บทที่ 8: สายตา

ณ โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร

ค่ำคืนนี้ตลบอบอวลไปด้วยความหรูหราอลังการขั้นสุด

โถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ถูกตกแต่งด้วยธีมสีดำตัดทองคำแท้ แชนเดอเลียร์คริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับห้อยระย้าจากเพดานสูง สะท้อนแสงไฟวิบวับไปทั่วทั้งห้อง ผู้คนชั้นสูงทั้งในวงการธุรกิจ ไฮโซชื่อดัง และข้าราชการระดับผู้ใหญ่ต่างสวมชุดราตรีและสูทหรูหราเข้าร่วมงานกันอย่างคึกคัก ทุกคนต่างมาเพื่อเป้าหมายเดียวกัน... คือการได้ยื่นบัตรแนะนำตัวและสร้างคอนเนกชันกับ 'ประธานคนใหม่' ของ วัลเดอร์บิลต์ คอร์ปอเรชัน

รองเท้าส้นสูงสีเงินคู่สวยก้าวลงจากรถแท็กซี่หรูหน้าทางเข้าโรงแรม ร่างระหงของ 'คังมีอา' ในชุดเดรสเกาะอกผ้าไหมซาตินสีชมพูพาสเทลเดินก้าวเข้ามาในงานอย่างมั่นใจ

ทันทีที่เธอปรากฏตัว... สายตาของเหล่าผู้ทรงอิทธิพลและหนุ่มๆ ในงานต่างสะดุดกึกและหันมามองเธอเป็นตาเดียว!

เรือนผมสีชมพูพาสเทลยาวสลวยที่ถูกเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะอย่างประณีต เผยช่วงไหล่เนียนผุดผ่องและลำคอระหง ใบหน้าหวานฉ่ำที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างลงตัวงดงามโดดเด่นสะกดทุกสายตา แต่สิ่งที่ทำให้เธอแตกต่างจากสาวๆ คนอื่นในงาน คือแววตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ชาญฉลาด และไม่หวาดหวั่นต่อบรรยากาศกดดันของผู้มีอำนาจเลยสักนิด

มีอาเดินเข้าไปในงานด้วยท่วงท่าสง่างาม มือบางหยิบแก้วแชมเปญจากถาดของบริกรขึ้นมาถือไว้หลวมๆ สายตากวาดมองไปรอบโถงงานอย่างช่างสังเกต เพื่อวิเคราะห์โครงสร้างธุรกิจและผู้คนที่มารวมตัวกันตามสัญชาตญาณนักวิเคราะห์มือหนึ่ง

"คุณคังมีอาใช่ไหมครับ? ไม่คิดเลยว่าจะได้พบหัวหน้านักวิเคราะห์มือหนึ่งของบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ตัวจริงในคืนนี้... คุณสวยสง่ากว่าในข่าวลือมากเลยนะครับ"

นักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม มีอาส่งรอยยิ้มหวานเป็นมิตรกลับไปพร้อมพูดคุยเจรจาธุรกิจด้วยไหวพริบอย่างชาญฉลาด ตอบคำถามเชิงลึกเกี่ยวกับอัตราเติบโตของอสังหาริมทรัพย์ได้อย่างราบรื่น จนผู้ใหญ่ในงานต่างเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

แต่ทว่า... หัวใจของมีโอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับคำสรรเสริญเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

นิ้วเรียวสวยของเธอยังคงแอบเลื่อนขึ้นไปแตะที่ 'จี้ผีเสื้อสีชมพู' กลางอกอยู่เป็นระยะ ทุกครั้งที่ประตูห้องโถงเปิดออก หัวใจดวงน้อยจะกระตุกไหวและเฝ้ามองอย่างมีความหวัง

‘นายอยู่ที่ไหนกันแน่... ลูคัส?’

กระทั่งเวลาผ่านไปจนถึงช่วงสำคัญของค่ำคืน... แสงไฟทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ค่อยๆ ดับสลัวลง เสียงดนตรีคลาสสิกที่เคยเปิดคลอเบาๆ หยุดนิ่งไปในทันที

บรรยากาศที่เคยครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงคุยกันจอแจ ในตอนนี้กลับตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มป้อนคำสั่ง ความตึงเครียดและรังสีแห่งอำนาจมหาศาลม้วนตัวปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทร่างใหญ่ตระหง่านนับสิบนายก้าวเดินเข้ามาเปิดทางและยืนคุ้มกันอย่างเป็นระเบียบ... ท่วงท่าและความยึดมั่นในการระวังภัยของพวกเขานั้น ชัดเจนว่าเป็น 'บอดี้การ์ดของตระกูลมาเฟียระดับโลก' ไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดรับจ้างทั่วไป!

และในวินาทีนั้นเอง... ร่างสูงโปร่งตระหง่านในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บอย่างประณีตจากแบรนด์ระดับไฮเอนด์ ก็ก้าวเดินเข้ามาในห้องโถง

ความสูงเกินมาตรฐาน รูปร่างสมส่วนไร้ที่ติ ท่วงท่าการเดินสง่างาม ทรงพลัง แต่ทว่าแฝงไปด้วยความอันตรายที่ชวนให้ผู้คนต้องสยบลงแทบเท้า...

ผมสีเทาควันบุหรี่อันเป็นเอกลักษณ์ถูกเซตเปิดหน้าผากอย่างเรียบหรู ใบหน้าคมคายได้รูปอย่างไร้ที่ติ ร่องรอยความเย็นชาและคมกริบประดับอยู่บนโครงหน้าคมเข้ม นัยน์ตาคู่เรียวสีเข้มลึกซึ้งดุจพยัคฆ์ร้ายที่กุมอำนาจเหนือผู้คนทั้งปวง... บาดแผลเป็นเล็กๆ ที่หางคิ้วขวา ยิ่งเพิ่มเสน่ห์อันดิบโหดและอันตรายให้นายใหญ่คนนี้จนยากจะละสายตา

'ลูคัส วัลเดอร์บิลต์' ...ผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลมาเฟียระดับโลก และประธานคนใหม่ผู้ทรงอิทธิพล!

เสียงฮือฮาด้วยความเกรงขามดังระงมขึ้นเบาๆ ทั่วทั้งงาน ผู้มีอำนาจและนักธุรกิจต่างรีบก้มศีรษะแสดงความเคารพเมื่อร่างสูงเดินผ่าน

มีอาที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนถึงกับชักเท้าหยุดนิ่ง ดวงตากลมโตสุกใสเบิ่งกว้างด้วยความตะลึงลาน แก้วแชมเปญในมือบางสั่นระริกจนแทบจะร่วงหลุดมือ น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอขึ้นมาบังภาพตรงหน้าชั่วขณะ

เด็กหนุ่มผมเทาผู้เย็นชาที่มีรอยยิ้มมอบให้เธอแค่คนเดียวใต้ต้นพญาเสือโคร่งในวันวาน... บัดนี้ได้เติบโตกลายเป็นชายหนุ่มทรงอิทธิพลที่อยู่สูงเกินเอื้อมราวกับลอยอยู่ในอีกโลกหนึ่งแล้วจริง ๆ!

ร่างสูงของลูคัสเดินตรงไปยังเวทีใหญ่ รังสีความเหี้ยมที่แฝงไปด้วยความสง่างามคุมพื้นที่ทั้งหมด เสียงทุ้มต่ำติดเสน่ห์แต่อบอวลไปด้วยความทรงอำนาจดังผ่านไมโครโฟนสั้นๆ

"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานในคืนนี้... วัลเดอร์บิลต์ คอร์ปอเรชัน พร้อมที่จะเข้ามาควบคุมและดำเนินธุรกิจในประเทศนี้อย่างเต็มรูปแบบ และผมหวังว่า... ทุกคนจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี"

ประโยคพูดราบเรียบแต่แฝงคำขู่กลายๆ ทำเอาเหล่านักธุรกิจในงานหน้าซีดไปตามๆ กัน

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ขณะที่ลูคัสกำลังจะก้าวลงจากเวที นัยน์ตาคมกริบคู่สีเข้มดุจพยัคฆ์ร้ายของเขาก็สแกนผ่านผู้คนในงาน ก่อนจะหยุดกึกลง... ณ จุดที่ 'มีอา' ยืนอยู่!

สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศท่ามกลางผู้คนนับร้อย!

เวลาในโลกของมีอาคล้ายจะหยุดหมุนลงในทันที หัวใจดวงน้อยเต้นระสับแรงจนเจ็บหน้าอก... ลูคัสมองสบสายตาเธอ นัยน์ตาคู่เย็นชาคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเรือนผมสีชมพูพาสเทลและชุดเดรสสีหวาน รวมถึง 'จี้ผีเสื้อสีชมพู' ที่ทอดตัวอยู่กลางอกของเธอ!

แต่ทว่า... เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา แววตาสั่นไหวของชายหนุ่มกลับถูกฉาบทับด้วยความเย็นชาและเฉยชาอย่างรวดเร็ว เขาลดสายตากลับไป โดยทำเหมือนกับว่าเธอเป็นเพียง 'คนแปลกหน้า' คนหนึ่งในงานเท่านั้น!

ลูคัสหมุนตัวเดินลงจากเวที โดยมีบอดี้การ์ดชุดดำล้อมรอบกั้นผู้คนไม่ให้เข้าใกล้ มีอายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ หัวใจแหลกสลายและเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมาอย่างจัง

‘ทำไม... ทำไมเขาถึงทำสายตาแบบนั้น? ทำไมทำเหมือนไม่รู้จักกัน... ลูคัส?’

และความตึงเครียดของ "รักต่างสถานะ" ระหว่างนายใหญ่มาเฟียผู้ไร้หัวใจ กับ หญิงสาวธรรมดา... ก็ได้เริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้!