ได้เวลาเปิดเผยมติสวรรค์

หลิงไท่เดินวนไปมาอย่างคนใช้ความคิด มือข้างหนึ่งไพล่หลังอีกข้างหนึ่งถือจอกชาคลึงไปมา สายตามองเลยออกไปยังนอกตำหนัก เขาเป็นถึงเจ้าภพปกครองทั้งสวรรค์ สัตว์เซียนและเผ่าอสูร ปัญหาหนักอกของเขามีอยู่สามเรื่อง เรื่องแรกคือเผ่าอสูรกำลังจะก่อกบฎ เขาจึงต้องส่งทหารเทพไประแวดระวังยังรอยต่อของประตูมารกับสัตว์เซียนเอาไว้ ข้อสองคือเผ่าสัตว์เซียนมีปัญหากันเองระหว่างเผ่าวิหคกับเผ่าจิ้งจอก ทำให้เขาต้องนั่งกุมหน้าผากเสมอทุกครั้งไป ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ต่างไม่มีใครยอมใคร และสุดท้ายพระชายา เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่สำหรับตัวเขาเอง เดิมทีเขาเกิดมาจากจิตเทพของเทพสงคราม ดังนั้นเวลาเขาโกรธจิตของเทพสงครามจะส่งผลมากกว่า ไอปราณแห่งความกระหายเลือดและการเข่นฆ่ามักจะเบียดจิตเทพของเขาและเขามักจะควบคุมจิตไม่ได้บ่อยครั้ง หากเขามีพระชายาแน่นอนผลกระทบก็คือยากจะควบคุมยามเผลอตัวนั่นยังไม่เท่าไหร่ ถ้าพระชายามีพระโอรสจิตแห่งเทพสงครามจากเขาจะถูกถ่ายทอดไปสู่พระโอรสด้วย นี่เรียกได้ว่าเป็นเคราะห์ที่เขาต้องได้รับ ความดุดันและอารมณ์แรงจนยากจะควบคุมนั่นเป็นเหมือนสีดำที่ถูกแต้มลงบนผ้าขาวให้ด่างพร้อย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ฝ่าบาท"

"จางหยูข้าจะทำอย่างไร"

"อย่าทรงคิดมากเลยพะย่ะค่ะ ชายารองสองคนนั้นนางเองก็เต็มใจรับใช้ ย่อมไม่ปริปากโอดครวญ"

"ข้าหาได้กังวลเรื่องนั้น เรื่องพระชายาต่างหากเล่าที่ข้ายากจะจัดการ"

"หากกระหม่อมจะขอเอ่ยสักประโยค ฝ่าบาทจะโกรธหรือไม่"

"ว่ามาเถอะ"

"บางทีอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะพะย่ะค่ะ ครั้งแรกพวกกระหม่อมยังคิดด้วยซ้ำว่าคู่ชะตาของฝ่าบาทจะไม่ปรากฎ แต่ในเมื่อเป็นมติสวรรค์นั่นแสดงว่า คนผู้นั้นต้องเป็นคู่บุญของฝ่าบาทแน่ๆ อย่างไรเสียฝ่าบาทคงยากจะปฎิเสธแล้วพะย่ะค่ะ"จางหยูประสานมือกล่าว

"จริงของเจ้า แต่เรื่องนี้ลองดูก่อนเถอะว่าคู่ชะตาของข้าจะเป็นผู้ใด อันสตรีนั้นย่อมอ่อนแอ คงยากที่จะทานอารมณ์ของข้าได้ แล้วเหตุใดข้าจะต้องสร้างมลทินให้แก่นางด้วยเล่า มิสู้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมไม่ดีกว่าหรือ"หลิงไท่วางจอกชาลงเดินไปยังตั่งยกขาขึ้นนั่งสมาธิเพื่อตัดการรับรู้ จางหยูเมื่อเห็นเจ้าภพนิ่งเขาจึงประสานมือถอยหลังจากมา

"จางหย่ง"

"หือ?"

"เจ้าว่าเราจะเจอพระชายาหรือไม่"

"เจอหรือไม่เจอข้าก็มิอาจหลีเลี่ยงภารกิจ"จางหย่งเช็ดกระบี่ตนเองด้วยผ้าขาว จางหยูกอดอกก้มหน้าเช่นคนใช้ความคิด

"น่าแปลก"จางหยูเอ่ยเบาๆ

"เรื่องใด"จางหย่งวางผ้าขาวลงแล้วหันมามองเพื่อนสนิท

"ฝ่าบาทเป็นผู้ที่หาใช่ใครจะพบปะได้ง่าย แต่จู่ๆคู่ชะตาก็ปรากฏขึ้น เจ้าว่าไม่น่าแปลกใจหรือ"

"เจ้าคิดมากไปแล้ว เรื่องบุบเพสันนิวาสใครเล่าจะห้ามได้ ในเมื่อชื่อปรากฎอยู่ที่หินสามชาติใครก็มิอาจฝืนมติ"จางหย่งเอ่ยเสียงเรียบ

"เจ้าคนไม่มีหัวใจ นี่คิดจะลงมือกับคู่ชะตาจริงรึ"จางหยูส่ายหน้า

"แล้วเจ้ากล้าขัดรับสั่งหรือไร"

"ข้าไม่กล้า แต่ว่าเรามาพนันกันดีกว่าจางหย่ง"จางหยูแววตาซุกซน

"เรื่อง?"

"ข้าว่ายังไงเจ้าก็ทำไม่สำเร็จและฝ่าบาทจะต้องยอมพ่ายแพ้แก่คู่ชะตา"จางหยูเอ่ยพร้อมกับหัวเราะ

"เหตุใดเจ้าเชื่อมั่นเช่นนั้น"

"ไม่รู้เหมือนกันแต่ข้ามักมีลางสังหรณ์ เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่"

"ไม่ล่ะ แต่เอาเช่นนั้นก็ได้ ข้าอยู่ข้างฝ่าบาท หากผู้ใดพ่ายแพ้จะต้องเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์เซียนเป็นเวลาหนึ่งปี เช่นนี้ดีหรือไม่"จางหย่งยอมเล่นด้วย

"อ่า ย่อมได้ๆ เอาเช่นนั้น ถ้าอย่างนั้นเจ้าลงไปตามหาคู่ชะตาของฝ่าบาทเถอะ"จางหยูพยักหน้า มองสหายสนิทค่อยจางหายจากไป

................

"นี่อี๋ซู"

"หือ"อี๋ซูขานรับทั้งที่หมั่นโถวยัดอยู่เต็มปาก

"เจ้าจะตะกละตะกลามไปไหนกัน ไม่มีใครแย่งเจ้ากินหรอกน่า"ปาไช่ส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นสภาพสหายสนิทของตนเอง

"ข้าหิว"ปาไช่ยิ้มน้อยๆให้เพื่อนใช้นิ้วเกลี่ยเศษหมั่นโถวชิ้นเล็กที่ติดอยู่มุมปากด้วยความเอ็นดู

"เอาเถอะงั้นก็กินส่วนของข้าไปด้วยสิ ข้าอิ่มแล้ว"ปาไช่บอก

"แน่ใจนะ งั้นข้าไม่เกรงใจเจ้าแล้ว"ปาไช่หัวเราะกับกริยาของเพื่อน จู่ๆบรรยากาศรอบตัวก็ร้อนอบอ้าวขึ้น เสียงแกว๊กกว๊ากดังอยู่เหนือหัวของคนทั้งคู่

"นี่เจ้ามาได้ยังไงกัน"ปาไช่ตกใจ เพราะด้านบนคือนกสีแดงสดจนตาพร่า แถมไอรอบตัวยังสว่างจ้าด้วยสีทองบนวนไปมา ยังโชคดีที่มันตัวไม่ใหญ่มาก

"เจ้าเด็กเหลวไหล บังอาจหนีข้าออกมาโดยไม่บอกรึ ยังโชคดีที่ข้าสามารถสื่อจิตถึงนายน้อยได้"เลี่ยงเฟิ่งใช้คมเล็บจิกลงบนหัวของปาไช่ยืนนิ่งสนิทอยู่บนนั้น สายตาจับจ้องมายังอี๋ซูที่กำลังยัดหมั่นโถวเข้าไปในปาก

"เด็กน้อย"เลี่ยงเฟิ่งทักด้วยน้ำเสียงแหบๆ

"อื้อ"

"เจ้าคิดจะไปไหน"อี๋ซูกลืนก้อนแป้งลงคอก่อนจะตอบ

"ข้าไม่รู้ต้องถามปาไช่"เจ้านกเลี่ยงเฟิ่งถึงกับทอดถอนใจ นี่หรือนายของตนเอง ช่างไม่สมกับว่าที่พระชายาของเจ้าภพเลยจริงๆ แต่ในเมื่อเป็นลิขิตสวรรค์นั่นย่อมเป็นเรื่องดีมากกว่าร้าย

"ว่าอย่างไรเจ้านกขนร่วง"เลี่ยงเฟิ่งเอ่ยถามปาไช่

"นี่เจ้า...เจ้าใครเป็นนกขนร่วงกัน"ปาไช่โมโห

"บอกมาดีกว่าน่า"เลี่ยงเฟิ่งทำหน้าเบื่อเหลือกตามองบน

"ยังไม่รู้แต่พวกข้ากะว่าจะไปงานเทศกาลดอกเหมยล่ะ"ปาไช่ยิ้มเมื่อนึกถึงถนนที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน ร้านรวงมากมายที่เรียงรายและโคมประดับสวยๆ

"ใช่ๆข้าก็อยากไป"เลี่ยงเฟิ่งอยากจะจับไม้มาเฆี่ยนตีเด็กน้อยผู้นี้ให้หลาบจำ ว่าตอนนี้ตนเองกำลังหลบลี้ผู้คนอยู่

"เจ้าพวกโง่ ลืมแล้วหรือว่าพวกเจ้ากำลังหลบใครอยู่"เลี่ยงเฟิ่งเหลืออดจึงตะเบ็งเสียงดังแกว๊กๆให้ลั่น

"อ๋า!..อ๋า!"สองหนุ่มน้อยอ้าปากร้องเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้

"ไม่รู้ว่าสวรรค์เบื้องบนโกรธข้าด้วยเรื่องใดถึงโยนเจ้าสองคนมาเป็นภาระ แต่เอาเถอะในเมื่อมาถึงขึ้นนี้แล้วข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าเอง ลุกขึ้นได้แล้ว"เลี่ยงเฟิ่งโกรธจนไฟลุกท่วมตัวกระทั่งตัวเองกลายเป็นเถ้าสีดำ จากนั้นไม่นานก็ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่อีกครั้งเป็นนกสีแสบตาตัวเดิม

"โอ๋!พวกเก่งมากเลยเลี่ยงเฟิ่ง"อี๋ซูใช้กิ่งไม้เล็กๆเขี่ยเลี่ยงเฟิ่งที่กำลังปรับสภาพตัวเองให้สมบูรณ์

"เจ้านี่มันเหลือเกินจริงๆ"เลี่ยงเฟิ่งเหลืออด

"เอาล่ะๆอย่าทะเลาะกัน เลี่ยงเฟิ่งพวกเราจะไปไหนกัน"ปาไช่เป็นผู้ห้าม

"ตามข้ามาเถอะ"เลี่ยงเฟิ่งบินเหนือหัวอี๋ซูแต่ร่ายมนต์จนไม่มีผู้ใดเห็นยกเว้นแต่สองหนุ่มน้อยนี่เท่านั้น ทั้งหมดเดินทางไปยังทิศตะวันตกตามทิศทางที่จะไปยังแดนอสูร หากทั้งคู่หาได้สังเกตไม่