มงกุฎกล้วยไม้ 14/3

...ส่วนเขาที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งเหมือนหุ่นขี้ผึ้เพราะอึ้งและงงและสงสัยกับเรื่องราวทั้งหมด แล้วคำถามเดิมๆ ก็ย้อนกลับมาอีกว่า เธอเป็นใคร!!

...เบญรดาเห็นเขานั่งนิ่งก็พอจะเดาออกว่าคงอึ้งและงงว่าเกิดอะไรขึ้น

“คุณคะ!! นี่ค่ะโทรศัพท์ ฉันคุยเสร็จแล้ว แล้วคุณจะยูเทิร์นกลับเข้าเมืองหรือกลับดอยดีคะ!!”

...เสียงพูดของเธอเหมือนช่วยเรียกสติเขากลับมาอีกครั้ง จนเมื่อรู้ตัวเลยรีบรับโทรศัพท์คืนมาพร้อมคำถาม

“นี่คุณเป็นใครกันแน่!! แล้วยิงคนแบบนี้ได้ยังไง!!”

...เขาถามอย่างคาดคั้น ตาก็จ้องเธอไม่กระพริบ เบญรดารู้และเข้าใจว่าเขามีคำถามและข้อสงสัยมากมายเกี่ยวกับเธอ ยิ่งได้เห็นการใช้ปืนของเธอเหมือนมืออาชีพด้วยแล้วก็คงยิ่งอยากรู้  ซึ่งถ้าเธอเป็นเขาก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน แต่เมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วก็ขอสนุกต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน

“ฉันเป็นใครเหรอ!! จริงด้วย!! ฉันเป็นใครแล้วชื่ออะไร!! แล้วคุณชื่ออะไรนะคะ!! เอ้ะชื่ออะไรน๊า!!”

...คำพูดเล่นลิ้นของเธอทำให้เขารู้ทันทีว่านี่คือการตั้งใจกวนประสาท

“รีบไปเถอะค่ะ!! ไม่น่าเกินครึ่งชั่วโมงก็คงมีเจ้าหน้ามาถึงที่นี่แล้วล่ะ!! หรือคุณอยากอยู่พูดคุยกับเขามั้ยคะ!!”

...คำพูดและใบหน้ายียวนนั่นทำให้โอมต้องกัดฟันเพื่อข่มความไม่พอใจไว้ และที่ไม่พอใจก็คือการที่เธอแกล้งทำเป็นจำอะไรไม่ได้และไม่ยอมบอกความจริงเสียที

...แต่โอมก็ต้องหันกลับไปแล้วค่อยๆ บังคับรถออกจากที่เกิดเหตุทั้งที่ยังระทึกไม่หายและไหนจะคนความจำเสื่อมปลอมๆ นี่อีก

“คุณไม่คิดจะอธิบายอะไรเลยใช่มั้ย!!”

...คำถามนั้นว่างเปล่าไม่มีแม้คำตอบ แต่คนถูกถามกลับเปิดไฟในรถขึ้นแล้วหยิบถุงยามาเพ่งมองแล้วจัดยาให้ตัวเองก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบขวดน้ำยังเบาะหลังแล้วจัดการกินยาจนเรียบร้อย แล้วหันกลับไปวางขวดน้ำไว้เบาะหลังเหมือนเดิม พอหันกลับมาก็ปรับระดับเบาะที่นั่งให้เอนลงแล้วทิ้งตัวลงนอนหลับตาไปเสียเฉยๆ ปล่อยให้คนถามเกิดอาการขุ่นเคืองขึ้นมาอีกเพราะ ไม่ได้คำตอบอะไรสักอย่าง

...................

...เมื่อถึงบ้าน โอมขับรถเข้าไปจอดยังโรงจอดรถโดยใจยังระทึกกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงไม่หาย เขาลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อปลุกคนที่ยังหลับอยู่ แต่เรียกเท่าไหร่คนหลับก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักที หรือเธออาจจะหลับลึกเพราะฤทธิ์ยา

...โอมชะโงกหน้าลงมองคนที่กำลังหลับปุ๋ยหวังจะเรียกอีกครั้งให้ตื่น แต่เมื่อใบหน้าเขาอยุ่ใกล้ใบหน้าเธอเขาก็หยุดกึกเปลี่ยนใจไม่เรียก ใจที่ยังระทึกกับเหตุการณ์ไม่หายกับกลายเป็นอยากมองใบหน้านั้นให้ชัด และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองหน้าเธอใกล้ๆ เพื่อเก็บรายละเอียด

...แสงไฟนีออนในโรงจอดรถแม้ไม่สว่างจ้าแต่ก็สว่างพอที่จะทำให้เขาได้สำรวจเครื่องหน้านั้นอย่างละเอียด โอมค่อยๆ ไล่สายตาจากขอบผ้าพันแผลที่พันตรงหน้าผากและอยู่ภายใต้ผมซอยสั้นดำขลับ เนื้อผิวแก้มเนียนระยับเป็นธรรมชาติเพราะไม่มีเครื่องสำอางใดๆ มาบดบัง เครื่องหน้าทุกชิ้นช่างลงตัวเหมาะเจาะเข้ากับใบหน้ารูปไข่ที่รวมกันแล้วทั้งสวยคมและน่ารัก

...โอมคิดไปถึงคนเป็นพ่อแม่ว่าคงมีผิวพรรณดีมากถึงเป็นมรดกตกทอดมายังคนที่หลับอยู่นี่ ผิวสองสีที่ติดไปทางเข้มทำให้นึกถึงภาพการใช้ปืนที่เพิ่งผ่านไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วว่าคงเป็นสายบู๊

...แต่เมื่อเขาก้มมองใกล้ลงอีกก็สังเกตเห็นรอยแผลเป็นเป็นเส้นบางๆ ตรงเหนือคิ้ว ปลายคาง และข้างแก้มเนียนๆ นั่นอีก เขาก็สงสัยว่าแผลเป็นจางๆ หลายแห่งที่เห็นนี้เกิดจากอะไร หรืออาจเกิดจากการไปมีเรื่องเหมือนครั้งนี้ที่วิ่งหนีตายจนมาแอบซุกในรถเขาก็ได้ น่าจะมีเรื่องอยู่บ่อยครั้งถึงได้แผลไว้เป็นที่ระลึกหลายแห่งขนาดนี้

...แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นก็ยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีกว่าคนเกเรอย่างเธอจะใช้ปืนได้ระดับเทพขนาดนั้นได้อย่างไร เธอสามารถเช็คปืนทั้งก่อนใช้และหลังใช้ได้อย่างคล่องแคล่วจนแทบไม่ต้องดู เหมือนผ่านการฝึกปรือจนมีความชำนาญแล้วอย่างนั้นแหละ

...โอมมองไปคิดไปและคิดถึงตอนที่เธอขอยืมโทรศัพท์มือถือแล้วโทรคุยกับคนปลายสายว่าการใช้คำพูดและน้ำเสียงมันฟังดูเป็นทางการมาก และคิดไปว่าเธออาจเป็นสายลับ แต่โอมก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าเธอเป็นสายลับคุณวิทย์ก็น่าจะบอกเขา แต่นี่ทำไมคุณวิทย์บอกว่าเป็นญาติหนีแก๊งค้ายามาหางานทำที่เชียงใหม่ ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ใช่สายลับ แล้วเป็นอะไร!!

...โอมยังคงมองใบหน้านั้นและคิดถึงความน่าจะเป็น โดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว จนเขาสะดุ้งเมื่อ..

“คุณโอมคับ!!! จะใดบ่ฟั่งเข้าเฮือนล่ะคับ!! ผมหันรถเข้ามาเมินแล้วแต่บ่หันคุณเข้าเฮือนสักเตื้อ ผมเลยมาผ่อน่ะคับ”

...อินตาถามหลังจากมาด้อมๆ มองๆ เจ้านายสักพักแล้ว และนั่นเองที่ทำให้เขารีบปรับสีหน้าและความรู้สึก

“อ๋อเอ่อ!! ก็กำลังปลุกเขาอยู่เนี่ย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นเลยรอดูว่าจะยังไง!!”

...เขาหันมาพูดกับอินตาแล้วหันกลับไปมองคนนอนหลับอีกครั้งและเอื้อมมือไปจับต้นแขนเธอแล้วเขย่าเบาๆ

“คุณๆ ตื่นๆ ถึงแล้ว!!!”

...โอมลองเรียกอีกครั้งพร้อมเขย่าต้นแขนเธอ และคิดว่าหากไม่ยอมตื่นก็คงต้องอุ้มเข้าไปแล้วล่ะ แต่แล้วเธอก็รู้สึกตัวแล้วลืมตาขึ้นพร้อมอาการงัวเงีย

“เอ้าถึงแล้วเหรอ!! โอ๊ยง่วงอ่ะ!! กินยาแล้วเผลอหลับไปไม่รู้เรื่องเลย!!”

...เธอพูดและทำท่าหาวแล้วค่อยๆ ขยับตัวลงจากรถ แต่เพราะอากาศข้างนอกค่อนข้างเย็นเมื่อเธอลงมายืนข้างรถแล้วถึงกับห่อไหล่เมื่อร่างกายสัมผัสอากาศเย็นเข้าอย่างกระทันหัน

...โอมเห็นเธอห่อไหล่ก็รีบปิดประตูรถแล้วถอดเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ของเขามาคลุมไหล่ให้เธอ แม้โรงจอดรถจะห่างจากตัวบ้านไม่มากแต่เพราะเธอยังบาดเจ็บเขาจึงช่วยอำนวยความสะดวกมอบความอบอุ่นเล็กๆ ให้

...คนเจ็บมองหน้าเขาแล้วกล่าวขอบคุณก่อนจะค่อยๆ เดินตรงไปยังตัวบ้าน โอมเปิดประตูรถเบาะหลังให้อินตาช่วยถือเป้ของเธอแล้วเดินตามกันไป

...................