2.2 พาเข้าบ้าน

เขาถอดถอนใบหน้าหล่อออกจากซอกคอขาวเงยหน้าขึ้นมองใบหน้านวลที่เปื้อนน้ำตา ขนตางอนบัดนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของเจ้าตัว ชายหนุ่มจึงใช้นิ้วเรียวเกลี่ยเช็ดออกให้อย่างเบามือ

"ทำไม มากกว่านี้เราก็เคยไม่ใช่รึ หรือคุณลืม?"

"...." เธอไม่ได้ลืม แต่แค่ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก เธอรู้สึกผิดและละอายใจยิ่งนัก หากวันใดวันหนึ่งได้กลับบ้านเกิดเมืองนอน จักมองหน้าหมื่นพรรธน์ยศได้อย่างไร เธอควรจะหักห้ามใจเสียแต่ตอนนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้

"เอาเถอะ ลุกไปกินข้าวกันเถอะ ผมซื้อข้าวผัดหมูมาให้ แล้วค่อยมาอาบน้ำ"

พอได้ยินชื่อเมนูที่เคยลิ้มลองและติดใจจึงเปลี่ยนสีหน้าและแววตาอย่างกะทันหัน ดวงตาสุกสกาวส่องแสงระยิบระยับ ธาดาเห็นแล้วยิ้มตาม เอามือยีผมดำเงางามนั้นแรง ๆ อย่างนึกเอ็นดู

เด็กน้อย

อาบน้ำ... เขาบอกให้เธอมาอาบน้ำในห้องนี้ ไหนตุ่มใส่น้ำ ไหนขัน แล้วไหนไพรกับขมิ้นเล่า ร่างบางสำรวจห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกเรียกว่าห้องน้ำ จนทั่วทุกซอกทุกมุม ขณะอยู่โรงพยาบาลเธอไม่ได้อาบน้ำเอง แต่จะมีนางพยาบาลเข้ามาเช็ดตัวให้ 

ขณะรออาบน้ำต่อจากหญิงสาวอยู่ในห้องนอน ชาหนุ่มจึงเตรียมเสื้อเชิ้ตที่ตนเองไม่ได้ใส่แล้วให้เธอสวมใส่นอน ส่วนชุดชั้นในที่มีอยู่แค่ชุดเดียว คืนนี้เขาคงต้องซักให้เธอเอง ไม่เช่นนั้น เธอจะไม่มีใส่ เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เขาสังเกตว่าในห้องน้ำมันเงียบผิดปกติ ไม่ได้ยินเสียงน้ำอย่างที่ควรจะเป็น 

"ปราง ทำอะไรอยู่ ทำไมเงียบจัง" ธาดาตะโกนถาม 

หญิงสาวเดินออกจากห้องน้ำในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เนื้อตัวแห้งไม่มีร่องรอยการอาบน้ำเลย

"คุณทำอะไรอยู่ตั้งนาน ห๊ะปราง" เขาถามอย่างหัวเสีย วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันอยากรีบอาบน้ำเข้านอน นี่มันจะเลยเวลานอนของเขาแล้วนะ

"ไม่มีน้ำ ขันก็ไม่มี ขะ ข้าหามันไม่เจอ" เธอก้มหน้าตอบเขา 

วันนี้เขาจับจูงมือเธอเป็นรอบที่เท่าไรไม่สามารถนับได้ กึ่งลากกึ่งจูงพาหญิงสาวจอมวุ่นวายเข้ามาในห้องน้ำ สอนวิธีใช้ฝักบัวแทนขัน แต่สีหน้าเธอก็ยังดูงุนงงไม่เข้าใจ

ธาดาเลยต้องจัดการอาบน้ำให้เธอด้วยวิธีของเขาเอง เขาเอื้อมมือปลดผ้าขนหนูที่เธอนุ่งออก คนตัวเล็กตกใจพยายามเอามือน้อย ๆ มาปิดของสงวนทั้งสองสิ่งของเธอ แต่มันไม่มิด เขามองท่าทางนั้นอย่างขบขัน เขาเห็นหมดแล้ว เธอกระโดดหลบสายน้ำที่ตกมาจากด้านบน ความเย็นจากสายน้ำกระทบถูกผิวขาว เธอสะดุ้งขยับหนี ไปยืนหันหลังอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องน้ำ 

สวย ไร้ที่ติ ไม่มีตำหนิบนผิวขาวนวลให้เคืองสายตาเลย ชายหนุ่มนิ่งมองอย่างหลงใหล เขาเดินเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ เหมือนต้องมนต์ ปรางเป็นผู้หญิงที่สวย กลิ่นกายเธอหอม เขาดมมันไม่เคยเบื่อเลย เนื้อเธอหวานจนเขาอยากลิ้มลองมันอีกครั้ง

"อุ๊ย" เธอสะดุ้งเป็นรอบที่สองแล้ว เมื่อมืออุ่น ๆ ของใครบางคนแตะบนไหล่บาง เขาพลิกเธอให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา

"ผมอาบน้ำให้นะ" น้ำเสียงแบบนี้อีกแล้ว 

'ให้ผมช่วยไหม'

น้ำเสียงที่ฟังแล้วอบอุ่นอ่อนโยน กับรอยยิ้มใจดีนั้น เธอแพ้ทางเขาแล้ว ร่างบางยอมเดินตามแรงจูงไปอยู่ใต้ฝักบัว ที่ตอนนี้ถูกปรับอุณหภูมิให้อุ่นขึ้น เขาบีบสบู่เหลวลงบนฝ่ามือแล้วถูให้เกิดฟองบนตัวหญิงสาว ปรางมองดูทุกการกระทำของเขา เธอเป็นบุตรีท่านพระยาฯ ย่อมต้องมีบ่าวรับใช้คอยอาบน้ำ ขัดถูตัว ประทินผิวให้ประจำอยู่แล้วแต่นี่ไม่มันเหมือนกัน ความรู้สึกวาบหวิว หัวใจเต้นผิดจังหวะ ซึ่งต่างกันสิ้นเชิง เธอรู้สึกร่างกายชาวาบตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงศีรษะ ชายหนุ่มนวดคลึงอกอิ่มอยู่นาน วนเวียนบริเวณนี้มากกว่าจุดอื่น เขาทั้งบีบ ทั้งคลึง ทั้งเน้น และยังใช้สองนิ้วสะกิดยอดอกเล่น จนเธอห่อไหล่ด้วยความเสียว

เขาถูวนลงมาที่หน้าท้องแบนราบ สายตามีเลศนัยนั้นช้อนขึ้นมามองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เห่อแดงคล้ายลูกตำลึงสุกเอียงอายหลบสายตาเขามันร้อนผ่าวจนถึงใบหู และลำคอ

​

แต่แล้วเขาทำเธอแปลกใจที่จู่ ๆ เขาก็ยืนขึ้นเต็มความสูง หญิงสาวมองเขาอย่างงุนงง ทำไมถึงหยุด ให้เธอค้างเติ่งเช่นนี้ หญิงสาวส่ายหน้า เบา ๆ ไล่ความคิดลามกของตัวเองออกจากหัวสมอง ลืมตามองคนที่ยืนอยู่ เขาถอยห่างออกไปเพื่อไปเปลื้องผ้า เสื้อผ้าของเขาที่เปียกแนบติดกาย 

ไม่มีเหลือสักชิ้น เลือดกำเดาแทบพุ่ง

ปรางมองตาเบิกกว้าง ตะลึงกับสิ่งที่เห็นและไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน เต็มสองตาของเธอ คืนนั้นที่โรงพยาบาลมีแต่เธอเพียงผู้เดียวที่แก้ผ้า เสื้อผ้าเขายังอยู่ครบ เธอหลับตาเอามือปิดตาเพื่อไม่ให้ภาพชวนฝันตรงหน้าทะลุเข้ามาได้