มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 14

...จนเมื่อโอมขับรถหลุดออกจากเขตจราจรภายในตัวเมืองและมุ่งหน้าสู่ถนนเส้นอำเภอแม่แจ่ม โอก็มเร่งความเร็วขึ้นอีก ทว่ามอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์คันนั้นก็เร่งความเร็วเพิ่มขึ้นเช่นกัน และแน่นอนว่าเมื่อถนนกว้างใหญ่สี่เลนและรถราก็บางตาลงขนาดนี้ทำให้บิ๊กไบค์คันนั้นทำท่าจะเร่งความแซงรถของเขา

...เบญรดาหันไปเพ่งสายตาพล่ามัวและจับจุดโฟกัสจากไฟหน้ารถของมันได้ จนเห็นว่าไฟหน้ารถคันนั้นใกล้มาๆ

“ขอปืนค่ะ!! ปืนอยู่ไหน!!”

...เบญรดารีบถามพร้อมกับปลดล็อคเข็มขัดนิรภัยแล้วยกขาทั้งสองขึ้นมานั่งในท่าชันเข่า

...โอมเริ่มใจเสียกับสิ่งที่เธอถามและท่าทางที่กำลังเตรียมตัวนั่น

“ไม่ได้นะ!! คุณจะยิงคนไม่ได้!! ผมเอาไว้ป้องกันเวลาฉุกเฉินหรือสุดวิสัยจริงๆ เท่านั้น!! แต่ไม่ใช่แบบนี้!! ไม่ได้เด็ดขาด!!”

...เขาสวนกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วเอียงหน้ามองกระจกข้างฝั่งขวาเห็นว่ามอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์คันนั้นกำลังเร่งความเร็วจนใกล้จะถึงช่วงท้ายรถของเขาแล้ว เขาเห็นว่าคนนั่งซ้อนท้ายพยายามยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เขาจอด

“ขับไปเลยค่ะไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น!! ปืนอยู่ตรงไหน!! ไหนๆๆ!!”

...เบญรดาบอกเขาแล้วโน้มตัวลงเปิดช่องเก็บของอย่างรนรานเพื่อควานหาอาวุธ และแล้วเธอก็เจอกล่องที่ใช้บรรจุปืน เธอรีบจึงออกมาทั้งกล่องแล้วนั่งทับส้นตัวเองพร้อมกับปลดล็อคกล่องปืนออกอย่างรวดเร็ว แม้ตาจะมองไม่ถนัดแต่การได้ผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนักจนคล่องแคล่วทำให้เธอปฏิบัติตามวิธีการทุกขั้นตอนโดยสัมผัสด้วยมือได้อย่างรวดเร็ว

...โอมพยายามบังคับความเร็วให้คงที่เพราะนี่ก็เร็วมากแล้ว เขาหันไปมองพวกมันอีกครั้งแล้วมันก็เร่งความเร็วขับตีตื้นขึ้นมาขนาบรถเขาในเลยซ้าย เขารู้แล้วว่าไม่ว่าจะเร่งความเร็วขึ้นอีกก็ไม่สามารถหลีกพ้นมนุษย์แปลกหน้าสองคนนั้นได้แล้วแน่นอน

...เบญรดาหยิบปืนพกขนาดกระทัดรัดขึ้นมา เมื่อใช้มือสัมผัสรูปพรรณของมันแล้วเธอก็รู้ทันทีว่ามันคือปืนกึ่งอัตโนมัติที่ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากออสเตรีย

...เสียงปลดล็อคตรวจสอบซองกระสุนหรือแม็กกาซีนกระสุนปืนเพื่อตรวจดูว่ามีกระสุนหรือไม่ เสียงตบแม็กกลับเข้ารังเพลิง ตามด้วยเสียงสไลด์ลำกล้องตรวจเช็ครังเพลิงแล้วสไลด์กลับให้พร้อมใช้งาน ทุกขั้นตอนรวดเร็วฉับไวเป็นจังหวะดังอื้ออยู่ในหูคนบังคับรถที่ตะลึงงึงงันกับการตรวจเช็คปืนตามขั้นตอนของเธอซึ่งเร็วปานฟ้าแลบ

“หยุดนะ!! คุณจะยิงคนไม่ได้!!! แล้วคุณก็มองไม่เห็น!!! เก็บปืนเดี๋ยวนี้!!!”

...โอมระเบิดคำพูดออกมาอย่างเหลืออดแล้ว แต่เขากลับไม่เห็นวี่แววว่าเธอจะทำตามที่เขาบอกเลยแม้แต่นิดเดียว และนอกจากจะไม่ฟังเขาแล้วเธอกลับรีบขยับท่านั่งเป็นนั่งปกติแล้วขยับตัวไปมาเพื่อหามุมให้คล่องตัวมากที่สุด

“คุณฟังฉันนะ!!! ไม่ต้องกังวลกับฉัน!!! ทุกอย่างฉันรับผิดชอบเอง!! มันจะไม่ทำอะไรคุณเพราะมันต้องการตัวเป็นๆ ของฉัน!! แต่ฉันจะมอบความตายให้มันเอง!! ช่วยไม่ได้จริงๆ มันวิ่งมาหายมบาลเองนะ!! ค่อยๆ ชะลอความเร็วแล้วตีเข้าซ้าย! ปล่อยให้มันแซงขึ้นไปเลย!!”

...เบญรดาพูดเสียงดังชัด หน้าตาก็เหี้ยมขึ้นจนคนบังคับรถไม่มีทางจะหยุดเธอได้แล้วจริงๆ ยิ่งตอนนี้ไม่มีเวลาให้ถกเถียงหรือห้ามต่อได้เลย ทุกอย่างเข้าสู่วิกฤต เขาเลยต้องยอมฟังเธอเพราะนึกไม่ออกว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร

...โอมค่อยๆ ผ่อนความเร็วแล้วบังคับรถเข้าเลนซ้ายมือทีละนิดๆ ผู้ตามก็ผ่อนความเร็วลงเช่นกัน คนนั่งซ้อนท้ายเปิดกระจกหมวกกันน็อคและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

...เบญรดานั่งตัวตรงคอแข็ง สายจาเพ่งมองตามไฟรถคันนั้น สองมือประกบเข้าด้ามปืน นิ้วชี้วางแนบไปกับลำกล้อง แต่เธอพร้อมจะสอดนิ้วเข้าเหนี่ยวไกทันทีเมื่อมีจังหวะ

“ถ้าจอดได้จอดเลย!! แล้วตั้งสติให้ดี!! สำหรับคุณแล้วไม่มีอะไรต้องกังวลขอแค่ทำตามที่ฉันบอกแล้วค่อยไปโกรธที่บ้าน!! เข้าใจมั้ย!!”

...คำสั่งนั้นทำให้โอมถึงกับขนลุก

...แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ ตอนนี้จากผู้ห้ามกลายเป็นผู้รับคำสั่งเสียแล้ว และเขาก็จำยอมต้องทำตามคำสั่งนั้นด้วยเพราะไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ แต่ก็ยังกลัวกับการมองไม่เห็นของเธอ ว่าเธอจะยิงปืนได้อย่างไรเมื่อตามองไม่ถนัดแบบนี้

“คุณมองไม่เห็น!! คุณจะจัดการได้ยังไง!!”

...โอมถามอย่างลนลานและกลัวเพราะคิดว่าเธอทำไม่ได้ แต่ก็ยังค่อยๆ ผ่อนความเร็วลงเรื่อยๆ

“ถึงตาฉันมองไม่เคลียร์แต่หูฉันเคลียร์ร้อยเปอร์เซ็นต์!! จอดเลย!!”

...โอมผ่อนความเร็วลงจนอยู่ในระดับที่พร้อมเข้าจอดข้างทาง และผู้ตามก็ลดความเร็วพร้อมตีคู่เข้าขนาบข้างอยู่ฝั่งขวา จนรถจอดลงสนิท เขามองตามมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์คันนั้นขับเลยไปจอดด้านหน้ารถเขาห่างไปแค่ประมาณห้าเมตร

...เบญรดาขยับตัวอีกครั้ง

“ไม่ต้องกลัวความมืด!! ไฟหน้ารถจะช่วยเรา!! แล้วช่วยบอกฉันด้วยว่ามันจะเดินมาทางไหน!! ทางฝั่งคุณหรือฉัน!”

...เบญรดาสั่งเสียงแข็งในท่าเตรียมพร้อม แล้วพยายามเพ่งมองพวกมันผ่านกระจกหน้ารถที่นั่งอยู่แต่ก็เห็นแค่รางๆ

...โอมใจเต้นระทึกเพราะทั้งตื่นเต้นและเกร็ง เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำอย่างไรหากมีการยิงปืนใส่กัน แต่เขาคิดหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองโดยคิดไว้ว่าหากพวกนั้นจะฆ่าเขาล่ะก็ เขาจะรีบเปิดประตูแล้ววิ่งหนีให้เร็วเพราะตอนนี้มองไปทางไหนก็มืดไปหมด และมันคงไล่เขาไม่ทัน

...แต่เธอนี่สิ เขาจะพาหนีได้อย่างไรในเมื่อเจ้าตัวพร้อมเปิดศึกเสียขนาดนี้ แล้วโอมก็มองตามร่างไอ้คนที่นั่งซ้อนท้ายที่ตอนนี้มันลงจากรถแล้วเดินอาดๆ มายังฝั่งที่เธอนั่งอยู่

“มันกำลังเดินมาทางซ้ายฝั่งคุณ!!”

...โอมพูดรอดไรฟันเพราะกลัวมันจะได้ยิน และรู้สึกเหมือนเสียงพูดตัวเองเบาหวิวเพราะความเกร็ง

ก็อก ก็อก

...เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้นสองครั้ง โอมหายใจติดขัดจนอยากจะกลั้นใจไว้ พยายามมองเธอว่าเธอจะให้ทำอะไรในขั้นตอนต่อไป แล้วเธอก็ละมือขวาออกจากปืนพร้อมทำสัญญาณมือว่าให้เขาลดกระจกลง

...โอมเห็นสัญญาณจากมือนั้นผ่านแสงสลัวจากหน้ารถเข้ามา ใจนั้นไม่อยากจะเปิดเลยจริงๆ และวินาทีนี้มันช่างระทึกจนหัวใจจะหยุดเต้นเสียให้ได้ ทั้งเกร็ง และหวาดหวั่น เพราะกำลังจะมีการฆ่ากันที่รถของเขา ฆ่ากันโดยมีเขาเป็นคนขับรถให้มือปืนที่เป็นใครก็ไม่รู้

....................