4 คนเคยคุ้นเคย

"ครับ" เธออายจนหลับตาปี๋ไม่อยากมอง ธาดาจึงลุกออกจากเตียงจัดการที่เหลืออยู่จนหมด แล้วกลับมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง 

พอไร้อาภรณ์ทั้งคู่ ทำให้ร่างบางสะดุ้ง ตัวแข็งเป็นหิน เขากระซิบบอกให้ลืมตา เขาจะเริ่มสอนบทรักให้เธอแล้ว 

ไม่รอช้าธาดาฝังจมูกถูไถซอกคอขาว ขบเม้มจนเกิดรอยแดงจาง ๆ อย่างมันเขี้ยว ไล้ปากมาจุมพิตที่ไหปลาร้าไล่ลงมาเรื่อย ๆ แล้วมาหยุดที่อกอิ่ม เต้างามที่เขาหลงใหล สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมหวน แวะทักทายฟอนเฟ้นสองเต้างามลากปากและจมูกลงมายังหน้าท้องแบนราบที่ตอนนี้ถูกแขม่วโดยเจ้าของร่างบาง เธอหัวใจเต้นแรงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ แต่ครั้งนี้เธอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ร้อนแรงจากตัวเขา เขามองแทะโลมเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มเป็นประกาย

"น้ำในกายหนูปรางหวานและหอมมาก ผมอยากชิม" พอได้ยินดังนั้นจุดที่อ่อนไหวแสดงความต้องการออกมาจนไหลเยิ้มเฉอะแฉะ

เขาจับขาเรียวแยกกางออก มองความเป็นหญิงอย่างชื่นชมกลีบเนื้อปิดสนิท นิ้วเรียวแหวกโพรงเส้นไหมมองดูติ่งเนื้อสีแดงระเรื่อไม่ดำคล้ำเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา ก้มหน้าสูดดมฝังจมูกลงกลางใจสาว เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ติ่งเนื้อสีแดงถูกลิ้นร้อนลากผ่าน ปาดขึ้นลง และระรัวเร็วเหมือนเร่งให้กลางสาวผลิตน้ำหวานให้เขาดื่มกิน

"อื้อ" เสียงคราวเสียวออกจากปากสาว

ธาดายืดตัวขึ้นขยับมานั่งตัวตรง เข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้าง ควักท่อนเนื้อร้อนรูดขึ้นลง ถอกจนหัวบานบดบี้ขยี้ติ่งเกสรเสียว อ่าซ์....

โอ้ว

"พร้อมไหมเด็กดี" 

เธอไม่เข้าใจในคำถาม ต้องพร้อมอะไรอีกรึ? ธาดารับรู้ถึงความพร้อมในร่างกายหญิงสาวแล้ว แต่ยังคงถาม เพราะอยากให้เกิดจากความสมัครใจของคนใต้ร่าง 

"ผมจะทำให้หนูมีความสุข หนูพร้อมหรือยัง" ปรางพยักหน้าตอบรับ แม้นจะไม่ค่อยเข้าใจนัก ณ ตอนนี้เธอทรมานในร่างกายอย่างไม่ทราบสาเหตุ อยากให้เขาช่วยเหลือแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ย หญิงสาวในสมัยก่อนปากหนักปากแข็งเกินที่จะกล้าเอ่ยความต้องการให้คนรู้ แม้คน ๆ นั้นจะเป็นสามีก็ตาม

"โอ๊ะ เจ็บ ข้าเจ็บ" 

"จะเจ็บแต่ช่วงแรกเท่านั้น" เธอกระถดกายหนีแต่ถูกมือหนานุ่มยึดสะโพกงอนไว้ เขาพูดปลอบ เธอเจ็บเจียนตายอ้อนวอนขอ ห้ามเขาขยับร่างกาย ยิ่งขยับยิ่งเจ็บ

ธาดาก้มงับยอดอกที่ชี้หน้าเขาอยู่ ใช้ฟันขูดงับเบา ๆ ให้เธอเสียวซ่าน สติเบลอไปชั่วขณะ ลืมความเจ็บปวด ให้ความเสียวสะท้านเข้ามาแทนที่ อ่าซ์...

พอเธอเผลอหลงเคลิ้มไปกับเขา ธาดาไม่รีรอแทงสอดเข้าไปจนเกือบสุดทาง โอ... เธอเจ็บจนน้ำตาไหล ปากอ้าเผยอสั่นไหวเห็นแล้วสงสารจับใจ แต่เขาต้องทำแบบนี้ไม่เช่นนั้นทั้งเขาทั้งเธอจะยิ่งทรมาน เขานิ่งค้างไม่ขยับเพราะต้องการให้เธอปรับตัว ก้มลงจูดูดซับน้ำตาที่ไหล จูบปากที่อ้าค้างสั่นระริก

"คนเก่งของผม" ธาดาเฝ้าจูบไปทั่วดวงตาเพื่อปลอบประโลมเธอ เขาเริ่มขยับอีกครั้ง เธอเกร็งไปทั้งร่าง

"ปล่อยตามสบายมันจะไม่เจ็บ เชื่อผมนะเด็กดี" หญิงสาวว่าง่ายยอมทำตามเขา

เขาเริ่มขยับช้า ๆ แล้วเร่งจังหวะเร็วและแรงขึ้น โอ้ว...มันสุดยอดอะไรแบบนี้ ช่องแคบนั้นบีบรัดท่อนเนื้อเขาจนเเน่นตึงและเสียวมาก ร่องรักของเธอตอดรัดเขาแน่น

"เด็กน้อยผมไม่ไหวแล้ว อ่าซ์...”

"ซี้ด .... ข้าเสียวท่านหมอ ได้โปรดช่วยข้า" 

"ได้ครับ" เขาเร่งจังหวะรัวเร็ว จนร่างกระตุกขึ้นทั้งเขาทั้งเธอ เธอเสร็จพร้อมไปกับเขาด้วย "เก่งมากเด็กน้อยของผม" จูบซับเหงื่อกลางกระหม่อมบางและไล่จุมพิตทั่วดวงหน้าเพื่อเป็นรางวัลสำหรับคนเก่งของเขาในค่ำคืนนี้

เธอผล็อยหลับไปแล้ว เขาจึงจัดการทำความสะอาดร่างกายเธอและเขา แล้วจึงกลับมาล้มตัวลงนอนข้างกายสาว โอบกอดเธอจากด้านหลังก่อนจะเข้าสู่นิทราไปกับเธอด้วย กาลข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ไม่สนใจแล้ว ในปัจจุบันนี้เธอเป็นของเขา ธาดามีความรู้สึกพิเศษกับเธอกว่าผู้หญิงคนอื่นของเขา แน่นอนหลังเสร็จกิจเขาไม่เคยนอนค้างร่วมเตียงกับใคร นี่เป็นครั้งแรกที่นอนกอดร่างนุ่มนิ่มทั้งคืนจนเช้า และอยากให้เป็นเช่นนี้ในทุกเช้าต่อจากนี้ไป

ตีสี่ เสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้น ได้เวลาที่ธาดาจะต้องตื่นนอนแล้วสิ สัมผัสถึงความอบอุ่นจากคนข้างกาย หญิงสาวนอนซุกกายกับอกเขา ธาดายื่นปากจูบที่หน้าผากมนก่อนลุกเข้าห้องน้ำ

กิจวัตรประจำวันก่อนออกไปวิ่งหรือปั่นจักรยานของเขาคือตื่นมาเช็กโทรศัพท์ รีดผ้า แต่งตัวออกกำลังกายและจะกลับมาอีกทีช่วงแปดโมงเช้าพร้อมน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ ทิ้งหญิงสาวที่เพิ่งเสียพรหมจรรย์ป้ายแดงให้นอนเปลือยกายใต้ผ้าห่มนวมบนเตียงกว้าง ปรับอุณหภูมิเครื่องทำความเย็นเหลือยี่สิบห้าองศาเซลเซียส

ปรางตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงเช้า ไม่เห็นคนที่พรากความสาวไปจากเธอเมื่อคืน พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนทำให้ใบหน้านวลร้อนผ่าว สัมผัสสวาทวาบหวิวยังคงวนเวียนอยู่ในหัว หญิงสาวฝืนร่างกายที่ยังระบมพาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำ รู้สึกเสียวแปลบตรงกลางกายสาว