4.1 คนเคยคุ้นเคย

หญิงสาวจ้องมองตัวเองผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ ร่องรอยราคี รอบจูบดูด รอยงับที่ลำคอและเนินอก ย้ำเตือนว่าเธอเสียมันให้เขาแล้วจริง ๆ แล้วหากได้กลับไปยังที่ที่จากมา จะมองหน้าหมื่นพรรธน์ยศได้อีกหรือไม่

"ข้ากับพี่ได้สิ้นวาสนาต่อกันแล้ว ข้าตกเป็นของเขาแล้ว ฮึก ฮือ ข้าขอโทษ" เธอทรุดกายนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องนานหลายนาที พอตั้งสติได้จึงรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อสายเดี่ยวสีดำกับกางเกงผ้าฝ้ายขาสั้นสีขาว 

ช่วงว่างจึงออกมาเดินเล่นหน้าบ้านของหมอธาดา บ้านเขามีสวนเล็ก ๆ มีบ่อปลาทอง มีหินซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ให้น้ำไหลลงมายังบ่อปลาเป็นน้ำตก มีต้นไม้น้อยใหญ่และชิงช้าสีขาว แลดูร่มรื่นดีจัง

ติ๊งต่อง ~~

เสียงกริ๊งหน้าบ้านดังขึ้น มีคนมาหาเขาอีกแล้ว เธอคิดว่าคงเป็นมารดากับพี่สาวของเขา พอสอดสายตามอดูจึงรู้ว่าไม่ใช่แต่เป็นผู้ชายหุ่นกำยำสูงโปร่งคล้ายคลึงกับธาดา ปรางจึงเดินเข้าไปหาใกล้ ๆ 

"มาหาหมอธาดาหรือคะ หมื่นทิศ!” พูดยังไม่ทันจบประโยคก็ต้องพลันตกใจเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยของบุรุษตรงหน้าที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคู่หมั้น เธอตกใจเหมือนเห็นผี แปลเปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หมื่นพรรธน์ยศแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของคนยุคนี้ทำให้เขาดูดี และหล่อขึ้นมาก

"พี่หมื่นของข้า ท่านจริง ๆ ด้วย ข้าดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ" หญิงสาวโผเข้ากอดชายตรงหน้า เขาดูตกใจทุกอย่างเกิดขึ้นไม่ทันตั้งตัว สองมือชูขึ้นเพื่อ

แสดงเจตนาความบริสุทธิ์ใจชัดเจน เนื้อตัวนุ่มนิ่มกลิ่นหอมจากกายสาวทำให้นายตำรวจหนุ่มหลงเคลิ้มกว่าจะดึงสติกลับมาได้ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่

"เอ่อ คุณครับ" เขาเรียกสติหญิงสาวที่กอดเขาแน่น สัมผัสได้ว่าเสื้อบริเวณหน้าอกเปียกชื้น เนื้อตัวเธอสั่น เธอกำลังร้องไห้ ทำให้ผู้หมวดตะวันสหายรักคุณหมอธาดาคิดในทางไม่ดี เพื่อนเขาทำอะไรแม่หล่อนคนนี้

ธาดาไว้วานขอให้เขามาพบเพื่อช่วยสืบข้อมูลคนสูญหาย วันนี้เขามีตรวจพื้นที่แถวนี้จึงแวะเข้ามาหาแต่เช้า และคิดว่าเพื่อนอยู่บ้านจึงไม่ได้โทร.บอก พอกดกริ่งหน้าบ้านมองเห็นผู้หญิงหน้าตาสวยหวาน หุ่นดีอ้อนแอ้นออกมาเปิดประตูให้เขา และก็เป็นอย่างที่เห็นเขาโดนร่างนุ่มนิ่มนั้นโผกอดแน่น

"พาข้ากลับบ้านทีเถิดหนาท่าน" เธอเงยหน้าจากอกเขามอง ใบหน้าเปอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตา

"ปราง!" เสียงเข้มร้องดังขึ้นจากด้านหลัง ไหล่บางโดนกระชากไม่เบานัก สายตาดุตวัดมองเพื่อนตำรวจอย่างไม่พอใจ หมวดตะวันอธิบายทางสายตาว่า...เขาเปล่านะ

"ท่านหมอเจ้าค่ะ ข้าเจอคู่หมั้นของข้า คนนี้คือหมื่นพรรธน์ยศเขาเป็นคู่หมั้นของข้าเจ้าค่ะ" เธอดีใจจนลืมตัว ย้ายตัวเองไปหาหมอธาดา เธอเขย่าแขนล่ำของหมอแรง ๆ ไม่ได้สนใจสายตาดุนั้นเลย

"เข้าไปรอผมในบ้าน" เขาจับถุงน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ยัดใส่มือบาง

"แต่..." 

"ไปรอในบ้าน" ย้ำคำพูดเสียงต่ำ เธอยอมทำตามเสียให้ได้

"สวยว่ะ" หมวดตะวันจอมเจ้าชู้แม้แต่งงานและมีลูกสาวด้วยไปแล้ว ก็ยังไม่ทิ้งลายความเจ้าชู้ แล้วนี่ยังมองผู้หญิงของเขาด้วยสายตาแทะโลมลามเลีย เขาไม่น่าให้ปรางใส่ชุดนี้เลย เขาจะฟ้องเมียมัน

"ปราง หนูช่วยไปเอาโทรศัพท์ของผมบนห้องให้ทีนะครับ" เขาใช้เธอ ปรางหายขึ้นไปสักพัก ธาดาจึงขอตัวกับเพื่อนสักครู่

"เดี๋ยวกูมา มึงตามสบายเลยไอ้หมวดไอ้เพื่อนเวร" เพื่อนหมวดเหมือนรู้ทัน ส่งสายตาล้อเลียนให้เพื่อนหมอ

โทรศัพท์คือสี่เหลี่ยมแบน ๆ เท่าฝ่ามือสีขาวเธอจำได้เขาเคยบอกเธอว่ามันคือโทรศัพท์ แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอ เธอยกหมอนหนุนขึ้นเผื่อมันซ่อนอยู่ใต้หมอน แม้จะจำได้ว่าตอนที่จัดระเบียบเตียงนอน เธอไม่เห็นอะไร

"อุ๊ย! ท่าน" เขาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ยืนชิดตัวเธออยู่ด้านหลัง

"ไปกอดมันทำไม"

"กอด? อ๋อ ข้าดีใจที่เจอหมื่นพรรธน์ยศ แต่ไยเขาจำข้าไม่ได้" เธออธิบายตามความเป็นจริง ธาดาเพิ่มแรงบีบที่แขนเรียวอย่างลืมตัว ไอ้หมวดจะเป็นหมื่นพรรธน์ยศของเธอได้อย่างไร ประสาท! 

"ลืมแล้วหรือไงว่ามีผัวแล้ว" คำพูดของหมอทำให้ปรางเศร้า เธอไม่ได้ลืม แต่ตอนที่เจอหมื่นพรรธน์ยศเธอไม่นึกถึงเรื่องนี้เลย เขาจะย้ำให้เธอเสียใจอีกทำไมกัน

"ข้ามิลืมดอก ข้าจำได้" เสียงตอบสั่นเครือ นัยน์ตาเศร้าเจือปนด้วยน้ำตาที่เอ่อเต็มเบ้าตา หมื่นพรรธน์ยศไม่ใช่คู่หมั้นคู่หมายของเธออีกต่อไป

"ดี อย่าทำแบบนี้อีก เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ" เขาไม่ได้กอดปลอบเธอเหมือนทุกครั้งที่เธอร้องไห้ เขาผละออกจากเธอไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดกระโปรงยาวคลุมเข่ามาให้เธอใส่ แม้จะไม่เข้าใจเหตุใดธาดาจึงให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าหลายครั้งเช่นนี้ สุดท้ายเธอจึงต้องยอมทำตามคำสั่งของเจ้าของบ้านเพราะถ้าหากธาดาโกรธหรือไม่พอใจจะพลอยทำให้หญิงสาวลำบากใจและอยู่กับเขาด้วยความอึดอัด

 

หมวดตะวันทำการเก็บข้อมูลหญิงสาว ทั้งลายนิ้วมือสิบนิ้ว อายุ วันเดือนปีเกิด ครอบครัว ก่อนที่จะมาเจอหมอธาดาทำอะไร อยู่ที่ไหน แม้จะเป็นคำถามง่าย ๆ แต่คำตอบของเธอไม่ง่ายเลย หมวดตะวันนึกในใจเหมือนเขาคุยอยู่กับคนสติฟั่นเฟือน

"หนูอายุสิบแปดปี เกิดข้างขึ้นสิบค่ำ เดือนสาม ปีกุนค่ะ”