พาหนะคู่กาย

"อู๊ยย พวกเขาจะบาดเจ็บหรือไม่ปาไช่"

"ไม่หรอก ไปเถอะรีบไป มิเช่นนั้นเจอพวกเราจะยุ่งไปใหญ่"ปาไช่ดึงแขนเพื่อนค่อยย่องออกจากพุ่มไม้ เมื่อพ้นสายตาแล้วทั้งคู่จึงวิ่งเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในถ้ำที่อับชื้น

"พ้นหรือไม่ พวกเราหนีพ้นหรือยัง"อี๋ซูถาม

"พ้นแล้วเขาจับทิศทางของพวกเราไม่ได้แน่นอน"ปาไช่ยืนยัน

"ทำไมล่ะ"

"นี่ยังไงเล่า"ปาไช่ชูไม้หลงทิศให้อี๋ซูดู เขาถึงกับหัวเราะร่า

"เจ้าฉลาดที่สุดเลยปาไช่"

"ใช่สิก็ข้ามีเพื่อนที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นเจ้า ข้าจึงต้องมีการเตรียมการล่วงหน้าเอาไว้ เผื่อแก้ไขความผิดพลาดของเจ้ายังไงล่ะ"ปาไช่บ่นทั้งคู่ทรุดลงนั่งบนพื้นกวาดตาสำรวจไปทั่วถ้ำที่มืดมิด

"วันนี้พวกเรานอนในนี้ก็แล้วกัน"ปาไช่ขยับตัวลุกขึ้น

"เจ้าจะไปไหน"

"หาฟืน เจ้าเองก็อย่างนั่งเฉยๆไปหาด้วย อีกอย่างข้าจะดูด้วยว่าพอจะมีอะไรให้พวกเรากินได้หรือไม่ อาหารที่กักตุนไว้เจ้ากินจนหมดแล้ว"ปาไช่เดินไปบ่นไปจนเสียงหายลับไปแล้วพร้อมกับร่างกาย อี๋ซูหันมองซ้ายขวาไปทิศทางตรงกันข้ามกับปาไช่ ลึกเข้าไปยังด้านในเขาได้ยินเสียงน้ำตก

"เห๋.. มีน้ำตกด้วยแปลกจัง"อี๋ซูเดินเข้าไปใกล้น้ำตกขนาดเล็ก น้ำใสจนกระทั่งเห็นพื้นทรายในแอ่งน้ำนั่น เขาอดใจไม่ไหว ทรุดตัวลงนั่งกวักน้ำเย็นๆนั่นมาล้างใบหน้ามอมแมมของตัวเอง เสียงลมหายใจแรงและเหม็นราวกับซากศพกระจายไปทั่วแอ่งน้ำ อี๋ซูชะงักมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปทั่ว ทว่าไม่มีสิ่งใดเป็นรูปร่างให้เห็น เขานิ่งตะแคงหูเพื่อรับฟังให้มากขึ้น แต่ทั้งหมดกลับเลือนหายไปแล้ว อี๋ซูยักไหล่แล้วกวักน้ำมาล้างแขนขาตัวเองฮัมเพลงในลำคอเบาๆ

"กรืออออ"เสียงคำรามดังอยู่ด้านหลัง เขารีบหันกลับไปมองแล้วต้องเบิกตากว้าง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเสือร่างใหญ่ หลังของมันเกือบจะชนเพดานถ้ำ กลิ่นลมหายใจของมันเหม็นสาบจนจะหายใจไม่ออก คมเล็บสีดำคมกริบดวงตาสีเหลืองจ้องมาที่เขาตาไม่กระพริบ

"ชะ..ช่วย..ช่วยด้วย"อี๋ซูกระซิบเสียงแผ่ว

"อาหารของข้ามาให้จับถึงทีเชียวรึ ดีเหมือนกันข้าจะได้ไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อยยาก"เจ้าเสือตัวใหญ่ร่อนจมูกไปมา

"มีอีกคนรึนี่ เยี่ยมจริงๆ"มันค่อยก้าวสีขาเดินเข้ามาหาช้าๆ ในถ้ำแห่งนี้มันถูกให้เฝ้าของสำคัญคือไข่มุกถ้ำ มันมีฤทธิ์สามารถรักษาเทพเซียนและมนุษย์ที่ถูกพิษร้าย ไม่ว่าชนิดใดเมื่อได้รับหากกินไข่มุกนี้จะสลายไปหมด ทำให้คนและเทพเซียนเข้ามาเสาะหา แต่ยังไม่มีผู้ใดรอดชีวิตออกไปแม้แต่รายเดียว และเขายังเป็นสัตว์เทพในตำนาน หากผู้ใดสามารถนำบ่วงเทพมาคล้องคอเขาได้ เขาจะกลายเป็นสัตว์พาหนะของคนผู้นั้นทันที อี๋ซูถอยหลังจนหกล้มหงายหลังลงไปกองกับพื้น เขาใช้ศอกสองข้างไถตัวเองให้ออกห่าง

"หืม เจ้าไม่มีกลิ่นอายของมนุษย์ เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่"เจ้าเสือถาม

"ขะ..ข้าหรือข้าเป็นคนของเผ่าวิหค"

"น่าแปลก เจ้าออกมาถึงที่นี่ได้อย่างไร"ระหว่างถามเจ้าเสือกลับสะดุดกับไอสังหารด้านหลัง มันรีบพลิกตัวกลับไปมองที่มาของไอนั้นทันที ชายหนุ่มรูปงามเหนือเทพเซียนอยู่ในชุดสีดำสอดสลับสีเงิน ใบหน้าสงบนิ่งหล่อเหลาทว่าดวงตาคมเรียวสีดำกลับเปล่งแสงสีแดงจัดจนน่ากลัว ง้าวสีเงินอันใหญ่วาววับด้ามจับสลักลวดลายวิจิตรงดงามยิ่งสะท้อนภายนถ้ำให้สว่างจ้า

"ใคร เจ้าเป็นใคร"เจ้าเสือเอ่ยถาม

"ข้าจะเป็นนายคนต่อไปของเจ้า"หลิงไท่เอ่ยปากเสียงเรียบเฉกเช่นเดียวกับใบหน้า

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะหรือเอาชนะข้าให้ได้ก่อนดีหรือไม่ ตั้งแต่อดีตกาลที่ผ่านนับแสนปี ไม่เคยมีใครสามารถแตะได้แม้แต่เส้นขนของข้า เด็กปากกล้าอย่างเจ้าหรือจะมีปัญญา"มันเอ่ยเยาะเย้ยโดยไม่ได้สังเกตง้าวประจำกายของผู้ถือเลยสักนิด หากมันตรึกตรองดูจะรู้ได้ทันทีว่าอาวุธของผู้ที่ถืออยู่นี้จะเป็นของผู้ใดไปได้อีก

"ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็มาเป็นพาหนะคู่กายข้าเสียเถอะ"หลิงไท่กระโดดเงื้อง้างขึ้นสูงฟาดฟันเจ้าเสือเองฝีมือหาด้อยไม่ ต่างต่อสู้กันจนสะเทือนถ้ำอี๋ซูพยายามจะหนี มุดซ้ายเลี่ยงขวาแต่กลับไม่อาจทะลวงออกมาได้จึงจำต้องติดอยู่ด้านใน เสียงอาวุธฟาดอากาศไปมาปนเสียคำรามจนผมยาวปลิวยุ่งเหยิง เขาได้แต่หลับตาปี๋ใช้หูฟังและเดาเหตุการณ์ตรงหน้า เผ่าวิหคนั้นมีหูดียิ่งเนื่องจากเผ่าวิหคเป็นเผ่าที่อ่อนแอนัก หลิงไท่ฟาดฟันกับเสือไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เจ้าเสืออ่อนล้าเต็มทีจึงคิดหาทางลัด มันหันมาคว้าตัวอี๋ซูเอาไว้คมเล็บคมกริบจ่ออยู่ซอกคอขาว หลิงไท่ตวัดสายตามอง

"อีกแล้วไอวิหคสวรรค์นี่"หลิงไท่เอ่ยปากสายตาเรียวจ้องไปที่ใบหน้าชุ่มน้ำ สายตาคมไล่สำรวจใบหน้างดงามนั่นละเอียดมากขึ้น หาได้คำนึงถึงคมเล็บที่จ่ออยู่ตรงลำคอเด็กหนุ่มนั่น

"ข้าไม่รู้จักมักใคร่กับคนผู้นี้ ไยข้าจะต้องสนใจว่าจะอยู่หรือตาย"หลิงไท่เอ่ยเสียงเย็น

"ฮ่า อ่า ข้าเพิ่งนึกได้ว่าเจ้าคือองค์หลิงไท่นี่เอง เหตุใดท่านจึงมาระรานข้าด้วย ต่างคนต่างอยู่น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองอยู่แล้วนี่"

"เพราะการศึกข้าจำเป็นต้องใช้เจ้าอย่างไรเล่า"หลิงไท่ตอบ ใบหน้าดุดันน่ากลัวยิ่งนัก เส้นเลือดเริ่มปูดขึ้นจากขมับจนเห็นเป็นเส้นชัดเจน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด

"เทพแห่งสงคราม!"เจ้าเสือถึงกับก้าวถอยหลัง มันยังไม่ลืมที่จะลากอี๋ซูไปด้วย

"ปล่อยคน!"

"ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ท่านเทพช่วยด้วย"อี๋ซูตะโกนร้องเสียงดัง หลิงไท่บัดนี้ใบหน้าดำทะมึน เสียงกรามบดกันจนได้ยินเสียง สองมือหนาได้รูปปูดโปนจากเส้นเอ็นที่กำกระชับด้ามง้าวเอาไว้

"อยากได้คนก็ตามข้ามาเองเถอะ"เจ้าเสือกระโจนหายไปในความมืดพร้อมเด็กหนุ่ม หลิงไท่รีบกระโจนตามเข้าไปภายในทันทีเช่นกัน ภายในนั้นทั้งชื้นแฉะทั้งมืดมิด เสียงฝีเท้าของหลิงไท่เหยียบย่ำลงไปบนน้ำที่เจิ่งนองตามพื้นดังขึ้นเป็นระยะ เขาเอียงหัวเงี่ยงหูฟังลมหายใจแผ่วผ่าวสองเสียง กลิ่นไอสาปจากเสือสัตว์เทพตัวนั้นโชยมาเป็นระยะปะปนกับไอจากวิหคสวรรค์ เขาสูดลมหายใจเข้าปอด ใจหนึ่งอยากจะฆ่าทั้งคู่ให้หายรำคาญใจ อีกใจก็นึกสงสารเจ้าตัวป่วนนั่นแล้วจับเสือมาเป็นสัตว์เทพของเขาห้รู้แล้ว แต่ทว่าเจ้าเสือร้ายตัวนี้กลับหยามเขาด้วยการจับตัวเจ้ากระต่ายแสบนั่นไป นึกแล้วก็โกรธกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

“ออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ข้าต้องเจอเจ้าด้วยตัวเอง”หลิงไท่คำรามเสียงต่ำเปล่งไอของเทพสงครามเต็มที่ หากแต่กลับไร้เสียงตอบรับ เขากระแทกด้ามง้าวลงกับพื้นถ้ำมันสามารถทำให้ทั้งถ้ำสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ

“กรืออออออออ กล้าทำลายถ้ำข้างั้นหรือ”เสียงครางตอบกลับด้วยความโกรธเกรี้ยว

“มัวแต่หลบอยู่แบบนั้น ถ้าข้าอยากจะหาตัวเจ้าใช่ว่าจะหาไม่เจอ ปล่อยตัวเขาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”หลิงไท่ตวาดกลับ และแล้วเจ้าสัตว์เทพสี่เท้าก็ขยับกายให้หลิงไท่ได้ยินเสียง