4.2 คนเคยคุ้นเคย

"หือ โอะ อ๋อ ครับ" คำตอบของเธอทำเอาหมวดตะวันงงเป็นไก่ตาแตก หันไปหาเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ดูจะเปล่าประโยชน์ เลยต้องจดบันทึกข้อมูลทั้งแบบนั้น

"ไอ้หมอ กูได้ข้อมูลมาพอสมควรแล้ว ถ้าต้องการข้อมูลอะไรเพิ่มจะถามผ่านมึงแล้วนะเพื่อน"

"อืม"

"งั้นพี่ต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะครับน้องปราง"

"ขอข้า เอ่อ หนูไปอยู่กับพี่ตะวันได้หรือไม่คะ" 

"เขาไปทำงาน อีกอย่างนะหมวดตะวันแต่งงานมีลูกมีเมียแล้ว จะไปอยู่กับเขาได้อย่างไร" ธาดาบอกหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์ เพิ่งได้เขาเป็นผัวมาด ๆ ยังคิดจะไปอยู่กับชายอื่นอีก หึ

"ท่านจะมาอีกเมื่อไหร่หรือคะ" น้ำเสียงเศร้าสร้อยน่าสงสารเอ่ยถาม

"ไอ้หมวดทำงานไม่ค่อยมีเวลาหรอก ไว้ผมว่างค่อยนัดเจอกัน" ธาดาตอบแทนเพื่อน หมวดตะวันหมั่นไส้ในความขี้หวงของเพื่อนรัก เบะปากหรี่ตาเล็กมองอย่างล้อเลียน

"ค่ะ"

"กูไปก่อนนะมึง ไมเกรนกูขึ้นแน่เลยว่ะ" ประโยคหลังกระซิบบอกเพื่อนเบา ๆ หันไปรับไหว้แม่หญิงสาวคนประหลาดแต่สวยงดงาม

ธาดาอาสาเดินออกไปส่งเพื่อนที่หน้าบ้านของเขา หมวดตะวันแอบบ่นเล็กน้อยว่างานเขานั้นเยอะแยะมากมาย แน่ใจหรือว่าไม่ใช่ผู้ป่วยหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า

"ไม่ใช่หรอก กูสืบมาหมดแล้วไม่มีคนไข้ที่หนีออกจากโรงพยาบาลบ้าที่ไหนเลย หรือผู้ป่วยที่รักษาหายแล้วกลับไปอยู่บ้านที่มีอายุไล่เลี่ยกับปรางก็ไม่มี"

"เห้อ งานช้างชัด ๆ เออ กูจะลองสืบดูให้ได้ยังไงจะมาบอกแล้วกัน"

"โทร.บอกกูก็ได้ ไม่ต้องมา"

"หวงของฉิบหาย เสร็จมึงแล้วล่ะสิ เด็ดไหมวะ" หมวดตะวันถามทีเล่นทีจริงในสไตล์ความเจ้าชู้ของเขา 

"เสือก" เป็นคำตอบที่ไม่สามารถไปต่อได้ หมวดตะวันจึงล่ำลาเพื่อนรักตรงนี้

หมวดตะวันแต่งงานเมื่อสี่ปีที่แล้วกับเนตรอดีตคุณครูสาว หลังจากแต่งงานก็ลาออกจากงานที่ทำ เพื่อมาทำหน้าที่ภรรยาและแม่ของลูก หมวดตะวันเป็นคนเจ้าชู้แรก ๆ ที่แต่งงานกันเนตรต้องอดทนจัดการบรรดาผู้หญิงของเขา จนเธอทนไม่ไหวงัดไม้เด็ดขึ้นมาคือการฟ้องหย่า แน่นอนว่าหมวดตะวันผู้มีหน้าที่รับราชการตำรวจเขาจะต้องโดนโทษทางวินัย เขายอมหยุดไปพักหนึ่ง และกลับมาเป็นสามีที่ดีของเนตรจนเธอตั้งท้องลูกสาว เสือไม่สิ้นลายกลับไปทำพฤติกรรมเช่นเดิม โดยที่เมียรักไม่รู้เรื่องหรือรู้แต่แค่ไม่มีหลักฐานมัดตัวเท่านั้น

หลังจากกลับเข้ามาในบ้านธาดาเรียกปรางเข้ามาคุยในห้องทำงานของเขา เขาเองไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตนเองเป็นอะไร ทนไม่ได้ที่เห็นเธอใกล้ชิดเพื่อนรักของเขา 

"หมื่นพรรธน์ยศเป็นใครเหรอ" เขากวักมือเรียกให้เธอเข้ามาหาใกล้ ๆ ก่อนดึงแขนเรียวให้ทรุดนั่งบนตักกว้าง ขณะนี้เพิ่งสิบโมงกว่า ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงที่เขาจะทำการไต่สวนหญิงสาว

"พี่ตะวันอย่างไรเล่า" เธอตอบอย่างคนซื่อ จึงโดนธาดาขโมยหอมแก้มนิ่ม ความเขินอายทำให้หญิงสาวยกมือจับแก้มตัวเอง

"หนูมีคู่หมั้นด้วยเหรอ หนูไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลย" ธาดาถามชิดใบหูขาว เขาชอบใจที่เห็นเธอแก้มแดงเอียงอายเพราะเขา

"มีเจ้าค่ะ ข้ากับหมื่นทิศถูกหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก ในอีกสองเดือนข้างหน้าเราจะแต่งงานกันแต่ข้า...."

"ถ้าหนูกลับไป หนูจะแต่งงานกับเขาไหม" มือหนาลูบไล้แก้มนิ่มเนียนเลื่อนลงมายังลำคอขาวจนมาถึงแขนเรียว

"คือ ข้า...." นั่นสิ หากได้กลับบ้านจะทำเช่นไร เธอจะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับหมื่นพรรธน์ยศตามสัญญางั้นหรือ แต่เธอหาได้เป็นสาวพรหมจรรย์ไม่ 

"คิดอะไรอยู่ปราง" เขากระซิบถามเสียงแหบพร่า ตอนนี้เขาต้องการเธอเหลือเกิน เลื่อนมือหนาขึ้นมาบีบเคล้นเต้างาม เธอเผลอไผลจนไม่รู้สึกตัวว่าเขาทำอะไรกับร่างงาม

"ท่านหมอ ข้าอยากเจอพี่หมื่นอีกครั้งเจ้าค่ะ ข้าหมายถึงพี่ตะวัน" ปรางเริ่มรู้สึกตัวมือบางจับมือหนาไว้ แต่ก็ทำได้เพียงจับไม่สามารถห้ามเขาได้ เขาพอรู้ว่าเธอต้องการจะทำอะไร

"หึ มันไม่ใช่พี่หมื่นของหนู ตะวันกับผมรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เราโตมาด้วยกันจนมันแต่งงานมีครอบครัว อาจจะแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น"

"แต่ว่า...." เขาใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากเพื่อให้เธอหยุดพูด

"ตอนนี้ ปัจจุบันนี้ หนูเป็นของผม หนูคิดถึงแต่ผมคนเดียวก็พอ นะครับ" 

จริงของเขาในเมื่อตอนนี้เธอตกเป็นเมียเขาแล้ว และไม่รู้ว่าวันไหนจะได้กลับไปในที่ที่จากมา นานแค่ไหนไม่รู้ คนตรงหน้าเธอผู้ชายผิวขาวร่างสูงใหญ่คนนี้คือผัวของเธอ เธอควรซื่อสัตย์และภักดีต่อเขาสิ ใบหน้าที่เคร่งเครียดวิตกกังวลแปลเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม เธอยิ้มทำให้เขาเผลอยิ้มตามไปด้วย

หนุ่มใหญ่โน้มใบหน้าแนบริมฝีปากทาบทับเรียวปากอิ่มนุ่ม เธอเรียนรู้ไวตอบรับสัมผัสจูบของเขาที่ป้อนให้ เธอจูบตอบ ยิ่งทำให้อารมณ์กระสันอยากความต้องการพุ่งสูงขึ้น เลือดในกายสูบฉีดเร็ว หัวใจเต้นแรง เขาเปลี่ยนท่านั่งให้เธอเป็นนั่งคร่อมหันหน้ามาหาเขา ตอนนี้ต่างจากเมื่อคืน สาว

ร่างบางพลิ้วไหวร่างกายโอนอ่อนไปตามอารมณ์ปรารถนาเร่าร้อนที่เขาเป็นผู้ปลุกมันขึ้นมา

ลากริมฝีปากผ่านไปจุดใดหญิงสาวบนตักกว้างก็ร้องครวญคราง สติหลุดเหมือนถูกร่ายมนตร์ ทั้งคู่ตกอยู่ในอารมณ์ปรารถนารัก เขาขบเม้มตามเนื้อตัวนุ่มนิ่มทับรอยเดิม และเพิ่มรอยใหม่ เธอหายใจแรงจนอกอวบกระเพื่อมไหวตาม ปลายถันแข็งชันท้าทายให้ปากร้อนงาบงับ ดูดดึงตามแรงอารมณ์

"อ่ะ อ่าซ์ ท่านหมอ"

"พี่หมอ" ร้องบอกทั้งที่ยังมียอดปทุมถันคาปาก