เจอกันแล้ว

กลุ่มคณะที่ดูพิลึกพิลั่นสี่คนราวกับคณะปาหี่ มีชายร่างยักษ์แม้นใบหน้าจะหล่อเหลาแต่กลับบึ้งตึงยิ่งนัก เดินเคียงข้างคนที่มิรู้ว่าชายหรือหญิงหากใบหน้างดงามยิ้มแย้ม ทั้งตัวแต่งแต้มด้วยสีแดงสดตัดกับเรือนผมยุ่งเหยิงสีดำ ตามติดด้วยสองหนุ่มน้อย หนึ่งนั้นใบหน้างดงามราวกับเทพเซียน ค่อนข้างมอมแมมด้วยความซุกซน ใบหน้ายิ้มแย้มดวงตาสุกใสกวาดมองซ้ายบ้างขวาบ้าง มือบางไม่หยุดนิ่งหยิบจับโน่นนี่สองข้างทางไม่หยุด อีกหนึ่งใบหน้าค่อนข้างซูบผอมแต่หาใช่ขี้ริ้วไม่ กลับยิ่งขับดวงตากลมโตให้ดูน่าสนใจยิ่ง ทั้งคู่เดินหนีบเนื้อตัวตามหลังสองหนุ่มรุ่นพี่ต้อยๆ

...................

ย้อนไปก่อนหน้าครึ่งชั่วยาม

“เช่นนั้นข้าขอลา รักษาตัวด้วย”เลี่ยงเฟิ่งกล่าวลาและเตรียมตัวจะจากไป หากแต่มีมือที่อยู่ในชุดเกราะขาวขวางหน้าเอาไว้ก่อน

“รอเดี๋ยวท่านวิหคสวรรค์”จางหย่งรั้งเอาไว้

“มีอันใดชี้แนะหรือท่านจางหย่ง”

“ข้าไม่มีอะไรชี้แนะ เพียงแต่ ข้าจะไปกับพวกท่านด้วย”จางหย่งบอกเสียงเรียบ

“เดี๋ยวนะ ช้าก่อน ท่านจะไปกับพวกเรา นี่ข้าฟังไม่ผิดใช่หรือไม่”

“หรือท่านยังไม่ได้สติล่ะท่านวิหคสวรรค์ ข้ากล้าออกจะชัดเจนถึงเพียงนี้”จางหย่งบอกเสียงซื่อ

“ไม่! ไม่ได้ ท่านจะไปกับพวกเราได้อย่างไรกัน นี่มันไม่ถูกต้อง”เลี่ยงเฟิ่งแย้งตะกุกตะกัก

“เหตุใดถึงร่วมคณะไปด้วยไม่ได้ ในเมื่อทำภารกิจไม่สำเร็จ หน้าที่ข้าก็เปลี่ยนไปตามหน้างาน นั่นคือคุ้มครองเขาแทน”เลี่ยงเฟิ่งถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านเถอะ”ดังนั้นขบวนที่แปลกประหลาดขบวนหนึ่งจึงเกิดขึ้น

...............

ณ ปัจจุบัน

"เราจะไปไหนกันหรือเลี่ยงเฟิ่ง"อี๋ซูเอ่ยถาม ในปากยังคาบแอปเปิ้ลที่คว้าเอาตามข้างทางที่เดินผ่านมาเสียงจึงอู้อี้ฟังไม่ได้สรรพ จางหย่งปรายตามองคนที่ชื่อเลี่ยงเฟิ่งนึกในใจว่าช่างสมตัวจริงแท้ แต่ยากจะเดาได้ว่านกวิหคนี้เป็นชายหรือหญิงกันแน่

"ตามมาเถอะเด็กเจ้าปัญหา แล้วหยุดกินได้แล้ว ข้าจำได้ว่าเจ้าเพิ่งจะกินหมั่นโถวลูกสุดท้ายของข้าลงไปเมื่อไม่นานมานี้เอง"เลี่ยงเฟิ่งทำเสียงเบื่อหน่าย จางหย่งหันกลับไปมองคนด้านหลัง แล้วกลับมามองหน้าเลี่ยงเฟิ่งด้วยสายตามีคำถาม

"ใช่นั่นเขาล่ะ"จางหย่งหลับตาแล้วลืมตาขึ้นทันที นึกสภาพเด็กน้อยผู้นี้ยืนเคียงข้างเจ้าภพแล้วอยากจะยกมือกุมหน้าผากให้หายกลัดกลุ้ม

"ใจเย็นๆก่อนเถอะ เด็กนี่มีดีไม่น้อย"เลี่ยงเฟิ่งยกชายแขนเสื้อขึ้นปิดปากหัวหัวเราะ ด้วยเรือนร่างและใบหน้าทุกคนงดงามหมดจดเกินกว่าคนธรรมดาจะพบเห็น ดังนั้นระหว่างเดินผ่านเส้นทาง เหล่ามนุษย์ไม่มีผู้ใดไม่เหลียวมอง ทั้งหมดกลับหาใส่ใจไม่ยังคงเดินตามกันราวแม่ไก่ลูกไก่

"นี่ทุกคนหยุดก่อนได้หรือไม่"อี๋ซูท้วง

"มีอะไร"เลี่ยงเฟิ่งส่งสายตาดุมาให้

"ขะ..ข้าปวดท้อง"อี๋ซูเอามือกุมท้องเอาไว้ ร้อนถึงปาไช่ที่ห่วงสหายสนิท

"เจ้าปวดตรงไหนให้ข้าดูหน่อยเถอะ"ปาไช่รีบดึงมือเพื่อนออกด้วยความเป็นห่วง

"กินเยอะเองนี่ สมแล้วที่ปวดท้อง"เลี่ยงเฟิ่งกระแนะกระแหน

"เอาน่ะขอเวลาข้าประเดี๋ยวเถอะ ปาไช่ไปเป็นเพื่อนข้าหน่อย"ปาไช่ทำหน้าพิลึก

"นี่เจ้าจะให้ข้าไปนั่งดมกลิ่นตอนเจ้าปลดทุกข์รึ"อี๋ซูไม่ฟังเสียง คว้าแขนปาไช่ลากหายไปในพุ่มไม้ทันที ปล่อยให้คนร่างยักษ์และคนร่างบางยืนหมุนไปมา

"จุ๊ จุ๊ปาไช่เงียบเสียงก่อน"อี๋ซูใช้นิ้วชี้แตะปากตัวเองเอาไว้

"หืม? นี่เจ้าคิดจะทำอะไร"ทั้งคู่หมอบอยู่ในพุ่มไม้สายตาไม่คลาดจากสองคนที่ยืนรออยู่

"เจ้าว่ามันพิลึกหรือไม่ พวกนั้นเป็นใครไม่รู้ จู่ๆอาสาจะพาพวกเราไป เลี่ยงเฟิ่งน่ะข้ายังพอเข้าใจ ว่าเขาเป็นนกคงจะเป็นเพราะข้าเจอเขาตอนเป็นไข่ จึงเห็นข้าเป็นมารดาของเขาไปเสียแล้ว"ปาไช่ทำหน้าเหมือนกินยาขม มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าวิหคสวรรค์มีหน้าที่อะไร แต่เพราะสหายตรงหน้าเป็นบุรุษ ยิ่งกลายเป็นเรื่องที่ไม่เข้าใจไปเสียแล้ว วิหคสวรรค์ตัวไหนกันที่ออกจากไข่มาเห็นคนแรกจะคิดว่าเป็นมารดากันเล่า จะมีเพียงแค่คนตรงหน้าคนนี้เท่านั้นแหละที่คิดแบบนั้น คิดแบบนี้แล้วเขาก็ท้อใจมิใช่น้อย

"แล้วอย่างไร"ปาไช่ลดเสียงลง

"ก็เป็นอะไรไปได้อีก หรือพวกนี้จะเป็นนายหญิงท่านส่งตัวมาจับพวกเรากลับ"

"เหลวไหลมีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ฟังข้านะอี๋ซู เลี่ยงเฟิ่งนั่นเขาเป็นนกคู่กายเจ้าไปแล้ว ดีร้ายเจ้าคือนายของมัน ส่วนคนนั้น"คนทั้งคู่มิยอมเอ่ยชื่อได้แต่พยักหน้าชี้แทน

"เขาน่ะดูมีรังสีอำมหิตไม่น้อย ไม่รู้มาดีหรือร้าย"ปาไช่เอ่ยต่อ

"นั่นแหละสิ่งที่ข้ากลัว ดังนั้นพวกเรารีบหนีไปตอนนี้เถอะ"อี๋ซูบอก

"หนี! เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือ ขนาดเลี่ยงเฟิ่งมีวิชาไว้ป้องกันตัวยังทำร้ายคนผู้นั้นไม่ได้เลย"

"ข้ามีวิธีน่าเชื่อข้าสิ"อี๋ซูล้วงในอกเสื้อ หยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลมาส่งให้ปาไช่

"นี่คืออะไร"

"ผงหลับใหล"

"หา! นี่เจ้าแอบไปขโมยของนายหญิงมารึ"

"เฮ่ย! เหลวไหลข้าจะไปขโมยมาได้อย่างไร นี่เป็นของท่านหมอยาปู๋หมิ่นต่างหากเล่า"อี๋ซูเกือบจะโวยวาย ติดที่ปาไช่กระตุกแขนห้ามเอาไว้เสียก่อน

"อ่อ แล้วเขาให้อะไรเจ้ามาอีก"อี๋ซูล้วงออกมาทั้งหมดห้าซอง

"เยอะปานนี้เชียวรึ"

"เอาไว้ป้องกันตัวยังไงเล่า เอาล่ะๆ เจ้ารีบเป่าผงนั่นเถอะน่า พวกเราจะได้ไปเสียที"อี๋ซูบอกเบาๆ ปาไช่แกะห่อยาออก เห็นผงสีขาวละเอียด เขาจึงจัดการเป่ามันให้ลอยฟุ้งในอากาศ ยานี่สามารถทำให้เซียนเทพทั้งหลายหลับใหลไปชั่วครู่ ปาไช่เป่าแล้วทั้งคู่ก็รีบเอาแขนเสื้อปิดจมูกตัวเองเอาไว้ รอให้ยาออกฤทธิ์ ไม่นานนักเลี่ยงเฟิ่งและจางหย่งก็ล้มตึงลงกับพื้น