มงกุฎกล้วยไม้ 21/3

...ตกบ่ายโอมขับรถมาจอดตรงลานจอดรถด้านหน้าของโรงแรมใหญ่แห่งหนึ่งในระแวกสนามบิน ซึ่งน่าจะเป็นโรงแรมตามที่ท่าน ผบ.ตร. บอกเขามา เพราะระแวกนี้ที่นี่คือใหญ่ที่สุดแล้ว

...ขณะนี้ความกระวนกระวายเรื่องกลัวข้อมูลคลาดเคลื่อนลดลงแล้ว แต่ความหวั่นใจเข้ามาแทนที่ว่าจะได้เจอกับเบญรดาหรือไม่ เขานั่งชั่งใจอยู่ในรถและคิดหาวิธีว่าจะพบเธอได้อย่างไรเพราะท่าน ผบ.ตร.ไม่ได้บอกรายละเอียดใดๆ เลยนอกจากคาดว่าน่าจะเป็นที่นี่

...โอมคิดว่าหากนั่งอยู่อย่างนี้คงไม่ได้เรื่องแน่นอน เขาจึงลงจากรถและกำลังจะเดินไปยังประตูบานใหญ่หน้าโรงแรม ทว่าขณะนั้นเองก็มีรถกระบะสี่ประตูสีบลอนด์เข้าจอดเทียบหน้าประตูเข้าโรงแรม และโอมที่เดินมาได้ครึ่งทางก็มองเห็นคนที่เปิดประตูฝั่งคนนั่งคู่กับคนขับก้าวขาลงมา บุคคลนั้นอยู่ในเสื้อยืดธรรมดาสีขาว สวมกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล รองเท้าผ้าใบและมีผ้าพันคอสีแดงเข้มพันไว้หลวมๆ รอบคอ ดูผ่านๆ เหมือนเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป แต่เมื่อลงจากรถแล้วคนคนนั้นก็รีบเดินตรงไปยังประตูโรงแรมก่อนที่จะมีบริกรเปิดประตูให้แล้วหายเข้าไปข้างใน

...โอมซึ่งยืนห่างออกไปแค่สิบเมตรมองอย่างตื่นเต้น แม้เขาไม่เห็นหน้าคนผู้นั้นแต่กิริยาท่าทางแบบนี้ทำไมเขาจะจำไม่ได้ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเธอ เธอคนเดียวเท่านั้น

“เบล!!”

...โอมร้องเรียกชื่อนั้นออกไปไม่ดังนักแล้วรีบสาวเท้าตามเข้าไป แต่อารามตื่นเต้นและต้องการจะตามเบญรดาให้ทันจึงไม่ได้สังเกตว่ารถคันนั้นยังมีคนอื่นลงตามมาด้วย

“เฮ้ยยยย!! อะไรคุณ!!”

...ชายคนหนึ่งร้องถามมาจากด้านหลังเพราะเห็นท่าทางมีพิรุธของเขาที่กำลังจะตามเบญรดาเข้าไป โอมหันไปตามเสียงทันที ซึ่งจังหวะนั้นเองที่เขาเพิ่งเห็นว่าหลังจากที่เบญรดาลงจากรถแล้วก็ยังมีผู้ชายลงตามมาอีกสองคน

“คุณเรียกใคร!!!”

...ชายคนนั้นยังคงถามและมองมายังเขาพร้อมกับเดินเข้ามาด้วยท่าทางเอาเรื่อง

...โอมตกใจเล็กน้อยกับท่าทางของชายทั้งสอง และเดาไม่ถูกว่าคนเหล่านี้คือใคร เขาจึงได้แต่มองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างระวังแต่ไม่ได้แสดงความเกรงกลัวใดๆ

...และขณะเดียวกันรถกระบะที่มาจอดเพื่อส่งคนเหล่านั้นก็ขับออกไปแล้วไปจอดยังลานจอดรถใกล้กับรถเขา แล้วคนขับก็เดินมาสมทบกับชายทั้งสองซึ่งรวมเป็นสาม แล้วทั้งสามก็มายืนประจันหน้ากับเขาซึ่งห่างกันแค่สามก้าว

“ผมถามว่าเมื่อกี้คุณเรียกใคร!!”

...ชายคนเดิมถามเขาอีกครั้งและครั้งนี้ซุ่มเสียงก็แข็งกร้าวกว่าเดิม ส่วนชายที่เพิ่งเดินมาสมทบก็รีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วถ่ายรูปเขาอย่างพลการโดยไม่มีการขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น

...โอมรู้สึกแปลกๆ กับพฤติกรรมทั้งสามคนและเขาก็ไม่ชอบที่มาถ่ายรูปโดยไม่ขออนุญาต แต่ก็ยังเก็บท่าทีไว้เพราะไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้คือใคร

“ถามผมเหรอครับ!! ผมก็เรียกคนที่เพิ่งเดินเข้าไปข้างในไงครับ”

...โอมบอกเสียงเข้มแต่ยังคงความสุภาพไว้ แต่ชายทั้งสามกลับมองหน้ากันเหมือนแปลกใจกว่าเขาว่าเขาจะมารู้จักกับเบญรดาได้อย่างไร

“แล้วคุณรู้จักเขาเร๊อะ!! ถึงได้เดินตามไปน่ะ!”

...ชายคนเดิมยังคงพูดเสียงห้วน

“ก็เพราะรู้จักไงครับ ผมถึงได้เรียกเขา ถ้าไม่รู้จักแล้วผมจะเรียกทำไม!!”

...โอมตอบกลับด้วยเสียงเข้มๆ เช่นกัน

“ห้ะ!! คุณนี่นะรู้จักคนนั้น คุณรู้เหรอว่าเขามาจากไหน!! แล้วเขาจะรู้จักคุณเหรอ!! แล้วคุณไปรู้จักเขาได้ยังไง!!”

...ชายคนเดิมกระแทกเสียงออกมาพร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาเกือบประขิดตัวเขา

“คุณชื่ออะไร!! มาทำอะไรที่นี่!! แล้วชื่อที่เรียกเมื่อกี้คุณหมายถึงใคร!!”

...ชายคนเดิมยิงคำถามคาดคั้น แต่ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของชายดังกล่าวก็ดังขึ้นเสียก่อนแล้วเขาก็รีบดึงโทรศัพท์จากกระเป๋าด้านหลังกางเกงมากดรับสาย

“ฮัลโหล โอเครับทราบ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

...เมื่อจบการสนทนาสั้นๆ ชายผู้นั้นก็มองโอมด้วยสายตาไม่พอใจ แต่แล้วก็หันไปมองชายที่ยืนอยู่ด้านหลังอีกสองคน

“อิส เออเจิ้นท์. โก อัพสแตร์ซ ไรท์ นาว”

...เขาส่งภาษาอังกฤษให้ชายอีกสองคน แล้วทั้งสามก็รีบเดินปาดหน้าเขาไปโดยไม่แยแสเขาเลย

...โอมยืนอึ้งและนึกถึงคำที่ได้ยินเมื่อสักครู่ซึ่งหมายถึงมีเรื่องด่วนให้รีบขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลย โอมกำลังนึกว่าเขาพูดถึงอะไรกัน แต่เท้าเขาก็เร็วพอที่จะรีบเดินตามชายทั้งสามคนนั้นไปติดๆ จนไปประจันหน้ากันอีกรอบเมื่อเข้าไปอยู่ในลิฟท์ตัวเดียวกัน

...เมื่อชายทั้งสามเห็นว่าเขาเข้ามาอยู่ในลิฟท์ด้วยกันก็เขม่นใส่เขาทันที

“นายเป็นใครวะ!! แล้วเข้ามาทำไมเนี่ย!!”

...ชายคนขับรถถามเสียงห้วยแล้วเข้าชาร์จเขาทันทีโดยการขยุ้มคอเสื้อคลุมเขาไว้

...โอมรีบจับข้อมือของชายผู้นั้นไว้ทันทีเช่นกัน

“บอกผมสิว่าคนที่เข้ามาก่อนคือเบญรดาใช่มั๊ย!!”

...เขากระแทกเสียงดุดันกลับไป

...แต่เมื่อชายทั้งสามได้ยินเขาพูดชื่อนั้นออกมาก็ถึงกับอึ้งไปเช่นกัน แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นสงสัยแทนอาการพร้อมบวกเมื่อครู่

“นี่แกเป็นใคร!!”

...ชายคนเดิมที่ยังคงขยุ้มคอเสื้อเขาไว้ถามอย่างกราดเกรี้ยว พร้อมกับใช้แรงกดแผ่นหลังเขาให้ติดกับผนังลิฟท์แล้วดันคอเสื้อที่ขยุ้มไว้ขึ้นไปจนเท้าเขาเกือบลอยเหนือพื้น

...เมื่อถูกกระทำเช่นนี้ความอดทนของโอมก็หมดลง เลือดในกายร้อนผ่าวฉีดพล่านพร้อมปะทะเช่นกัน ต่อให้สามรุมหนึ่งเขาก็ไม่กลัว และประโยคที่เขาจะบอกต่อไปนี้ก็เป็นประโยคสุดท้ายก่อนจะได้แลกหมัดกัน

“ผมเป็นสามีของเบ็ญรดา!!”

...โอมโพล่งออกไปอย่างโกรธเกรี้ยวไม่แพ้กัน

“หา!!!!!”

พลั้ก!!!

...ชายคนเดิมอุทานออกมาแล้วเหวี่ยงเขาจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังลิฟท์อีกด้านดังสนั่น

...โอมรีบทรงตัวเพื่อตั้งหลักพร้อมกับมองหน้าชายทั้งสามด้วยสายตาโกรธจัด แต่สิ่งที่เขาเห็นตอนนี้กลับไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะปะทะกับเขาเลย ตรงกันข้ามคือชายทั้งสามยืนนิ่งอึ้งจนเขาเกือบคิดว่าคนเหล่านี้ยังหายใจอยู่หรือเปล่า

ปิ๊งงง!!!

...เสียงสัญญาณลิฟท์แจ้งเตือนเมื่อถึงลำดับชั้นที่ชายทั้งสามกดขึ้นมา แล้วประตูลิฟท์ก็ค่อยๆ เปิดออก แต่ก่อนที่ชายเหล่านั้นจะเดินออกไปก็เห็นว่ามีการพันไปพยักเพยิดส่งสัญญาณบางอย่างให้กัน

....................