพร่า ก่อนจะกระชับร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดแน่นขึ้น "เธอมันยัยตัวแสบที่ไม่เคยฟังฉันเลยสักครั้ง..."

และก่อนที่มีอาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ... ริมฝีปากหยักหนาเรียวสวยของนายใหญ่มาเฟีย ก็ทาบทับลงมาบนริมฝีปากอิ่มสีกลีบบัวของเธออย่างรวดเร็ว นุ่มนวล และหนักแน่น!

จุมพิตแรกในรอบหกปี... เต็มไปด้วยความโหยหา ลึกซึ้ง และความหวานขมที่อัดแน่นมานานแสนนาน! ลูคัสบดเบียดริมฝีปากชิมความหวานจากหญิงสาวอย่างโหยหา ขณะที่มีอาตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี สองมือบางเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอหนาของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีกครั้ง

สัมผัสอบอุ่นเนิ่นนานกลางมุมมืด ร้อนแรงจนลืมความหนาวเย็นของสายลมยามค่ำคืนไปจนหมดสิ้น!

กระทั่งลูคัสค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ทั้งคู่หอบหายใจรดกัน หน้าผากแนบชิดกันในความมืด

"ถอยออกไปซะมีอา... ก่อนที่ฉันจะดึงเธอลงมาในนรกของวงการมาเฟียนี้จนเธอหนีไปไหนไม่ได้อีก" ลูคัสกระซิบเสียงต่ำแฝงคำเตือน

"ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันไม่ถอย" มีอาสบสายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว

ลูคัสมองสบตากับเธอนิ่ง รอยยิ้มมุมปากอันทรงเสน่ห์และอันตรายที่เธอไม่ได้เห็นมานานหกปีค่อยๆ จุดประกายขึ้นเบาๆ

"หึ ได้! งั้นก็เตรียมตัวไว้ได้เลย... ยัยตัวแสบ"