Novels by LUNA PINK

หกปีต่อมา...สายลมแห่งกาลเวลาก็ได้หมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ร่องรอยคราบเลือดบนพื้นคอนกรีตและเสียงกรีดร้องในค่ำคืนที่ฝนตกกระหน่ำวันนั้น ค่อยๆ ถูกกาลเวลากลบฝังลงไปลึกสุดในแผ่นอกซ้ายของเด็กสาวผมสีชมพูพาสเทลหกปีที่ผ่านมา ‘คังมีอา’ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความอ่อนแอ เธอใช้ความเจ็บปวดและความคิดถึงโหยหาเป็นแรงขับเคลื่อนในการผลักดันตัวเอง ผลการเรียนระดับท็อป ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่เป็นเลิศ และพื้นฐานความฉลาดเฉียบแหลม ทำให้เธอเรียนจบปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อยปัจจุบัน ในวัยยี่สิบสามปีเต็ม มีอาเติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงามสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ เรือนผมยาวสลวยสีชมพูพาสเทลอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงทอดตัวนุ่มสลวยรับกับใบหน้าหวานฉ่ำลูกครึ่งไทย-เกาหลี ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นแม้จะยังคงความสดใสไว้ แต่ก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น เฉียบขาด และอ่านคนได้อย่างทะลุทะลวงปัจจุบัน เธอรับตำแหน่งเป็น ‘หัวหน้านักวิเคราะห์ข้อมูลมือหนึ่ง’ ของบริษัทเทคโนโลยีและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นั่งทำงานอยู่ในห้องกระจกทรงสูงบนอาคารหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร“หัวหน้าคั

ค่ำคืนนั้น... ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้ม ฝนเริ่มโปรยสายลงมาบางเบา ราวกับรับรู้ได้ถึงมรสุมกองโตที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า… หลังเลิกเรียน มีอาตัดสินใจเดินแยกออกมาจากซอยเปลี่ยวหลังโรงเรียนอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและความหวังเล็กๆ ในใจว่าเธอจะได้พบกับลูคัส... ชายหนุ่มผู้กุมความลับและหัวใจของเธอเอาไว้ ทว่า... ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำให้น้ำเอ่อคลอเบ้าตาคู่งามนี้ทันที… ร่างสูงของลูคัสกำลังยืนหยัดท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกลงมาหนาเม็ด เสื้อสูทนักเรียนของเขาหลุดลุ่ย เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ท่อนแขนซ้าย ร่างกายของเขาถูกล้อมรอบไปด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ ลูคัสในตอนนี้กำลังสู้ด้วยแรงที่เขามีอย่างสุดชีวิต เพื่อถ่วงเวลาให้คนของเขารีบถอนกำลัง แต่ไม่ว่าจะสู้อย่างไร ก็ยังนับว่าเสียเปรียบ ฝ่ายศัตรูมีมากเกินไป ถูกต้อง เขาในตอนนี้ประมาทเกินไป! "ลูคัส!" มีอาหลุดกรีดร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ เสียงของเธอในขณะนี้ ไม่เพียงแต่จะทำลายความเงียบในซอยเปลี่ยวที่มีแต่เสียงต่อสู้นี้ให้หายไป ยังเป็นการเพิ่มความตื่นตระหน

หลังจากเย็นวันนั้น บรรยากาศระหว่างลูคัสกับมีอาก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นที่เพิ่มมากขึ้น สร้อยคอจี้รูปผีเสื้อสีชมพูอ่อนนี้กลายเป็นของติดตัวชิ้นสำคัญที่มีอาสวมไว้ตลอดเวลาทว่าเวลาแห่งความสุขนั้นมักจะผ่านไปเร็วเสมอ...เพียงไม่กี่วันต่อมา มีอาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจากตัวของลูคัส จากปกติที่เคยนั่งติวหนังสือ หรือเดินไปกินขนมกับเธอหลังเลิกเรียน เขาเริ่มมีท่าทีเงียบขรึมและคอยมองรอบตัวตลอดเวลาด้วยสายตาที่ตึงเครียดยิ่งกว่าวันแรกที่เขาย้ายมา แววตาคมกริบคู่เดิมที่เคยนุ่มนวลลงเวลาอยู่กับเธอ บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยความระมัดระวังตัวขั้นสูงสุดและที่ประหลาดหรือเรียกได้ว่าเปลี่ยนไปจนน่าใจหายที่สุดคือ... เขาเริ่มพยายาม 'รักษาระยะห่าง' จากเธอ"ลูคัสสส~ วันนี้หลังเลิกเรียนไปกินบิงซูกันไหม? ฉันเห็นร้านเปิดใหม่ตรงหัวมุมถนนด้วยนะ" มีอาเอ่ยชวนขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากห้องเรียนช่วงเย็น มือทั้งสองข้างจับสายเป้ไว้แน่นพร้อมส่งรอยยิ้มสดใสให้เขาแต่ลูคัสกลับหยุดชะงักเท้า ชายหนุ่มไม่สบตากับเธอโดยตรง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นชาจนน่าตกใจ"วันนี้ฉันมีธุระ... ไม่ต้อง

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว...ผลสอบย่อยวิชาภาษาไทยและประวัติศาสตร์ของลูคัสกลายเป็นข่าวฮือฮาไปทั่วทั้งระดับชั้น เกรดของเขาพุ่งขึ้นมาอยู่อันดับต้นๆ ของห้องอย่างน่าอัศจรรย์ตามที่ติวเตอร์สาวอย่างมีอาเคยคุยไว้ไม่มีผิดและตามข้อตกลง... นอกจากช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ลูคัสจะต้องทำหน้าที่เปย์ขนมและน้ำผลไม้ให้มีอาแล้ว ทุกวันอังคารและพฤหัสบดี ทั้งสองก็จะไปซ้อมศิลปะการต่อสู้ด้วยกันที่โรงยิมเก่าท้ายโรงเรียนแม้ในการฝึกช่วงแรก มีอาจะโดนเหวี่ยงโดนจับทุ่มจนระบมไปทั้งตัว แต่ด้วยนิสัยที่ไม่ยอมแพ้และพื้นฐานเทควันโดของเธอที่พอจะมีมาบ้างก็ทำให้ลูคัสต้องแอบทึ่ง ทั้งมีอาถือว่าเป็นคนที่เรียนรู้ได้ไวมาก ทักษะการหลบหลีกและสวนกลับของเธอพัฒนาขึ้นจนเขาเริ่มต้องตั้งรับอย่างจริงจังจนกระทั่งเย็นวันศุกร์... บรรยากาศของโรงเรียนอบอวลไปด้วยความสวยงามของฤดูหนาว ต้นพญาเสือโคร่งใหญ่หลังอาคารเรียนกำลังเบ่งบาน ออกดอกสีชมพูพาสเทลสะพรั่งไปทั้งต้น แม้ว่าดอกไม้บางส่วนจะร่วงโรยลงมาตามสายลมเย็นที่พัดผ่านไปบ้างแล้วก็ตามมีอานั่งชันเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเดิม พลางยื่นมือไปรองรับกลีบดอกสีชมพูที่ปลิวลงมาด้วยรอยยิ้ม

นับตั้งแต่เย็นวันนั้นเป็นต้นมา สายตาของคนทั้งโรงเรียนที่มองมายัง 'คังมีอาและลูคัส' นั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย...เพราะไม่ว่าจะช่วงพักกลางวัน หรือหลังเลิกเรียน ภาพที่ทุกคนมักจะเห็นจนชินตา คือเด็กสาวผมสีชมพูพาสเทลเดินเคียงข้างไปกับเด็กใหม่ผมเทาสุดเย็นชาอย่าง 'ลูคัส' แม้ชายหนุ่มจะยังคงทำหน้าตึงและพูดน้อยคำตามเดิม แต่ทุกคนก็ดูออกว่าเขายอมให้มีอาเข้าใกล้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น"นี่… ลูคัสสสส~"เสียงสดใสดังขึ้น ในขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะม้านั่งยาวใต้ร่มไม้ร่มรื่นหลังอาคารเรียน ลูคัสซึ่งกำลังนั่งหลับตานิ่ง โดยนำแผ่นหลังพิงลำต้นไม้อยู่ ก็ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมองเด็กสาวข้างกาย"มีอะไร?""นายก็ย้ายมาจากต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ภาษาไทยเรียกได้ว่านายก็พูดชัด... แต่ทำไมคะแนนสอบเก็บคะแนนวิชาภาษาไทยกับประวัติศาสตร์ของนายเมื่อเช้านี้…" มีอาเอียงคอยิ้มขำ พลางชูแผ่นกระดาษคำตอบของลูคัสขึ้นมาแกว่งไปมา "ตัวเลขสีแดงตัวโตๆ นั่นมันอะไรกันฮะ?"ลูคัสขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วคว้ากระดาษแผ่นนั้นคืนกลับมา"ฉันไม่ได้จำเป็นต้องใช้วิชาพวกนี้ในชีวิตจริงสักหน่อย" ชายหนุ่

ตลอดเวลาในการเรียนช่วงเช้าของห้อง ม.5/1 นั้น ตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศกดดันแปลกๆ นักเรียนทุกคนพยายามทำตัวเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่มีใครกล้าที่จะแม้แต่เหลียวหลังกลับมามองแถวหลังสุด ยกเว้นเพียงคนเดียวเท่านั้น... 'คังมีอา' ที่นั่งเท้าคางมองชายหนุ่มผมเทาข้างกายเป็นระยะอย่างเปิดเผยลูคัสทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มือหนาหมุนปากกาเล่นด้วยท่าทีสบายๆ แต่มีอาที่สังเกตเกือบทุกการเคลื่อนไหวกลับดูออกว่าเขากำลัง 'ระวังภัย' อยู่ตลอดเวลา ท่วงท่าการนั่งและองศาของสายตาถูกจัดวางไว้อย่างประณีตเพื่อไว้เตรียมรับมือกับสิ่งไม่คาดฝันได้ทุกเมื่อ‘ท่าทางแบบนั้น... ไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ’ มีอายิ้มและคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปกระทั่งเสียงออดหมดเวลาเรียนช่วงเย็นดังขึ้น นักเรียนในห้องต่างรีบเก็บของออกจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าหากอยู่นานกว่านี้จะโดนเด็กใหม่ผมเทาจัดการจนโดนลูกหลงไปด้วย แน่นอนว่ามันก็เป็นแค่ความรู้สึกในบรรยากาศของคนรอบข้างเท่านั้น ตัดมาที่ลูคัสแล้วนั้น เจ้าตัวคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นสะพายไหล่ข้างเดียว ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จากับใครมีอาม