เทพจันทราเผชิญหน้ากับฝ่าบาท

"ท่านว่าอะไร"หลิงไท่เสียงตึง

"ข้าน้อยมารายงานว่า บัดนี้ดาวคู่ของฝ่าบาทปรากฏขึ้นแล้วพะย่ะค่ะ"

"เหลวไหล"เขาถึงกับวางจอกชาลงกับโต๊ะเสียงดังกึกให้รู้ว่าไม่พอใจยิ่ง

"ท่านดูเอาเองเถิด"เทพจันทราโบกมือเล็กน้อย ภาพตรงหน้ากลับเป็นท้องฟ้ามืดมิด ดวงดาวประจำกายของเขาเปล่งประกายสว่างสุกใสยิ่งนัก ทุกครั้งดาวดวงนี้มักโดดเด่นอยู่ดวงเดียวไม่มีดาวใดมากรายอยู่ใกล้ หากยามนี้กลับมีดวงดาวสีฟ้าขนาดเล็กสดใสสุกสกาวยิ่งนักมาปรากฏอยู่ข้างๆ

"เป็นไปไม่ได้"

"ทุกอย่างอยู่เบื้องหน้าแล้ว ท่านมิอาจขัดมติแห่งสวรรค์ได้พะย่ะค่ะ"

"ตามเทพดารามาหาข้าจางหย่ง"หลิงไท่นั้นมีชายารองถึงสองคนแต่กลับหามีชายาเอกไม่ เขานึกถึงเด็กหนุ่มผู้ครอบครองวิหคสวรรค์เอาไว้แล้วอยากยกมือกุมหน้าผากตัวเอง นี่มันประจวบเหมาะเกินไปแล้ว เพียงไม่นานร่างเทพเซียนชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ตามหลังด้วยจางหย่ง

"ฝ่าบาท"

"เป็นเรื่องจริงหรือไม่"เทพดารานั้นจำเป็นต้องรู้ว่าสิ่งที่เจ้าภพถามคือสิ่งใด ทั้งที่เขาเองก็เพิ่งมา เขาเอียงหน้ามองไปยังเทพจันทราเพียงครู่แล้วก็ยกนิ้วขึ้นนับตรวจชะตา

"จริงแท้พะย่ะค่ะ บัดนี้เนื้อคู่ของฝ่าบาทปรากฏขึ้นแล้ว"เทพดาราพยักหน้าน้อยๆ

"เป็นผู้ใด"ครานี้ทั้งเทพจันทราและเทพดาราต่างมองหน้ากัน ทั้งคู่พยายามโบกมือให้รูปร่างหน้าตาของพระชายาเอกปรากฏขึ้นแต่กลับมืดมิดไม่เห็นสิ่งใด

"แปลก!"ทั้งคู่เอ่ยพร้อมกัน

"พวกเรามิอาจทำให้ปรากฏขึ้นได้พะย่ะค่ะ แต่เท่าที่ตรวจนับดวงชะตา คนผู้ฝ่าบาทเจอแล้ว และดวงชะตาผูกพันกันนับจากที่เจอแล้วพะย่ะค่ะ"หลิงไท่ดวงตาวาววับ

"แก้ไขดวงชะตาได้หรือไม่"หลิงไท่เอ่ยถามหน้าตึงเสียงตึง

"ข้าน้อยไร้ความสามารถ"ทั้งคู่เอ่ยขึ้นได้แต่ประสานมือก้มหน้าลง หลิงไท่ถอนหายใจ

"เอาเถิดในเมื่อเป็นมติสวรรค์ก็ยากจะขัด ขอเพียงพวกเจ้ารั้งเอาไว้ก่อนได้หรือไม่"หลิงไท่ปรายตามอง ทั้งสองเทพรู้ดีว่าควรทำเช่นไร ดังนั้นเมื่อเจ้าภพเอ่ยปากพวกเขาจึงร่ายมนต์อีกครั้ง ดวงดาวสีฟ้าค่อยขยับออกห่างดวงดาวสีทองสุกใสเล็กน้อย เทพดาราเองก็ร่ายมนต์ลงบนฝ่ามือแล้วเป่าลมให้กระจายไปในอากาศ

"อาจจะถ่วงเวลาได้ไม่นานพะย่ะค่ะ เพราะดวงดวงนี้ผูกพันกับชะตาของท่านแล้ว เป็นท่านเองที่นำไปผูกติดเอาไว้"สีหน้าของหลิงไท่เย็นมากขึ้น ราบเรียบมากขึ้น จางหย่งและจางหยูถึงกับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว นึกหวาดกลัวแทนผู้ที่ต้องมาผูกชะตาร่วมกับเจ้าภพ

"เอาล่ะแค่นี้ก็แค่นี้พวกท่านไปเถอะ ข้าอยากพักผ่อน"หลิงไท่โบกมือ เทพเซียนทั้งสองจึงก้มหัวแล้วจางหายไป

"บังอาจ!"หลิงไท่พอคนพ้นแล้วก็ตวาดเสียงดัง ใบหน้าถมึงทึงน่ากลัวยิ่งนัก เส้นเลือดสีแดงปูดโปนขึ้นเต็มหน้าผากและสองขมับ มือหนากำแน่นจนมองเห็นเส้นเลือดชัดเจน

"ฝ่าบาท!"ทั้งคู่จำต้องยั้งอารมณ์ของหลิงไท่ เพราะรู้ดีว่าหากยามที่เขาโกรธเกรี้ยวขึ้นมาสิ่งใดก็ล้วนแต่ย่อยยับ สิ่งนี้ถูกปกปิดเป็นความลับแห่งสวรรค์มาเนิ่นนานนับแสนปี จะให้ล่วงรู้ถึงผู้อื่นเพียงเพราะดาวคู่ปรากฏก็คงจะมิใช่เรื่องที่ถูกที่ควร

"ระงับโทสะด้วยพะย่ะค่ะ"จางหย่งเอ่ยเตือน จางหยูร่ายคาถาโบกมือให้คลุมไปทั่วตำหนัก รู้ดีว่ายากแล้วที่จะระงับได้ สายฟ้าฟาดลงยังที่ประทับเปรี้ยงป้างไม่หยุด ทั้งคู่ร่ายมนต์ปกป้องคลุมกายตัวเองเอาไว้รอจนโทสะของเจ้าภพหมดสิ้นถึงค่อยปลดม่านคาถาออก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดค่อยๆกลับสู่สภาพเดิมช้าๆหยาดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าที่หล่อเหลางดงาม ภาพแห่งเทพสงครามซ้อนทับอยู่ตอนแรกบัดนี้ค่อยจางหายไปเรื่อยๆ

"ลงไปตามหาคนผู้นี้ ตามให้เจอแล้วฆ่าเสีย ตำแหน่งชายาเอกจะต้องไม่มี"หลิงไท่สั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมโหดยิ่งนัก จางหย่งและจางหยูหันมาสบตากัน เขาสองคนจะฝืนชะตาผูกพันของเจ้าภพได้อย่างไร ต่อให้พบเจอก็ฆ่าผู้ที่จะมาเป็นคู่ของเจ้าภพหาได้ไม่ หากให้ฝ่าฝืนคำสั่งก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน ผู้ที่รับภาระหนักอึ้งบนบ่าหาใช่ใครที่ไหน กลายเป็นจางหย่งผู้เป็นองครักษ์ขวาของหลิงไท่เอง

“กระหม่อม...”จางหย่งอ้ำอึ้ง

“ไม่กล้าหรือ เจ้ามีตำแหน่งใด มันผู้นั้นมีตำแหน่งใด เกรงกลัวสิ่งใดกัน หึ เพียงแค่จะกลายร่างเป็นร่างผู้พิทักษ์ของตัวเองยังไม่สามารถ เจ้ากลัวเขาฆ่าเจ้างั้นหรือ”หลิงไท่เยาะเย้ยถากถาง

“หาใช่ไม่พะย่ะค่ะ เพียงแต่เรื่องนี้ร้ายแรงนัก กระหม่อมเกรงว่าฝ่าบาทอาจจะถูกอัศนีฟาดเอาได้”

“ข้าต้องกลัวหรือ ร้อยแปดสิบสายฟ้าข้ายังทานได้แค่สี่สิบแปดสายลงโทษจะระคายผิวข้าได้อย่างไรกัน ไป! รีบไปเดี๋ยวนี้”

“กระหม่อมทูลลา”จางหย่งลอบสบตากับจางหยูแล้วจางหายไปในพริบตา คงเหลือเพียงจาหยูที่ต้องคอยระงับโทสะผู้เป็นนาย

“ฝ่าบาท”

“หุบปากเจ้าไปเถอะ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงเซียนบนสวรรค์ ข้าจะเอาหน้าไปวางไว้ที่ไหน มีหรือจะให้ชายาเอกแต่งเข้ากลับกลายเป็นหนุ่มน้อยไปเสียได้ เป็นเจ้า เจ้าจะทนอับอายได้หรือ”หลิงไท่หมุนตัวหันมาสบตากับคนที่กำลังคุกเข่าประสานมืออยู่ตรงหน้า

“ไม่ได้พะย่ะค่ะ”

“นั่นสินะ แล้วเช่นนี้แล้วคำสั่งข้าสมควรแล้วหรือไม่”

“สมควรพะย่ะค่ะ แต่ทว่า มติของสวรรค์ใครเล่าจะขัดขืน กระหม่อมคิดว่าการที่ฟ้าลิขิตให้เป็นเช่นนี้ย่อมมีเหตุและมีผล เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ลองพบเขาผู้นั้นดูก่อนเล่าพะย่ะค่ะ”

“ไม่ล่ะ ข้ากลับมีความรู้สึกว่า คนผู้นี้นั้นต้องคุมคามความสุขและชีวิตของข้าแน่ๆ”หลิงไท่กล่าวเสียงเรียบ

“คนผู้นั้นเป็นเพียงหนุ่มน้อยไร้ความสามารถใดๆ จะทำร้ายพระองค์ได้หรือพะย่ะค่ะ อีกอย่างเขาเพียงแค่เก็บไข่ปักษาสวรรค์ได้ นั่นไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคู่ชะตาของพระองค์นี่พะย่ะค่ะ”จางหยูใจเย็นอธิบาย

“เจ้าคิดเช่นนั้นหรือ”

“กระหม่อมคิดเช่นนั้นพะย่ะค่ะ”

“สายไปแล้ว ข้าไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าเขา หรือได้ยินชื่อ เจ้าไปเตรียมการเถอะ ข้าจะอัญเชิญปักษาสวรรค์ขึ้นมาที่นี่สอบถามให้ได้ใจความ”

“พะย่ะค่ะ”จางหยูเลือนหานไปตามคำสั่ง ทิ้งให้จ้าวผู้เป็นใหญ่ในสามภพเดินวนเวียนไปมากับความคิดและใบหน้าที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด

“เจ้ามันตัวก่อกวน”หลิงไท่ถึงขั้นคำรามในอก