ชีวิตโสดต้องพังลง

“แพ้แน่มึงเอ้าดื่ม” จตุเทพยกแก้วเหล้าให้ เขาสนองตอบเพื่อนไปหลายแก้วด้วยความเซ็ง

“ถ้ามาไอ้ตรินมาด้วยไม่ต้องพาน้องสาวเธอมาก็ได้” เขาใส่อารมณ์กับคนที่วานให้ช่วย เธอเดินห่างออกไป เขาเริ่มดื่มและพยายามเลิกสนใจเทียมดาว เมื่อเพื่อนสาวจากกรุงเทพหลายคนมาดื่มด้วย

สาวๆ ข้างกายเขามากมาย เล่นตัวก็เล่นไป ไม่เห็นง้อ

ว่าแต่ไอ้ตรินมันไม่เจ้าชู้สินะ เทียมดาวถึงสนใจ เขาเหลือบมองคู่แข่งคนสำคัญอย่างรู้สึกหมั่นไส้ และอีกประเด็นคือไม่ชอบที่พ่อชอบเอาตนไปเปรียบกับตริน

เก่งอย่างโน้นอย่างนี้ เบื่อจะฟัง มันจะสักเท่าไหร่กัน แม่มันขี้โม้มากกว่า

แต่ยิ่งมองเทียมดาวอยู่กับตรินก็ขวางหูขวางตา เมื่อเพื่อนๆ รินเหล้าให้เขาจึงดื่มและดื่ม

จนกระทั่งเข้านอนจึงเกิดเรื่องวุ่นวายที่เขาไม่รู้ว่าเกิดได้อย่างไร

“คมเดชตื่นเดี่ยวนี้ ตื่น”

“ใคร”

“ฉันเอง นี่มันอะไร ทำไมพาหนูเทียมฟ้ามานอนในห้องแก”

เหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็นเขาลืมตาทันที มองร่างอ้วนที่นอนข้างกาย และแล้วก็ถอนหายใจเมื่อเธอยังมีเสื้อผ้าครบ

“เธอนั่นแหละคงเมาเข้ามาเอง และผมไม่ได้ทำอะไรเธอนะ ดูสิเสื้อผ้ายังมีอยู่ครบ”

“แต่ลูกสาวลุงเสียหายนะคมเดช”

นายทศเสียงดัง เด็กในบ้านมาชะโงกดู พ่อเขาไล่ทุกคนออกไป คมเดชลุกขึ้น

อะไรกันวะเนี้ย เขามาได้ยังไง เขาสาวเท้าไปเขย่าแขนคนบนเตียง

“เทียมฟ้า ตื่นๆ นี่เธอเข้ามาได้ยังไงหึ”

เขาเขย่าเสียนานกว่าหล่อนจะตื่น แบบเมื่อยแขนเลยทีเดียว และคำตอบหล่อนคือไม่รู้เหมือนกัน นายทศด่าทอลูกสาว พ่อเขาบอกอย่าเสียงดัง ยังไงตนต้องรับผิดชอบ คมเดชตาสว่างเต็มที่

“พ่อหมายความว่ายังไงครับ”

“นอนกันอยู่ในห้อง ใครจะไปรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ลูกสาวเขาเสียหาย แกต้องแต่งงานกับหนูเทียมฟ้า”

เขาหันมอง เธอนั่งนิ่ง คมเดชกัดกราม

“ไม่มีทาง ผมไม่ได้ทำอะไรหล่อน ไปตรวจสิครับถ้าไม่เชื่อ ตรวจร่างกายเธอ”

เธอมองหน้าเขา “ไม่นะคะ ฟ้าอาย”

“เธออายแต่เธอจะทำชีวิตโสดฉันพังนะ”

เธอเริ่มร้องไห้ พ่อลากเขาออกไปนอกห้อง บังคับขู่เข็ญว่าจะตัดออกจากกองมรดก เขาสับสนเพราะไม่เคยเห็นพ่อโกรธขนาดนี้ และช่วงนั้นเขาก็ไม่กินเส้นกับแม่เลี้ยง ที่ดูก็รู้ว่าหวังฮุบสมบัติพ่อ ดังนั้นเขากลายเป็นคนมีคู่หมั้นในวันถัดมา

ไม่มีพิธีรีตองแต่ก็แสนอึดอัดใจ หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่มองหน้าเทียมฟ้าอีกเลย แม้เธอจะมาขอโทษ เขาก็ไม่สนใจฟัง แต่ชีวิตเขายังคงสนุกเหมือนเช่นวันวาน

จนกระทั่งได้ยินพ่อพูดกับนายทศเรื่องกำหนดการแต่งงาน

เขาจากไร่เดชคุณที่อยู่มาตั้งแต่เด็กด้วยความสาใจ ปนเปความเจ็บใจ

แต่งเองไปเลยครับถ้าชอบนัก เขาเขียนจดหมายสั้นๆ ไว้ให้พ่อ และไม่คิด หกปีหลังจากนั้น พ่อก็ทำมันจริง

เทียมฟ้าคือตัวซวยของบ้าน เขาจะให้เธอรับโทษอย่างสาสม ที่ทำให้เรื่องราวบานปลาย จนเขาต้องเสียพ่อ

มือถือมีสายเข้า คมเดชรับสายแม่

“ครับแม่”

“จะอยู่ที่นั่น แม่จะส่งคนไปอยู่ด้วยอีกห้าคนนะ คงช่วยงานลูกได้มาก ไม่ต้องห่วงทางนี้ เอาที่ลูกสบายใจนะคม”

แม่เข้าใจเขาเสมอ ชายหนุ่มจะปฏิเสธในตอนแรก แต่กลายเป็นขอพนักงานแม่เพิ่มเสียเอง เขาต้องการพนักงานบัญชี คนที่มีความรู้เรื่องงานไร่ เรื่ององุ่น ฟังเขาพูดแค่นี้แม่ก็เข้าใจและบอกจะจัดการให้

คมเดชคิดถึงร่างเล็กที่ทำงานเก่ง และสอนให้ตนรู้จักคุณค่าตน หลายปีที่อยู่กับแม่ เขาเปลี่ยนไปแล้ว อดเสียใจไม่ได้ที่พ่อไม่ได้เห็นกับตา

ชายหนุ่มแหงนมองดวงดาวบนท้องฟ้า รู้สึกใจหงอยเหงา

เมื่อก่อนถึงทะเลาะกันบ่อยครั้งแต่เขาก็รับรู้เสมอ พ่อเองก็รักเขา

“เจ้านายครับ”

คมเดชหันมองฮิโรชิลูกน้องแม่ที่ยกให้ตน และกลายเป็นเพื่อนเพราะอายุไล่เลี่ยกัน

“คุณนามิจะให้อยู่ต่อหรือครับ”

นามิ คือชื่อของแม่ซึ่งมีแม่เป็นคนญี่ปุ่น

หลายปีที่พ่อกีดกันไม่ให้เจอ ช่วงเวลานั้นเขาอดคิดเสียดายไม่ได้เหมือนกัน

“ใช่ ไม่อยากอยู่หรือ เหตุเพราะที่นี่มีแต่ป่าใช่ไหม”

ฮิโรชิหนุ่มหล่อส่ายหน้า “เปล่าครับ นายอยู่ไหนผมอยู่ได้”

“ดีๆ ถ้าอย่างนั้น เราไปเดินเล่นกัน”

“จะดีหรือครับมืดแล้ว”

“ให้มันรู้ไปว่านายจะปกป้องฉันไม่ได้”

ว่าแล้วสองหนุ่มเดินเข้าไปในสวนที่มีแสงไฟนำทางสว่างจ้า และที่นั่นทำให้ฮิโรชิโดนคมเดชไล่ให้กลับก่อน

เหตุเพราะเขาเจอเทียมฟ้ามานั่งดูดาว สบายใจจริงนะแม่คุณ ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาหญิงสาวทันที