ไม่อยากเห็นภาพนี้

“นายครับไปกันหรือยัง”

“ไปสิ ”

คมเดชเดินไปหาคนสนิท เพื่อลงไปหาพ่อ ซึ่งอยากรู้นักจะดีใจแค่ไหน หรือเฉยชาเหมือนเคยเมื่อเจอกัน

          เมื่อหกปีที่แล้ว เขาจากไร่กว้างแห่งนี้ไปอยู่กับแม่ ไปแล้วไม่เคยกลับมา เขาดูแลช่วยดุแลกิจการโรงแรมของตาเล็กๆ น้อยๆ และบินไปหาญาติที่ญี่ปุ่นกับแม่ และพักยาวนานที่นั่น เขาได้รู้ว่าความสุขจากแม่นั้นยิ่งใหญ่มาก ต่างกับที่พ่อเคยพูดให้เข้าใจผิด

          เลิกรากันด้วยความไม่เข้าใจ กลายเป็นความเกลียดชัง แม้จะเลี้ยงดูเขามา พ่อก็ห่างเหินกับเขามาก คมเดชคิดแบบนั้นมาตลอด และทำให้ญาติพี่น้องพ่อไม่เกรงใจเขา

ป้าจ้องแต่จะกำจัดเขาให้พ้นจากที่นี่ คงหวังอยากได้สมบัติพ่อเหมือนครอบครัวเทียมฟ้า

ไอ้พวกอยากชุบมือเปิบ มีอยู่แล้วยังไม่รู้จักพอ เขาเกลียดนัก

ด้านล่างในสวนสวยแสงไฟสว่างจ้า ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม เพื่อนฝูง แขกพ่อกำลังดื่มกิน คมเดชเดินตรงไปยังพ่อ ฝ่ายนั้นเห็นเขาก็ชะงัก

“คมเดช”

คมเดชไหว้พ่อ กวาดตามองแขก ป้า หลายคนที่จ้องตนเหมือนตัวประหลาด ชายหนุ่มจำใจยกมือไหว้ทุกคน และหันไปสนใจพ่อ

ไม่แปลกที่ทุกคนจะมองเขา เพราะว่าค่ำคืนนี้ที่อันจริง เขามากกว่าสมควรยืนตรงพ่อยืนอยู่

ดังนั้นเสียงซุบซิบจึงเกิดขึ้นตามโต๊ะต่างๆ แต่คมเดชไม่อยากสนใจ

“ต้องมาสิครับ พ่อช่วยรับหน้าเรื่องที่เพื่อนพ่อต้องการ เชื่อว่าทุกคนคงดีใจ แต่บอกไว้เลยยังไงผมก็ไม่คิดทิ้งไร่ที่พ่อรักหรอก สักวันต้องมาช่วยดูแล”

นายเดชคุณกอดไหล่ตน กระซิบ “ห้ามพูดมาก ไม่อย่างนั้นฉันจะให้แกเป็นเจ้าบ่าวแทน นี่มันคืนมงคล แกทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอับอายยังไม่สำนึกอีก”

พ่อด่าตนแล้วจับมือเทียมฟ้ามาใกล้ๆ

“ต่อไปเขาคือแม่เลี้ยงแก เขาจะดูแลพ่อตลอดไป ที่ผ่านมาก็ดูแลมาตลอด”

คมเดชยิ้มหยัน พ่อว่ากำลังกระทบกันอีกแล้ว เขาเองก็อยากดูแล แต่พ่อนั่นแหละร่วมมือคนอื่นผลักไสเขา

นายทศเพื่อนพ่อยิ้มกับตน พูดให้ทุกคนได้ยิน คมเดชมองฝ่ายนั้นอย่างเย็นชา

“นั่นมันแน่อยู่แล้ว ยายเทียมฟ้าดูแลเดชคุณมาตลอด ต่อไปจะเป็นเมียก็ต้องดูแลยิ่งกว่าเคย และตลอดไป”

ทุกคนแสดงความยินดี คมเดชมองหน้าเจ้าสาว ยกแก้วไวน์แสดงความยินดีกับเธอ แต่ฝ่ายนั้นไม่สนใจกลับกระซิบให้พ่อไปด้านอื่น เขาไม่ชอบภาพตรงหน้าเลย และตอนนั้นก็เห็นว่าเพื่อนๆ ใกล้บ้านเธอเข้ามา คมเดชหันไปทักทายเพื่อนพ่อเริ่มจากนายทศ

“คงสบายดีนะครับ ยิ่งไม่มีผมคงสบาย”

นายทศหัวเราะ “พูดอะไรอย่างนั้น ปกติคมอยู่ลุงก็สบายดีนะ แต่ต่อไปคงสบายใจขึ้นยายฟ้า ได้มีคนดูแลที่คู่ควร”

ป้าหญิงของเขาเพียงคนเดียวสลายตัวไปทางอื่น เหมือนไม่มีใครอยากคุยกับตน คมเดชมองตามด้วยสายตาเย็นชา

“แล้วนายล่ะเป็นอย่างไร ทำงานอะไรหรือ แต่เอ่อ คงไม่ทำงานหรอกใช่ไหม คงเที่ยวเพลินล่ะสิ อยู่กับแม่ที่ตามใจ ฮ่า ฮ่า”

คมเดชหัวเราะ มองคนที่หยันตน เพราะคงคิดว่าเขาคือคมเดชเหมือนวันก่อน ชายหนุ่มยิ้มหล่อเหลาอวดไรฟันขาวสะอาด

 “คุณรู้ได้อย่างไรว่าแม่จะทำอย่างไรกับผม ผมว่าคุณไม่รู้อะไรเลย”

ว่าแล้วคนหล่อเหลาที่สุดในงานหัวเราะบ้าง

“ก็พ่อนายย้ำเสมอ แม่นายไม่ได้ทำงานอะไร นายเองเหมือนแม่ แต่นายจากไปพวกเราอดห่วงนายไม่ได้”

คมเดชหัวเราะมองนายทศที่ผมหงอกมากกว่าผมดำ ตอนนี้อายุ 59 ปี และพูดเบาๆ

“อย่าห่วงเลยครับ และจะบอกให้บางครั้งพ่อก็ชอบพูดโกหก และตอนนี้แม่เขาสอนผมยิงปืน ปาระเบิดจนผมชำนาญ เอ่อ ถ้าลุงมีอะไรให้ช่วยบอกผมได้ทุกเมื่อครับ”

ว่าแล้วเดินไปนั่งมองภายในงาน ไม่เห็นว่านายทศมองอย่างเกลียดชัง สงสัย และนอกจากนั้นมีสายตาระวังระไวของเจ้าสาวมองมาตลอด

“มาดื่มกันฮิโรชิ”

หลังจากนั้นเจ้านายกับลูกน้องนั่งดื่มกันเงียบๆ โดยไม่มีใครมาเข้าใกล้