มงกุฎกล้วยไม้ 14/1

...จนเขาเห็นเธอส่งสัญญาณมืออีกครั้ง

...โอมตัดสินใจทำตามโดยกดปุ่มลดกระจกลงประมาณหนึ่งคืบ ตอนนี้เขารู้สึกว่ามีเหงื่อซึมออกมาตรงหน้าผาก และเขาก็พร้อมจะเปิดประตูด้านคนขับแล้วไหลร่างตัวเองลงพื้นถนนและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วหากมีอะไรเกิดขึ้น

...เมื่อกระจกรถฝั่งเบญรดาเลื่อนลงแล้วเบญรดาก็ลดมือลงต่ำทันทีเพื่อไม่ให้มันเห็นว่าเธอถือทูตมรณะอยู่ คนที่เดินมายืนอยู่ข้างรถนั่นใช้มือหนึ่งเปิดกระจกหมวกกันน็อค แล้วอีกมือก็ชูปืนขึ้นจ่อมายังคนบาดเจ็บ และเพราะมนุษย์ผู้นั้นชะล่าใจเมื่อเห็นว่าคนที่มันต้องการนั้นมีผ้าพันแผลพันอยุ่รอบศีรษะซึ่งไม่น่าจะมีพิษสงอะไรในสภาพที่บาดเจ็บแบบนี้

“มึงลงมา!!! แล้วไปกับกูดีๆ อย่าให้กูต้องฆ่าทิ้งเหมือนหมาข้างถนน!!”

...มันตะคอกเสียงเหี้ยมเข้ามา เบญรดานั่งหน้าตรงตามองไปข้างหน้าใช้หางตาพล่ามัวกะระยะปลายกระบอกปืนของมันที่จอห่างแก้มเธอแค่ศอกเดียว

“โอเค!!! ฉันจะไปกับแก!!”

...เสียงเนิบๆ ที่บอกกลับไปนั้นฟังก็รู้ว่าอาการบาดเจ็บทำให้คนดูไม่ค่อยมีแรง แต่มันไม่รู้เลยว่าน้ำเสียงที่ได้ยินนั่นคือเล่ห์อีกทั้งเธอยังมีทูตมรณะอยู่ในมือที่พร้อมใช้งานทุกวินาที

...แม้แต่โอมซึ่งขณะนี้นั่งตัวเกร็งก็เดาไม่ออกว่าเธอจะทำอย่างไร เขารู้แค่ว่าตอนนี้มือที่ชื้นเหงื่อของเขาเตรียมพร้อมจะเปิดประตูด้านคนขับได้อย่างทันทีเมื่อมีเสียงปืนนัดแรกดังขึ้นโดยจะเป็นเสียงปืนจากฝั่งไหนก็ตาม

...เบญรดาต้องเสี่ยงเพื่อเดาว่ามันชะล่าใจ เพราะการส่องปากกระบอกปืนของมันมาหาเธอนั้นเป็นแค่การขู่เพื่อให้เธอกลัวและไปกับมันเท่านั้น เธอจึงใช้มือซ้ายคลำหาปุ่มเปิดล็อคประตูเพื่อจะเปิดประตูรถโดยให้มันเข้าใจว่าเธอกำลังจะลงจากรถและยินยอมจะไปกับมันโดยดี

...เมื่อเบญรดาปลดล็อคแล้วค่อยๆ ผลักให้ประตูรถเปิดออกช้าๆ พร้อมกับมันเองก็ค่อยๆ ถอยตามแรงดันประตู ทว่าจังหวะที่มันต้องลดมือลงเพื่อให้พ้นองศาประตูที่อ้าออกมานั้น มันก็เหวี่ยงตัวเองหวังจะเข้าประชิดเพื่อล็อคตัวคนเจ็บเสียก่อนที่คนเจ็บจะเหยียบพื้นดิน

เปรี้ยงง!!

เปรี้ยงง!! เปรี้ยง!!

พลั้ก!!!

...กระสุนในแม็กกาซีนของปืนเบญรดาถูกเป่าออกไปเข้าแสกหน้ามันจังๆ แล้วตามด้วยตรงขั้วหัวใจสองนัดซ้อน ตามด้วยยกฝ่าเท้าถีบให้ร่างนั้นหงายหลังลงไปและนอนเหยียดยาวไร้วิญญาณอยู่ริมถนน มันโชคดีอย่างหนึ่งคือไม่เจ็บเลย

...โอมเห็นภาพนั้นแล้วถึงกับช็อคจนหัวใจเกือบหยุดเต้น

...และเพื่อไม่ให้มีช่องว่างของเวลาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เบญรดารีบดีดตัวเองออกจากรถแล้วมายืนในท่าพร้อมยิงบนถนน และเมื่อคนขับมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์เห็นว่าเพื่อนไม่เผ้ายมบาลเสียแล้วก็รีบขยับตัวจะออกรถเพื่อหนี 

...แต่เพราะรถของโอมเปิดไฟหน้าสว่างจ้าไปไกลกว่าตัวรถมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์นั่นเสียอีก จึงทำให้เบญรดามองตามแสงไฟนั่นไปแล้วจับจุดเคลื่อนไหวของร่างนั้นได้ไม่ยาก เธอยกปืนแล้วเหนี่ยวไกออกไปทั้งที่มองไม่ค่อยชัดนั่นแหละ

เปรี้ยงง!! เปรี้ยง!!

...นัดแรกยิงต่ำลงเล็กน้อยกะว่าจะสกัดขามันก่อนเพื่อไม่ให้มันเข้าเกียร์ออกรถไปได้และได้ผล กระสุนเจาะเข้าต้นขาด้านหลังอย่างจังจนร่างนั้นสะดุ้ง นัดที่สองถูกปล่อยไปติดๆ เจาะทะลุหมวกกันน็อคเข้าไปในกบาลมัน

...แน่นอนว่าถ้ากระสุนไม่ทะลุสมองมันก็ต้องฝังอยู่ในกะโหลกมันนั่นแหละ แล้วร่างนั้นก็ฟุบลงกับตัวถังน้ำมันแล้วค่อยๆ ไหลเอียงลงมายังริมถนนขวามือ พร้อมกับมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์ก็ล้มดังโครมตามคนขับไปด้วย

(ขู่ดีนักนะมึง!! ว่าจะยิงให้ตายเหมือนหมาข้างถนน ทีนี้คงเห็นแล้วว่าใครกันแน่ที่นอนตายข้างถนน น้องหมาผู้น่ารักไม่ควรเอามาเปรียบเปรยกับพวกมึงสักนิด)

...เสร็จภารกิจฉุกเฉินแบบไม่คาดคิดแล้ว เบญรดาก็เหวี่ยงตัวเองขึ้นไปนั่งประจำที่เหมือนเดิมและนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

...แต่คนที่นั่งประจำที่คนขับนี่สิ ที่ตอนนี้มือไม้สั่นหัวใจแทบหยุดเต้น และตายังคงมองค้างกับภาพที่เห็นจนหูอื้อตาพล่าไปด้วยเพราะช็อคที่ไม่รู้จะช็อคอะไรก่อนดี จนสติเริ่มกลับมาเมื่อได้ยินเสียงคนเจ็บปลดล็อคแม็กกาซีนกระสุนปืนออกจากตัวปืน แล้วสไลด์ลำกล้องเพื่อเปิดรังเพลิงค้างไว้ แล้ววางมันลงกล่องทีละชิ้นๆ ก่อนจะปิดกล่องลงล็อคแล้วเอาเก็บเข้าช่องเก็บของเหมือนเดิม

“ขอยืมโทรศัพท์หน่อยค่ะ!!”

...เธอพูดพร้อมแบมือขึ้นเพื่อขอสิ่งที่ต้องการ

...เวลานี้เองที่โอมเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังหายใจอยู่ แล้วรีบเรียกสติทั้งหมดกลับสู่ที่เดิมอย่างรวดเร็วก่อนจะล้วงโทรศัพท์ส่งให้เธอแต่ใจก็ยังเต้นโครมคราม

...เบญรดารับมาถือไว้ในระดับใกล้ใบหน้าตัวเอง เปิดหน้าจอขึ้นแล้วกดรหัสหน้าจอตามที่เขาเคยบอก ตามด้วยกดเบอร์โทรของคนสำคัญที่สุด คือผู้บังคับการตำรวจแห่งชาติ

“ฮัลโหล!!! ท่านคะ!! หนูเองค่ะ!!”

...เธอแสดงตัวทันทีเมื่อมีคนรับสาย และทางปลายก็จำเสียงเธอได้เช่นกันและตกใจที่เธอใช้เบอร์โทรอื่นโทรเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ท่านก็รีบถามถึงอาการบาดเจ็บอย่างเป็นห่วง

“หนูสบายดีค่ะ!! ปวดหัวนิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรมากค่ะ แล้วก็ยืมโทรศัพท์จากพี่ชายหน้าตาดีและใจดีคนหนึ่งโทรหาท่านค่ะ คือเมื่อสักพักมานี่หนูโดนตามค่ะ!! ก็พวกนั้นแหละค่ะท่าน!! หนูเลยจัดการไปสองศพค่ะ!! เกิดเหตุระหว่างทางจากตัวเมืองมุ่งหน้าไปอำเภอแม่แจ่มค่ะ!! จะรบกวนท่านเคลียร์ให้หน่อยค่ะ ส่วนหนูจะกลับไปพิกัดเดิมก่อนนะคะ!!”

...น้ำเสียงที่ฟังเป็นทางการนั่นทำให้คนที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกต่างจากการใช้คำพูดในสถานการณ์เมื่อครู่

...และขณะนี้บรรยากาศนอกรถโดยรอบก็ช่างเป็นใจอะไรขนาดนี้ เพราะถนนเส้นตัวเมืองเชียงใหม่ไปอำเภอแม่แจ่มขณะนี้นั้นไม่มีรถราวิ่งผ่านมาเลย

...เบญรดาสนทนากับคนปลายสายอีกครู่เดียวแล้วจบการสนทนาด้วยการกล่าวขอบคุณและทำการลบหมายเลขโทรศัพท์นั่นออกจากระบบการโทรก่อนจะส่งคืนให้เขา

...................