บทที่ 7: การเติบโต

หกปีต่อมา...

สายลมแห่งกาลเวลาก็ได้หมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว... ร่องรอยคราบเลือดบนพื้นคอนกรีตและเสียงกรีดร้องในค่ำคืนที่ฝนตกกระหน่ำวันนั้น ค่อยๆ ถูกกาลเวลากลบฝังลงไปลึกสุดในแผ่นอกซ้ายของเด็กสาวผมสีชมพูพาสเทล

หกปีที่ผ่านมา ‘คังมีอา’ ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความอ่อนแอ เธอใช้ความเจ็บปวดและความคิดถึงโหยหาเป็นแรงขับเคลื่อนในการผลักดันตัวเอง ผลการเรียนระดับท็อป ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่เป็นเลิศ และพื้นฐานความฉลาดเฉียบแหลม ทำให้เธอเรียนจบปริญญาตรีด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย

ปัจจุบัน ในวัยยี่สิบสามปีเต็ม มีอาเติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงามสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ เรือนผมยาวสลวยสีชมพูพาสเทลอันเป็นเอกลักษณ์ยังคงทอดตัวนุ่มสลวยรับกับใบหน้าหวานฉ่ำลูกครึ่งไทย-เกาหลี ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นแม้จะยังคงความสดใสไว้ แต่ก็แฝงไปด้วยความเยือกเย็น เฉียบขาด และอ่านคนได้อย่างทะลุทะลวง

ปัจจุบัน เธอรับตำแหน่งเป็น ‘หัวหน้านักวิเคราะห์ข้อมูลมือหนึ่ง’ ของบริษัทเทคโนโลยีและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ นั่งทำงานอยู่ในห้องกระจกทรงสูงบนอาคารหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร

“หัวหน้าคังครับ... ชานมไข่มุกหวานสามสิบเปอร์เซ็นต์ตามที่สั่งได้แล้วครับ”

เสียงของ ‘วิน’ พนักงานรุ่นน้องในทีมวิเคราะห์ เดินถือแก้วชาเข้ามาวางบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีด้วยท่าทางนอบน้อม มีอาละสายตาออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบดิสเพลย์คู่ ก่อนจะส่งรอยยิ้มหวานทรงเสน่ห์ที่ทำเอาพนักงานหนุ่มในออฟฟิศแอบหัวใจเต้นผิดจังหวะไปตามๆ กัน

“ขอบใจนะวิน... แล้วรายงานการวิเคราะห์เก็งกำไรที่ดินย่าน CBD ของสัปดาห์หน้าเสร็จหรือยัง?”

“เรียบร้อยครับหัวหน้า! สมแล้วที่เป็นหัวหน้าคัง ตัวเลขกับสถิติแม่นยำจนฝ่ายบริหารอนุมัติงบแบบไม่ต้องตั้งคำถามสักคำเลยครับ” วินหัวเราะร่าด้วยความชื่นชม ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วรีบหยิบแฟ้มเอกสารหรูหราสีดำสลักขอบทองออกมาจากอ้อมแขน “จริงสิครับหัวหน้า! เกือบ ลืมไปเลยครับ เอกสารบัตรเชิญเข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับ VIP ระดับประเทศคืนนี้ส่งมาถึงหัวหน้าเมื่อครู่นี้ครับ”

มีอารับแฟ้มมาเปิดดู บัตรเชิญพิมพ์ด้วยการลงน้ำหนักทองคำแท้ดูหรูหรา สง่างาม และมีระดับเกินกว่างานเลี้ยงมหาเศรษฐีทั่วไป

“งานต้อนรับประธานคนใหม่ของ ‘วัลเดอร์บิลต์ คอร์ปอเรชัน’ เครือยักษ์ใหญ่ระดับโลกใช่ไหม?” มีอาเอ่ยถามเสียงเรียบ นิ้วเรียวเรียวสวยลูบไปตามขอบบัตรเชิญ

“ใช่ครับหัวหน้า! ข่าวนี้กำลังสะพัดไปทั่ววงการธุรกิจเลยครับ ได้ข่าวว่าบริษัทแม่ที่อิตาลีเพิ่งเข้ามาเทคโอเวอร์และอัดฉีดงบขยายอิทธิพลในไทยแบบมหาศาล และที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นคือ... ประธานคนใหม่เป็นหนุ่มลูกครึ่งไฟแรงที่เพิ่งขึ้นดำรงตำแหน่งผู้นำสูงสุดของตระกูลมาเฟียเก่าแก่ในยุโรปครับ!”

วินทำหน้าตื่นเต้น ก่อนจะขยับเข้ามาซุบซิบกระซิบกระซาบต่อ

“ฟังดูเหมือนในนิยายเลยใช่ไหมครับ? แต่ข่าวลือเบื้องหลังบอกว่า ชายคนนี้ลึกลับ อันตราย และทรงอิทธิพลมาก ข่าวลือในวงในพูดกันว่าใครก็ตามที่คิดเป็นศัตรูหรือโกงสัญญาธุรกิจกับเขา... ไม่เคยมีใครมีชีวิตรอดเกินสามวันสักคนเลยครับหัวหน้า!”

มีอาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์จุดประกายขึ้นเบาๆ

“ข่าวลือมาเฟียพวกนั้นส่วนใหญ่ก็แค่สร้างภาพขึ้นมาเพื่อให้คนเกรงกลัวนั่นแหละ... คนระดับนั้นเขาไม่จำเป็นต้องลงมือเองหรอก” มีอาปิดแฟ้มลง “คืนนี้ฉันจะไปเข้าร่วมงานในฐานะตัวแทนฝ่ายวิเคราะห์ของบริษัทเอง พวกเธอเตรียมข้อมูลสรุปโปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์ที่เขาอาจสนใจไว้ให้พร้อมก็พอ”

“รับทราบครับหัวหน้าคัง! อ้อ... คืนนี้แต่งตัวจัดเต็มไปเลยนะครับ ได้ข่าวว่ามีแต่พวกไฮโซกับนักธุรกิจตระกูลใหญ่ไปร่วมงานทั้งนั้นเลย!”

เมื่อลับหลังพนักงานรุ่นน้อง ห้องทำงานกว้างก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

มีอาก้มลงมองตราประจำตระกูลที่สลักอยู่บนบัตรเชิญทองคำตรงหน้าอีกครั้ง... ตราสัญลักษณ์รูป ‘สิงโตเหยียบดาบคู่’ อันสง่างามและน่าเกรงขาม

ความรู้สึกบางอย่างพุ่งปะทะเข้ากลางอกอย่างแรง! นิ้วเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะยื่นไปแตะตราสัญลักษณ์นั้น... เพราะมันคือรอยตราแบบเดียวกันกับที่เธอเคยแอบเห็นบนซองเอกสารลับในกระเป๋านักเรียนของลูคัสเมื่อหกปีที่แล้วไม่ผิดเพี้ยนแน่นอน!

หัวใจดวงน้อยที่เคยด้านชาและสงบนิ่งมาตลอดหกปี เริ่มตื่นตัวและเต้นระสับรุนแรงราวกระหน่ำตีเกราะ

ไม่ทันรู้ตัว มือก็ขึ้นจับ ‘สร้อยคอจี้ผีเสื้อสีชมพู’ ที่เธอสวมติดตัวไว้ตลอดเวลาไม่เคยห่างกาย สัมผัสคริสตัลเย็นๆ บนอกเสื้อช่วยยืนยันว่าเรื่องราวในวันวานไม่ใช่แค่ความฝัน

ตลอดหกปีที่ผ่านมา มีอาพยายามสืบหาข่าวคราวของลูคัสมาโดยตลอด แต่ชื่อของเด็กหนุ่มผมเทาผู้เย็นชาคนนั้นกลับหายสาบสูญไปราวกับไร้ตัวตน ไร้ร่องรอย... จนกระทั่งวันนี้

‘จะเป็นนายใช่ไหม... ลูคัส?’ น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอที่ดวงตาคู่งามโดยไม่รู้ตัว แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและโหยหาอย่างถึงที่สุด

ช่วงเย็น ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง

มีอายืนส่องกระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เธออยู่ในชุดเดรสราตรีเกาะอกยาวสีชมพูพาสเทล ผ้าไหมซาตินเนื้อดีเข้ารูปอวดเรือนร่างระหงส่วนโค้งส่วนเว้าได้อย่างงดงามน่ามอง ผมสีชมพูพาสเทลถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะเผยให้เห็นลำคอระหงผุดผ่อง และที่โดดเด่นที่สุดอยู่กลางอก... คือสร้อยคอจี้ผีเสื้อสีชมพูอ่อนที่เล่นแสงประกายวาววับ

เธอบรรจงทาลิปสติกสีกลีบบัวลงบนริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะสบตากับตัวเองในกระจกด้วยความมั่นใจ

หกปีที่แล้ว... เธอเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ทำได้แค่ยืนร้องไห้และดูเขาถูกพาตัวไปท่ามกลางสายฝน

แต่ในวันนี้... คังมีอาคนนี้เติบโตพอที่จะยืนเคียงข้าง หรือแม้กระทั่งเผชิญหน้ากับความจริงในโลกใบใหม่ของเขาแล้ว!

“ไม่ว่านายจะกลายเป็นนายใหญ่มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ หรือเป็นใครก็ตาม...” มีอาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้นิ้วลูบจี้ผีเสื้อบนคอ “คืนนี้... เราจะได้เจอกันแน่ ลูคัส”

และนี่คือจุดเริ่มต้นของการโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง... ท่ามกลางแสงไฟในงานเลี้ยงหรูหรา และเส้นขนานของสถานะที่เปลี่ยนไปตลอดกาล!