มงกุฎกล้วยไม้ 21/4

...และเสี้ยววินาทีนั้นเองที่โอมไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็ถูกชายสองคนกระชากคอเสื้อลากออกไปนอกลิฟท์โดยมีชายอีกคนเดินปิดท้ายออกมา จนเมื่อประตูลิฟท์ปิดลงพร้อมๆ กับร่างเขาที่ถูกเหวี่ยงลงพื้น

พลั้กกก!!!

...เสียงหนักๆ จากร่างสูงใหญ่ของโอมที่กระแทกลงพื้นนั้นแรงพอจนทำให้เขาจุก

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ!!”

...ชายผู้หนึ่งยังคงถามเขาด้วยเสียงไม่พอใจ

...ส่วนโอม แม้เขาจะอยู่ลักษณะเสียเปรียบแต่ความโกรธก็พุ่งขึ้นจนเดือดดาล เขาจ้องมองชายทั้งสามที่ยืนเรียงกันอยู่ตรองปลายเท้าเขา เขาจึงรวบรวมพลังเสียงอีกครั้ง

“ผมบอกว่าผมเป็นสามีของเบญรดา!! เบญรดาเป็นภรรยาผม!! ได้ยินหรือยัง!!!”

...โอมตะโกนออกมาด้วยอารมณ์โกรธ แต่ทันใดนั้น

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!”

...เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นตรงทางเดินระหว่างกลางของโรมแรม

...และเมื่อทุกคนหันไปตามเสียงนั่น ชายทั้งสามก็เดินเข้าไปยืนสมทบกับเจ้าของเสียงนั่นทันที

...โอมค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแล้วจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่โดยยังไม่ได้หันไปมองตามเสียงนั่น

...และเมื่อเขาหันไปมองยังจุดที่คนทั้งสี่ยืนอยู่ก็ถึงกับตะลึงและดีใจจนพูดไม่ออก ขณะเดียวกันเจ้าของเสียงเมื่อครู่ก็ตะลึงตาเบิกกว้างปากอ้าค้างไปเหมือนกันเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าคือเขา

...หัวใจโอมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ก็คนคนนี้ไม่ใช่เหรือที่เขาคิดถึงและอยากเจอที่สุด

“เบล!!!”

...โอมเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาหวิว เพราะแบกความหวั่นใจอยู่ตลอดว่าเธอจะเข้าใจผิดเรื่องที่เธอจะเห็นเขากับอัญชิกาหรือเปล่า จึงเมื่อเอาเข้าจริงที่พอเจอแล้วก็กลับมีหลายความรู้สึกมากองรวมกันในหัวใจตอนนี้ ทั้งคิดถึง ทั้งอยากเจอ และทั้งกลัว กลัวจะถูกหมางเมิน

...เบญรดายังคงยืนมองเขานิ่ง และจากความตกตะลึงที่คิดไม่ถึงว่าจะเจอเขาที่นี่ก็ค่อยๆ แปรสภาพสีหน้าและแววตาเป็นโกรธ เป็นเกลียด เป็นหมางเมิน เป็นดูถูก เพราะคิดว่าเขาก็คือผู้ชายที่ตะกรุมตะกรามไปทั่วที่ตัวเองไม่น่าหลงผิดปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขาเลย

...เมื่อคนสองคนได้เจอกันแล้ว แต่กลายเป็นเกิดบรรยากาศตึงเครียดขึ้นจนทำให้ชายทั้งสามรู้สึกอึดอัดจนอดรนทนไม่ไหวและถึงอย่างไรก็ต้องรู้ให้ได้ว่าผู้ชายที่บุกขึ้นมานี่คือใครกันแน่

“หมวด ไอ้คนนี้มันบอกว่า...เอ่อ...บอกว่า...”

...ชายหนึ่งในสามพยายามจะพูดแต่ก็เหมือนถูกตัดลิ้นเสียดื้อๆ เพราะไม่อยากพูดซ้ำประโยคเดิมที่ได้ยินจากปากเขาให้กระดากปาก

...ขณะนี้สายตาของเบญรดาที่สื่อออกมาก็ตรงเผงตามที่โอมคาดการณ์ แต่เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆ แบบนี้ต้องหลุดลอยไปง่ายๆ

...โอมก้าวเท้ามายืนตรงหน้าของคนทั้งสี่ด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังมาก

“พี่บอกเขาว่าพี่เป็นสามีของเบล ปฏิเสธเขาสิเบล!! ว่าสิ่งที่พี่พูดน่ะไม่จริง!!”

...น้ำเสียงจริงจังแต่ท้าทายอยู่ในทีนั้นทำให้เบญรดาฟังแล้วชาวาบไปทั้งกาย

...เมื่อชายทั้งสามเห็นท่าทีของหมวดเบญรดาแล้วก็เริ่มขยับเพราะรู้สึกว่าเรื่องกำลังจะพลิกไปเป็นเรื่องส่วนตัวเสียแล้ว แล้วชายคนหนึ่งก็เข้าไปกระซิบบางอย่างกับเบญรดาให้พอได้ยินกันแค่สองคน

“ทำไมไม่ส่งซิกกันมั่งวะไอ้หมวด เกือบจะทำให้เป็นหม้ายตั้งแต่ยังไม่แต่งงานแล้วนะเว้ย!!”

...เบญรดาได้ยินเสียงกระซิบจากหมวดธีรพงษ์ก็เหมือนได้สติ แล้วรีบปรับสีหน้าท่าทีใหม่เป็นขึงขัง

“เอ่อไม่มีอะไรหรอก เข้าใจผิดกันแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันขอเวลาเคลียร์กับเขาสักครู่แล้วจะตามเข้าไปนะ”

...เบญรดาหันไปบอกทั้งสามคนที่ยืนมองเธออยู่ก่อนแล้ว และการไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านหรือท้วงติงต่อคำพูดของเขานั้น ก็พอจะบอกให้ทุกคนรู้แล้วล่ะว่าใครที่ทำให้หมวดเบญรดาแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

“แหม!! ไม่ต้องสักครู่หรอก ใช้เวลานานๆ ก็ได้หมวด เอาให้เคลียร์เลยนะ!! โด่วเอ้ยเรารึก็เกือบจะแลกหมัดกับพวกเดียวกันซะแล้วมั้ยล่ะ ฮ่าๆๆ”

...สายลับของท่าน ผบ.ตร.พูดแซวติดสนุกซึ่งน้ำเสียงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง

“ฮ่าๆๆ ใช่ๆ เอาให้คลีนแอนด์เคลียร์เลยนะหมวด งั้นเราไปกันเหอะ”

...ผู้กองชีพหัวเราะและแซวทับมาอีกก่อนจะชวนกันเดินไปเข้าห้องประชุม

...เมื่อตรงทางเดินของโรงแรมเหลืออยู่แค่เธอกับเขาซึ่งยังคงยืนมองหน้ากันโดยต่างฝ่ายต่างชั่งใจและยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่แล้วโอมก็ใช้ความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นแรงผลักดันให้เขาเริ่มพูดก่อน  

...เขาเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดซึ่งเธอยืนอยู่ตรงนี้แล้ว เขาปรับสีหน้าและแววตาเป็นอ่อนโยน

“พี่พยายามโทรหาเบล แต่โทรเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด จนพี่ตัดสินใจโทรไปหาคุณวิทแล้วบอกข้อมูลที่พี่ทราบมาให้คุณวิทราบ แล้วท่านผอบอตอรอก็โทรมาคุยกับพี่ แล้วพี่ก็ได้รับความกรุณาจากท่านบอกที่อยู่ของเบลให้พี่ทราบ พี่เลยรีบมานี่แหละ”

...น้ำเสียงอ่อนโยนของสุภาพบุรุษที่ชื่อโอมไม่ได้ทำให้หมวดเบญรดารู้สึกใจอ่อนตามไปด้วย และเพราะเธอยังคงนิ่งสีหน้าเรียบเฉยนี่แหละที่โอมรู้สึกกลัวเพราะแคร์เธอมากที่สุด

...เบญรดาช้อนตาขึ้นมองเขาที่ยืนห่างแค่หนึ่งช่วงแขน เธอใช้ความรู้สึกของภาระหน้าที่มองเขาเพราะกำลังจะมีการประชุมด่วนเพื่อเปลี่ยนแผนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เนื่องจากท่าน ผบ.ตร. แจ้งมาว่าได้รับข้อมูลใหม่และชัดเจนกว่าจากเขาและเช็คแล้วว่าเป็นความจริงตามที่เขาแจ้งกับท่านไป

...กับความรู้สึกตอนที่เห็นเขากับอัญชิกาเดินหายเข้าไปในร้านนวด สองอย่างนี้กำลังทะเลาะกันอยู่ในใจ แต่แล้วเธอก็เลือกอย่างแรก

“ฉัน ในนามเจ้าหน้าที่ที่จะเข้าปฏิบัติภารกิจคืนนี้ขอขอบคุณเป็นอย่างมากที่ช่วยให้ข้อมูลกับทางเรา มันเป็นประโยชน์มากค่ะ แต่ในเมื่อคุณได้แจ้งให้ท่านผอบอตอรอทราบแล้ว และเรากำลังจะมีประชุมเพื่อรอคำสั่งการเปลี่ยนแผนจากท่าน ฉันเลยไม่รู้ว่าคุณจะมาอีกทำไม”

...น้ำเสียงเย็นชานั่นทำให้โอมเจ็บแปลบที่หัวใจ กิริยาท่าทางที่ห่างเหินนั่นทำให้โอมตื้อจนพูดไม่ออก ไหนจะสายตาที่แน่วแน่ต่อหน้าที่นั่นอีกเล่า มันช่างร้าวลึกและจุกเข้าไปในหัวใจ

“ที่พี่มาเพราะพี่คิดถึง และอยากเจอ”

“นี่เป็นเวลาทำงานของฉัน และทุกวินาทีมันสำคัญมากจนไม่สามารถพูดนอกเรื่องหรือยืนพูดเรื่องไร้สาระได้ เอาเป็นว่าถ้าคุณไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมล่ะก็ ฉันขอตัวเข้าห้องประชุมก่อนนะ”

...เบญรดาตัดบทก่อนจะปล่อยให้เขายืนพร่ำจนยืดยาว เพราะเธอรู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไรจึงไม่พร้อมที่จะฟังคำแก้ตัว ที่สำคัญคือวงประชุมกำลังรออยู่

...แล้วเธอก็หันหลังให้พร้อมก้าวเท้าเดินจากเขาไป ความเด็ดขาดที่แสดงออกไปช่วยซ่อนความเจ็บปวดลงได้อย่างมิดชิด

...โอมได้แต่ยืนมองร่างที่เขาโหยหาค่อยๆ ห่างออกไป ทิ้งให้เขายืนแบกรับความเสียใจและเจ็บปวดอยู่คนเดียว เขาอยากจะอธิบายว่าทำไมเขาถึงหายเข้าไปในร้านนวดกับอัญชิกา แต่ก็ช้าไปแล้ว เพราะร่างนั้นเดินหายเข้าไปในห้องประชุมโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

....................