เคราะห์รักเจ้าภพ

"พักก่อนได้หรือไม่ข้าไม่ไหวแล้ว"อี๋ซูหอบจนตัวโยน

"อ่อนแอ"เลี่ยงเฟิ่งส่งมาหนึ่งคำ

"หนอยเจ้าบินบนฟ้าแต่ข้าเดินนะใครจะสบายอย่างเจ้ากันเล่า"อี๋ซูบ่น ทันใดนั้นเองเลี่ยงเฟิ่งก็ค่อยๆกลายร่างเป็นคนในชุดสีแดงร่างสูงโปร่งใบหน้างดงามยากจะแยกออกว่าเป็นหญิงหรือชาย แย้มปากยิ้มริมฝีปากสีสดราวกับดื่มเลือดมาเอ่ยขึ้น

"เอาล่ะคราวนี้เจ้ากล่าวหาข้าไม่ได้แล้วนะ"เลี่ยงเฟิ่งไม่สนใจเด็กน้อยสองคนที่อ้าปากมองอย่างตกตะลึง

"เจ้า..เจ้า..สวยมากเลย"ประโยคแรกที่ปาไช่เอ่ยทำเอาเลี่ยงเฟิ่งถึงกับใช้เล็บยาวสีแดงสดเกี่ยวใบหูเล็กๆเอาไว้

"เจ้าปากพล่อยใครสวยกัน"

"เอาน่า พวกเจ้าอย่าทะเลาะกันเลย แต่ว่าเรื่องนี้ข้าเห็นด้วยกับปาไช่นะ"เลี่ยงเฟิ่งถึงกับกัดฟันแน่นเพราะทำอะไรนายตนไม่ได้

"เลิกเหลวไหล! เดินทางได้แล้ว"เลี่ยงเฟิ่งนอกจากจนปัญญาจะต่อกรกับอี๋ซูแล้วยังต้องแบกความคับแค้นเพราะมิอาจถกเถียงกับปาไช่ได้ ระหว่างเดินทางกลับมีพายุลูกย่อมพัดจนใบไม้กระจัดกระจาย ทั้งสามยกมือขึ้นปิดบังใบหน้าเอาไว้กันฝุ่นผงเข้าใบหน้า ปาไช่และอี๋ซูไม่ได้ล่วงรู้ว่าลมนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากธรรมชาติ แต่เลี่ยงเฟิ่งรับรู้ บัดนี้จางหย่งร่างยักษ์ในชุดสีเทาเงินปรากฏตัวขึ้น ในมือถือกระบี่วาววับเอาไว้มั่น

"ท่านเทพจางหย่ง"เลี่ยงเฟิ่งเดินนำออกมายืนบังหนุ่มน้อยสองคนเอาไว้ ค้อมกายลงเล็กน้อยมีข้างหนึ่งไขว้อกเอาไว้ อีกมือป้ายไปยังด้านหลัง เรือนผมรุ่ยร่ายปรกลงมาปิดบังใบหน้าครึ่งเสี้ยว

"หืม?เหตุใดจึงเป็นท่านไปได้"จางหย่งเลิกคิ้ว

"ท่านเองก็ย่อมรู้ดีมากกว่าผู้ใด ว่าเหตุใดข้าจึงมายืนอยู่ตรงนี้"เลี่ยงเฟิ่งไม่ตอบคำถามแต่กลับย้อนกลับไปที่จางหย่ง

"อ่า...แต่นี้เป็นพระบัญชาข้าเองก็มิอาจขัดขืน"จางหย่งเอ่ยเสียงเบา

"หนทางหลบเลี่ยงย่อมมี ท่านเทพจางหย่งโปรดใจเย็น"

"ข้าเองก็คิดเช่นนั้นแต่เจ้าภพเอง.."จางหย่งเอ่ยไม่จบคำเลี่ยงเฟิ่งก็ขัดขึ้น

"เรามาหาทางประนอมต่อกันดีหรือไม่ หากท่านเทพรู้ว่านี่คือลิขิตสวรรค์ไยท่านต้องขัดขืนต่อโชคชะตาด้วยเล่า"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยเสียงนุ่ม

"ข้าไม่อาจหลีกเลี่ยงคำสั่งได้ ขอท่านวิหคสวรรค์โปรดเห็นใจ"จบคำจางหย่งกระโจนใช้กระบี่เสือกไปด้านหน้า เสียงลมเสียดสีกับกระบี่ดังฟิ้วฟ้าวเต็มไปด้วยไอปราณเข้มข้น เลี่ยงเฟิ่งโบกแขนเสื้อสีแดงสดตรงหน้า ร่ายคาถาปกป้องเด็กหนุ่มสองคนเอาไว้ในวงเวทย์ จงใจล่อให้จางหย่งออกจากตรงนั้นด้วยการกางฝ่ามือกระแทกลมไปยังอกของจางหย่งจนปลิวออกห่างจากกลุ่มคน ทั้งคู่ต่อสู้กันไปมายากจะคาดเดาได้ว่าใครเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ปาไช่และอี๋ซูอ้าปากตาค้างดูการต่อสู้ที่มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น มองเห็นเป็นเพียงสายสีทองและสีเงินสลับไปมาฉวัดเฉวียน บางครั้งก็ปะทะกันจนเกิดประกายสีแดงขึ้น

"พอเถอะท่านเทพ"เลี่ยงเฟิ่งหอบหนักเอ่ยปากขึ้น

"ข้าไม่อาจละเว้นเด็กหนุ่มผู้นั้น"จางหย่งเองก็เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน

"แต่ท่านมิอาจต้านทานลิขิตแห่งสวรรค์ได้นี่เป็นเคราะห์รักของท่านเจ้าภพ"จางหย่งชะงักกระบี่ที่ตั้งท่าจะแทงไปข้างหน้าลงแนบกระบี่กับข้างเอวตนเองเอาไว้

"หมายความเช่นไร"

"ข้าหมายความตามนั้นท่านเทพโปรดยั้งมือด้วย"เลี่ยงเฟิ่งจำต้องบอกถึงมติสวรรค์

"บอกมามิเช่นนั้นข้าไม่อาจยั้งมือ"เลี่ยงเฟิ่งจงใจแยกจางหย่งออกห่างจากสองหนุ่มน้อย เพื่อไม่ให้ทั้งสองรับรู้เรื่องราวทั้งหมด

"เอาล่ะๆเรามาพูดจากันดีๆจะได้หรือไม่ ข้ายอมบอกท่านแล้ว"จางหย่งยอมเก็บกระบี่เข้าข้างเอว เลี่ยงเฟิ่งใช้สองมือปัดเนื้อตัวตนเองไปมาเพื่อจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยขึ้น

"ว่าอย่างไรท่านวิหคสวรรค์"

"เฮ้อ! เอาล่ะๆ ไหนๆแล้ว เด็กหนุ่มนามอี๋ซูผู้นั้นคือคู่ชะตาของเจ้าภพ"เลี่ยงเฟิ่งกระฟัดกระเฟียดตอบด้วยความไม่เต็มใจ จางหย่งถึงกับนิ่งขึงเมื่อได้ยิน

"นี่ท่าน...เรื่องเหล่านี้หาใช่จะเอามาล้อเล่นกัน"

"ข้าไม่เคยเอ่ยคำเหลวไหล เด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นคู่ชะตาของฝ่าบาทจริงๆ"

"แต่เขาเป็นผู้ชาย"

"ใช่เป็นผู้ชาย"

"ถ้าอย่างนั้นเหตุใด..."

"อ่า..เรื่องนี้ข้ามิอาจตอบเจ้าได้ เพียงแต่ขอให้เชื่อข้าเถอะ เด็กน้อยผู้นี้จะทำให้เจ้าภพแข็งแกร่งยิ่งขึ้น และเสริมบารมีจนยากจะหาผู้ใดเทียบเคียง แต่สิ่งที่ทั้งคู่ต้องพบเจอเป็นเคราะห์รักก่อนจะเป็นคู่เสริมบุญ"

"เป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"

"ข้าเองก็ตอบท่านไม่ได้ แต่ในเมื่อข้ามาอยู่ข้างกายเขาแล้ว เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ขอท่านเทพจงเข้าใจด้วย อีกอย่างถึงท่านจะฆ่าเขาก็ไม่อาจทำได้ ท่านดูไอเทพจากกายเขาสิ"เลี่ยงเฟิ่งโบกมือครั้งเดียวก็ทำให้จางหย่งได้เห็นไอเซียนสีทองอร่ามล้อมรอบตัวของอี๋ซูมันสว่างจ้าจนแสบตา

"แต่เขาเป็นเผ่าวิหคและที่ข้าตามฆ่าเขาเพราะกลิ่นไอของท่าน ท่านรู้หรือไม่"จางหย่งเอ่ยเสียงตึง

"ข้านึกว่าท่านรู้แล้วว่าเขาคือคู่ชะตาของท่านเจ้าภพ"

"หาเป็นเช่นนั้นไม่ ทรงมีรับสั่งให้ฆ่าผู้มีกลิ่นไอวิหคสวรรค์ของท่าน เมื่อฆ่าเขาแล้วข้าถึงจะรู้ได้ว่าใครเป็นคู่ชะตากันแน่ นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเขา"

"ชะตาฟ้ากรรมหนด พวกเรามิอาจขัดขวาง"เลี่ยงเฟิ่งยิ้มน้อยๆ

"แล้วเราจะทำเช่นไรกันดี หากฝ่าบาททรงทราบข้า..ข้า"จางหย่งถอนหายใจเสียงดัง

"ท่านรู้หรือไม่เหตุใดข้าจึงพาเข้ามายังทิศตะวันตก"

"ข้าเดาความคิดท่านไม่ได้โปรดชี้แนะ"จางหย่งประสานมือตอบ

"เพราะนี่เป็นชะตาของเขาและฝ่าบาท หากท่านไม่อยากต้องโทษก็โปรดให้ความร่วมมือกับข้าเถิดท่านเทพ"จางหย่งนิ่งคิดก่อนจะพยักหน้าคล้อยตามเลี่ยงเฟิ่ง เรื่องนี้ยากจะหลีกหนีให้พ้นไปได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาจึงจำใจให้ความร่วมมือแต่โดยดีมิอาจหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว เขาเพียงคิดว่าหากฝ่าบาททรงทราบว่าเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้วพระองค์จะทำเช่นไร เรื่องคงตกหนักไปยังสองชายารองที่ต้องรองรับอารมณ์ดุร้ายของพระองค์เท่านั้น เรื่องนั้นเขาไม่ห่วงมากนัก ห่วงแต่เพียงคู่ชะตาที่กลายเป็นเด็กน้อยที่กำลังถูกหมายหัวเอาชีวิตแล้วเช่นนี้จะทำอย่างไรดี แค่คิดเขาก็อยากเอามือกุมหน้าผากให้หายกลัดกลุ้มแล้ว เขาถึงขั้นถอนหายใจเฮือก เลี่ยงเฟิ่งหัวเราะฮิฮะเมื่อเห็นอาการของเขา

“อย่าคิดมาก อย่าคิดมาก พรหมย่อมถูกลิขิตไปตามกรรม ชะตานั้นยิ่งใหญ่ใครก็มิอาจแก้ไข ฝากทูลถึงฝ่าบาทด้วย เมื่อท่านรู้แล้วข้ากับเขาทั้งสองคงต้องขอลาท่านเพียงเท่านี้ แล้วเจอกัน”เลี่ยงเฟิ่งกล่าวจบก็สลายม่านเวทย์นั้นลงทันที