เหมือนไม่ใช่ลูก

เทียมฟ้านั่งก้มหน้า หลบสายตาพ่อที่จ้องเขม็ง ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นเมื่อแม่เดินเข้ามา

“แม่คะบอกพ่อให้หน่อย หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ คนอื่นจะคิดอย่างไรเจ้าบ่าว ฮือ คุณเดชมาเสียในวันแต่ง ฮือๆๆ”

นางพริมาหันมองสามีที่จ้องตนเขม็งและบอกลูกสาว

“จดทะเบียนแล้ว ที่นี่ก็เหมือนบ้านฟ้า อยู่ที่นี่เถอะนะ อย่าดื้อกับพ่อ”

“แต่ แต่ลูกชายเขากลับมานะคะ หนูไม่อยากอยู่”

“เดี๋ยวคมเดชก็กลับไป คนที่ได้ครอบครองที่นี่คือแกและเขา อย่าไปกลัว มีพ่ออยู่ทั้งคน”

พ่อให้เธอแต่งงานเพื่อหวังทรัพย์สมบัติ เพื่อล้างหนี้ เธอรับรู้ตั้งแต่แรก แต่ก็อดระแวงไม่ได้

“พ่อ พ่อ ไม่ได้…”

นางพริมาเดินมาจับมือลูก “จะพูดอะไร ไปกันเถอะ แม่จะไปเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาล”

นางทศพยักหน้าให้เมียเพราะตนเองต้องไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ คนทั้งสามคุยกันโดยไม่รู้ว่าคมเดชได้ยินเรื่องราวทุกอย่าง

ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำ คิ้วกระตุกตลอดเวลา

ไอ้ทศ ถ้าเป็นแกจริง แกต้องชดใช้กันทั้งครอบครัว ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกแกลอยนวลอย่างคราวก่อน

คมเดชเดินไปหยิบกุญแจเพื่อไปโรงพยาบาล

พ่อครับ ผมจะไปรับพ่อกลับบ้าน

ชายหนุ่มพยายามหักห้ามน้ำตาที่ล้นในอก และกดโทรหาแม่บอกกล่าวเรื่องสุดเศร้าซึ่งทำให้หัวใจแหลกสลาย

ไม่คิดเลยใจจริงเขาซ่อนเร้นความรักให้พ่อไว้มากมาย อยากจะบอกกล่าวให้รู้ แต่คงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว มันสายไปแล้ว

เทียมฟ้าหันมองคนที่กำลังจะขึ้นรถ มือเธอสั่นด้วยความตกใจ นางพริมาเรียกให้รีบขึ้นรถแต่คมเดชเดินมาใกล้ลูกสาวนางจึงต้องรอ นางพยายามฟังว่าสองคนนั้นพูดคุยอะไรแต่กลับไม่ได้ยิน และด้วยความร้อนใจ เป็นห่วงสามี นางจึงไม่ได้สนใจว่าเทียมฟ้าอาจโดนคุกคาม

และมันก็เป็นจริงเมื่อคมเดชกระซิบที่ใบหูเล็กเสียงรอดไรฟัน

“ฉันขอเตือนให้ห่างบ้านฉันตั้งแต่วินาทีนี้ ไม่อย่างนั้นเธอโดนดีแน่ อย่าคิดว่ากระดาษแผ่นเล็กๆ จะช่วยอะไรเธอได้  ผู้หญิงหน้าเงิน ไปให้พ้นหน้าฉัน”

เทียมฟ้าหลบสายตาโกรธแค้นที่มีเปลวเพลิงรีบขึ้นรถ ใจเต้นระทึก

ทำไม ต้องเป็นเธอ หญิงสาวปาดน้ำตา และมองสองข้างทางเมื่อรถเคลื่อน แม่เองไม่พูดอะไรเพราะคุยกับพ่อ ปล่อยให้เทียมฟ้าจมในภวังค์ของตน

กี่ปีแล้วนะที่ไม่เจอกัน มาเจอกันยังมีเรื่องเลวร้ายให้เขาเกลียดเธอ ทั้งที่ควรเป็นเธอที่เกลียดเขา ชีวิตนี้คงไม่มีหวังกลับไปยิ้ม หัวเราะกันดังเดิม

          เกลียดกันมากหรือไร เธอทำอะไรให้เขาหนักหนา ทำไมไม่ยอมรับฟังอะไรเลย กับเรื่องที่ผ่านเลยมา

“คิดอะไร โทรหาน้องบ้างหรือยัง”

เทียมฟ้าหยิบมือถือขึ้นมา “ยังค่ะ”

“โทรหาน้องให้อยู่ในบ้าน ป่านนี้คงไม่รู้เรื่องเพราะไม่เห็นโทรมา”

เทียมฟ้าโทรหาเทียมดาว แต่ฝ่ายนั้นไม่รับสาย บอกแม่แม่ยังอารมณ์เสียใส่ตน หญิงสาวจึงโพล่งออกมาเพราะเครียด

“เป็นฟ้ามากกว่าไหมที่แม่ต้องห่วง ดาวอยู่ในบ้านคุณตริน จะไปกลัวอะไรคะ”

เทียมดาวแต่งงานกับตรินมาสองปีกว่า สุขสบายดี เทียมฟ้าน้อยใจแม่ที่ห่วงน้องสาวไม่เลิก ทั้งที่เธอกำลังเสียขวัญ

นางพริมาเงียบแต่ยังดึงดัน “ก็คนร้ายหนีไปที่ไหนไม่รู้ แม่ก็ห่วงทั้งสองคนนั่นแหละ เลิกพูดมาก”

ที่ผ่านมาเธอเหมือนไม่ใช่ลูก ทำไมทุกอย่างพ่อและแม่ต้องให้เธอทำคนเดียวด้วย พ่อแม่ตามใจน้องสาวเสมอ ไม่เคยคิดว่าจิตใจเธอจะเป็นยังไงเมื่อบังคับให้ทำเรื่องที่ไม่ต้องการ

“ถึงแล้วลงไป”

เทียมฟ้าลูบหน้าตาที่มีเหงื่อกับผ้าเช็ดหน้า เดินขาสั่นเข้าภายในโรงพยาบาล